Krste Petkov Misirkov - The Macedonian

Collapse
X
 
  • Filter
  • Time
  • Show
Clear All
new posts

  • VMRO
    replied
    Originally posted by Liberator of Makedonija View Post
    Source for this?

    Misirkov understood that an independent church was key at that time for safeguarding the Macedonian identity. Church politics wreaked havoc on our ancestors.
    Region, Regional Identity and Regionalism in Southeastern Europe p. 138

    Leave a comment:


  • Liberator of Makedonija
    replied
    Originally posted by VMRO View Post
    Misirkov was ahead of his time while many we're being brainwashed by either the Excharate or Patriarchist church schools.

    Source for this?

    Misirkov understood that an independent church was key at that time for safeguarding the Macedonian identity. Church politics wreaked havoc on our ancestors.

    Leave a comment:


  • Risto the Great
    replied
    He was most certainly an intellectual.
    I would say the only failure here was looking for others (such as the Ottomans) to officially recognise them as anything. But they were different times and the notion of "nationality" was still developing. Difficult to judge him harshly.

    Leave a comment:


  • VMRO
    replied
    Misirkov was ahead of his time while many we're being brainwashed by either the Excharate or Patriarchist church schools.

    Leave a comment:


  • Liberator of Makedonija
    replied
    Originally posted by VMRO View Post
    Потрага по Мисирков



    Сергеј Мисирков го напишал воведот во единствениот зачуван ракопис од неговиот татко Крсте П. Мисирков кои воедно претставуваат негова автобиографија под наслов Спомени и впечатоци. Овој материјал благодарение на Д-р Сергеј Мисирков бил предаден при неговата посета на Народна Република Македонија во 1956 година.





    Оваа негова воведна белешка во делото на Крсте П. Мисирков треба да ги поттикне македонските институции да иницираат потрага по преостанатите негови дела и документите поврзани со неговата дејност.





    Животот и дејноста на Крсте П. Мисирков досега не се проушувани доследно и систематски. Познати се некои негови творби, меѓу кои, се разбира, на прво место е книгата За македонцките работи. Познати се и некои поважни моменти од неговата биографија, од раѓањето до смртта. Сепак ред моменти од неговата општествено-политичка дејност досега останале непознати не само за широките кругови, но и за специјалистите, кои поопширно и подробно го проучуваат животот и творештвото на овој виден Македонец.

    Сфаќајќи ја неопходноста за зачувување податоците за својата општествено-политичка дејност, Мисирков во 1923 г. решил да напише нешто како автобиографија, но ја замислувал во пошироки рамки, да би можел сестрано да ги одрази настаните од крајот на минатиот век и првите две децении од сегашниот, сврзани со судбината на неговата татковина. Тој ја започнува таа автобиографија, но не успева да ја оствари својата замисла. Во она време годините пред неговата предвремена смрт тој се занимава со пишување на актуелни статии што му причинуваат ред непријатности и расправии. Неговата фамилија е во незадоволувачка материјална состојба четирите члена од фамилијата се издржуваат само од неговата скромна плата, без никакви други приходи од страна. Треба да подвлечеме дека ред негови статии, публикувани во периодот 1923-1925 година, останаа нехонорирани, според тогашната практика на весниците и списанијата. Тоа, се разбира, го депримира Мисиркова и не му даде можност да се посвети на замислената од него работа. Од друга страна тогашната негова возраст (48 години) и редовниот, умерен живот што го водеше ( тој никогаш не пушеше и не употребуваше никакви алкохолни пијалоци), воопшто не му дозволуваа да претполага дека фактички неговите дни се изброени и дека тој никогаш нема да успее да го заврши замислениот труд.

    Некои луѓе се склони да го обвинуваат Мисиркова во недоследност на неговите погледи на животот, за промени во нив, и дури во конечно откажување од своите идеи за македонската националност и македонскиот јазик. Но, тоа е сосем неправилно. И покрај сето тоа, во текот на целиот негов живот како црвена нитка минува неговото остро чувство за припадност кон македонскиот народ, а различните, божем недоследни постапки, исклучиво се резултат на различните услови во кои се наоѓала балканската политика. При секој погоден момент тој отворено или прикриено ја подвлекувал својата припадност токму кон македонскиот, а не кон бугарскиот народ. Така, на пример, во својата дописка од Карлово за одржаното таму предавање предавање од писателот Константин Мустафов, во која се разгледуваат некои карактеристични за бугарскиот народ недостатоци, Мисирков пишува: ... Ако меѓу нас има луѓе кои велат оти кога не би била Македонија и македонското прашање Бугарија ќе направеше вонредно многу, Македонците со не помалку право би можеле да кажат и Македонија немаше толку жестоко да пострада ако во Бугарија националниот развиток беше подобар и ако не би страдал од недостатоците што ги изнесе г. Мустафов. ( В.Мир, бр.7432, од 30.iii.1925 година).

    Публикувањето на почетокот од автобиографијата на К. Мисирков може да го постави на дневен ред прашањето за систематското проучување на неговата биографија, за откривање на негови непознати творби и статии ( како на пример првиот број на Вардар), ред негови дописки од Балканската војна во одески и киевски весници, чиј кореспондент беше тој од декември 1912 до март 1913 година, и други, потоа меморандумите што ги исплаќал до руското министерство на надворешни работи и др.

    Најпосле би било интересно пронаоѓањето и распрашувањето на некои постари луѓе за животот на Миситкова во Битола во 1902 1903 година (возможно е некои од тогашните неговите ученици да се живи), за неговиот живот во Одеса и Кишинев, или за последните години во Бугарија.

    Ако не се лажам, во 1920 година К. Мисирков беше решил да направи обид да постапи на учителска работа во Југославија ( тогаш уште кластво СХС), за да може да биде поблизу до Македонија, ако не и во самата Македонија, и ги беше испратил своите документи, заедно со универзитетската диплома, до Министерството на народната просвета во Белград. Тој не доби одговор на своето барање, не му беа вратени документите, така што и сега постои макар и најмала можност тие документи уште да се во некоја од старите министерски архиви.

    Ете такви прашања поставува публикувањето на почетокот од автобиографијата на К. Мисирков, која меѓу другото, претставува и единствен зачуван досега негов ракопис.

    Запишал Сергеј К. Мисирков.
    Interesting read. Thanks VMRO.

    Leave a comment:


  • VMRO
    replied
    Потрага по Мисирков



    Сергеј Мисирков го напишал воведот во единствениот зачуван ракопис од неговиот татко Крсте П. Мисирков кои воедно претставуваат негова автобиографија под наслов „Спомени и впечатоци“. Овој материјал благодарение на Д-р Сергеј Мисирков бил предаден при неговата посета на Народна Република Македонија во 1956 година.





    Оваа негова воведна белешка во делото на Крсте П. Мисирков треба да ги поттикне македонските институции да иницираат потрага по преостанатите негови дела и документите поврзани со неговата дејност.





    „Животот и дејноста на Крсте П. Мисирков досега не се проушувани доследно и систематски. Познати се некои негови творби, меѓу кои, се разбира, на прво место е книгата „За македонцките работи“. Познати се и некои поважни моменти од неговата биографија, од раѓањето до смртта. Сепак ред моменти од неговата општествено-политичка дејност досега останале непознати не само за широките кругови, но и за специјалистите, кои поопширно и подробно го проучуваат животот и творештвото на овој виден Македонец.

    Сфаќајќи ја неопходноста за зачувување податоците за својата општествено-политичка дејност, Мисирков во 1923 г. решил да напише нешто како автобиографија, но ја замислувал во пошироки рамки, да би можел сестрано да ги одрази настаните од крајот на минатиот век и првите две децении од сегашниот, сврзани со судбината на неговата татковина. Тој ја започнува таа автобиографија, но не успева да ја оствари својата замисла. Во она време – годините пред неговата предвремена смрт – тој се занимава со пишување на актуелни статии што му причинуваат ред непријатности и расправии. Неговата фамилија е во незадоволувачка материјална состојба – четирите члена од фамилијата се издржуваат само од неговата скромна плата, без никакви други приходи од страна. Треба да подвлечеме дека ред негови статии, публикувани во периодот 1923-1925 година, останаа нехонорирани, според тогашната практика на весниците и списанијата. Тоа, се разбира, го депримира Мисиркова и не му даде можност да се посвети на замислената од него работа. Од друга страна тогашната негова возраст (48 години) и редовниот, умерен живот што го водеше ( тој никогаш не пушеше и не употребуваше никакви алкохолни пијалоци), воопшто не му дозволуваа да претполага дека фактички неговите дни се изброени и дека тој никогаш нема да успее да го заврши замислениот труд.

    Некои луѓе се склони да го обвинуваат Мисиркова во недоследност на неговите погледи на животот, за промени во нив, и дури во конечно откажување од своите идеи за македонската националност и македонскиот јазик. Но, тоа е сосем неправилно. И покрај сето тоа, во текот на целиот негов живот како црвена нитка минува неговото остро чувство за припадност кон македонскиот народ, а различните, божем недоследни постапки, исклучиво се резултат на различните услови во кои се наоѓала балканската политика. При секој погоден момент тој отворено или прикриено ја подвлекувал својата припадност токму кон македонскиот, а не кон бугарскиот народ. Така, на пример, во својата дописка од Карлово за одржаното таму предавање предавање од писателот Константин Мустафов, во која се разгледуваат некои карактеристични за бугарскиот народ недостатоци, Мисирков пишува: „... Ако меѓу нас има луѓе кои велат оти кога не би била Македонија и македонското прашање Бугарија ќе направеше вонредно многу, Македонците со не помалку право би можеле да кажат и Македонија немаше толку жестоко да пострада ако во Бугарија националниот развиток беше подобар и ако не би страдал од недостатоците што ги изнесе г. Мустафов. ( В.„Мир“, бр.7432, од 30.iii.1925 година).

    Публикувањето на почетокот од автобиографијата на К. Мисирков може да го постави на дневен ред прашањето за систематското проучување на неговата биографија, за откривање на негови непознати творби и статии ( како на пример првиот број на „Вардар“), ред негови дописки од Балканската војна во одески и киевски весници, чиј кореспондент беше тој од декември 1912 до март 1913 година, и други, потоа меморандумите што ги исплаќал до руското министерство на надворешни работи и др.

    Најпосле би било интересно пронаоѓањето и распрашувањето на некои постари луѓе за животот на Миситкова во Битола во 1902 – 1903 година (возможно е некои од тогашните неговите ученици да се живи), за неговиот живот во Одеса и Кишинев, или за последните години во Бугарија.

    Ако не се лажам, во 1920 година К. Мисирков беше решил да направи обид да постапи на учителска работа во Југославија ( тогаш уште кластво СХС), за да може да биде поблизу до Македонија, ако не и во самата Македонија, и ги беше испратил своите документи, заедно со универзитетската диплома, до Министерството на народната просвета во Белград. Тој не доби одговор на своето барање, не му беа вратени документите, така што и сега постои макар и најмала можност тие документи уште да се во некоја од старите министерски архиви.

    Ете такви прашања поставува публикувањето на почетокот од автобиографијата на К. Мисирков, која меѓу другото, претставува и единствен зачуван досега негов ракопис.“

    Запишал Сергеј К. Мисирков.

    Leave a comment:


  • Liberator of Makedonija
    replied
    Originally posted by Bratot View Post
    Sergej Misirkov wrote the introduction to the only surviving manuscript of his father Krste P. Misirkov which also represent his autobiography, titled "Memories and impressions".
    This material thanks to Dr. Sergej Misirkov was delivered during his visit to the People's Republic of Macedonia in 1956.

    His introductory note in the work of Krste P. Misirkov should encourage the Macedonian institutions to initiate a search for the remaining works and documents related to his work.


    The document is available only in Macedonian version, I welcome every contribution for translating the whole:


    Pozdrav
    This is a dead link now. Anyone know where to view it or are able to summarise it?

    Leave a comment:


  • Liberator of Makedonija
    replied
    Interesting, thanks for the clarification!

    I know the Gorna Dzumaja Uprising a year prior was instigated the SMC (as a proxy of Sofia) in an effort to disrupt the revolutionary movement and force the VMRO into a premature uprising. I read that after the SMC's dissolution, many of its members became part of the Centralist faction of VMRO and that's apparently where the Vrhovism in the committee began to first develop.

    Leave a comment:


  • VMRO
    replied
    Originally posted by vicsinad View Post
    You must remember that Macedonians like Sandanski, Toshev, Delchev and others were against the revolution taking place when it did. However, those from SMAC (the external committee) that managed to infiltrate the internal committee found an opening (such as with the mass arrests of IMRO's leaders in 1901/1902). It was they who really called for and initiated the uprising.

    This may be, in part, what Misirkov is talking about.

    Vic is correct, the Central Committee with the likes of Ivan Gavranov (of Bulgarian nationality) was compromised and an early uprising was called with false pretenses that Bulgaria will swoop in right away and help Macedonia be liberated upon the firing of the first gun.

    The uprising was ill equipped and Pere Toshev and other Macedonians were openly against the call for an early uprising.

    The above happened when most of the VMRO leaders were in jail at the time.

    Leave a comment:


  • vicsinad
    replied
    Originally posted by Liberator of Makedonija View Post
    The only Macedonian Slavs who played a leading part in the Uprising were those who called themselves Bulgarians.

    This statement by Misirkov always confuses me because it contradicts the knowledge we have of the leaders of Ilinden. Misirkov also knocks Ilinden for not being a general Macedonian uprising and only being made-up of Exarchists, which also contradicts knowledge that the VMRO trancended church lines and nationalities

    Clarification on this?
    You must remember that Macedonians like Sandanski, Toshev, Delchev and others were against the revolution taking place when it did. However, those from SMAC (the external committee) that managed to infiltrate the internal committee found an opening (such as with the mass arrests of IMRO's leaders in 1901/1902). It was they who really called for and initiated the uprising.

    This may be, in part, what Misirkov is talking about.

    Leave a comment:


  • Liberator of Makedonija
    replied
    The only Macedonian Slavs who played a leading part in the Uprising were those who called themselves Bulgarians.

    This statement by Misirkov always confuses me because it contradicts the knowledge we have of the leaders of Ilinden. Misirkov also knocks Ilinden for not being a general Macedonian uprising and only being made-up of Exarchists, which also contradicts knowledge that the VMRO trancended church lines and nationalities

    Clarification on this?

    Leave a comment:


  • DraganOfStip
    replied
    Here is also "Macedonian Nationalism" by Misirkov,published also in the "Mir" magazine on March 12th,1925:

    Leave a comment:


  • Risto the Great
    replied
    Always thought provoking to read.

    Does anyone know why the "Ilinden" journal would not have published his article? Obviously we could all suspect the reason why.

    Leave a comment:


  • Daskalot
    replied
    I will post the full article here so we have it archived.

    The self-determination of the
    Macedonians
    My article Macedonian Nationalism,
    which appeared in Mir on 12 March this
    year, aroused the ire of the paper
    Svobodna rech, which described me as
    "a man who still does not even know his
    own nationality", a "simple-minded
    thinker who is capable of writing
    nonsense, of sinking even lower", and
    who is "well-known for having once
    served in the Serbian propaganda
    service" and for lending his support to
    the theories of the Belgrade professor
    Cvyitch concerning the existence of a
    separate Macedonian nationality". As a
    result of these slanders against me in
    Svobodna rech many of my own
    townsfolk turned in fury upon me, and
    there were even some people who
    thoughtlessly claimed that they knew
    that in my student days I had attended
    assemblies of both the Bulgarian and
    the Serbian students and that this was
    why I had been driven out of the
    Bulgarian assemblies.
    Similar senseless accusations were
    made in Svobodna rech and, as was
    only to be expected, these false rumors
    spread around Karlovo. This, however,
    did not greatly disturb me, as would
    have been clear to anyone who had
    read my article in Mir and who knew
    anything about my past… I knew full
    well that I would be attacked for my
    Macedonian Nationalism and that my
    article could certainly not be published
    in Ilinden. Nevertheless, although I was
    far from sure that it would be printed in
    Mir, I wrote out the article and sent it to
    this journal. And two days after it had
    appeared, Svobodna rech made me out
    to be a man who does not know his
    own nationality.
    I was fully aware that I will be attacked
    for my “Macedonian nationalism” , that
    this article has no chance to be
    published in “Ilinden” , and I was not
    even sure that they will print it in “Mir” . I
    still wrote the article and sent it to the
    newspaper “Mir” . On the second day
    after its printing “Svobodna rech”
    named me a man that does not know
    his ethnicity.
    Unfortunately “Svobodna rech” cannot
    make me give up my “lowly reasoning”.
    I still find that Macedonia today is
    butchered, that Greeks took their best
    parts, and have chased away the
    Macedonian population and replaced
    them with Asiatic new-comers that
    today are piled up next to the Serbian
    and Bulgarian border, the same as once
    the Byzantine Emperors were
    establishing next to the Bulgarian
    border military settlements of the
    Asiatic colonists: Armenians and
    Paulikians. I also find that if Serbs and
    Bulgarians do not find peace, and
    Macedonians are not included in
    voluntary cooperation with both
    Bulgarians and Serbs for safeguarding
    against the Greek wave that slowly, but
    surely moves from south toward north,
    all of us: Serbs, Bulgarians and
    Macedonians will drown in the non-
    Slavic see that surrounds us from all
    sides. I think that only in agreement and
    cooperation between Serbs,
    Macedonians and Bulgarians is the
    salvation for all of us. Serbs and
    Bulgarians were fighting, Greeks and
    Romanians were profiting: they lost
    Macedonia, Trace and Dobrudza.
    The most important condition for a
    cooperation between Serbs, Bulgarians
    and Macedonians, however, is the
    freedom of self-determination of
    Macedonians. And that is why, regarding
    this last issue, I emphasized the
    principle of the Macedonian patriotism
    and nationalism, as a fully neutral and
    satisfying for all: Serbs, Bulgarians and
    Macedonians alike; but for now it is
    more correct to say that it is equally
    unsatisfying for all: Serbs, Bulgarians
    and Macedonians.
    Since it is primarily us Macedonians
    that are suffering from the Serb-
    Bulgarian conflict, it is our duty to
    search for means and ways of resolving
    that conflict. That is forcing us “to
    know” up to the current day our
    nationality and to tell both Serbs and
    Bulgarians: forget about your big-Serb
    and big-Bulgarian ideas, give up
    enforcing your nationalism and
    patriotism on us, since it basically is
    putting your interests up front instead
    of ours. Let us have our own
    understanding for our relations toward
    you and your conflict about us and our
    fatherland, as well as for the means
    that will bring us to a general South Slav
    benefit. Let us have our own
    Macedonian national feelings and to
    create Macedonian culture, as we did
    that during the ages when our
    fatherland was not part of the same
    state with yours.
    As Macedonians we will be more useful
    for all: for Macedonia, for Bulgaria and
    for Serbia and in general for the whole
    South Slav community, than as
    Bulgarians and Serbs.
    As a Bulgarian I would have said long
    time ago: What Macedonia! It is good
    for me here too. I don’t need to think
    for what is already lost. But as
    Macedonian, in Bulgaria I feel as in a
    foreign land, although between
    brothers, I’m not at home, in my
    fatherland. My fatherland is there,
    where I have been born and where I
    should leave my bones, where my son
    should go at least, if I am not allowed
    to go myself.
    The awareness and the feeling that I am
    Macedonian should stand higher than
    everything else in the world.
    Macedonians should not let themselves
    been assimilated and to lose their
    individuality living among Bulgarians and
    Serbs. We can acknowledge the
    closeness of the Serb, Bulgarians and
    Macedonian interests, but we need to
    evaluate them from the Macedonian
    stand point of view.
    Uncompromising and unlimited love
    toward Macedonia, the constant
    thinking and working for the interests of
    Macedonia and the full conservativism
    in the manifestations of the
    Macedonian national spirit: the
    language, the national poetry, mentality
    and customs – those are the main
    characteristics of the Macedonian
    nationalism, demonstrated through
    “lowly reasonings of a man that still
    does not know his nationality”.
    But we are not egoists. We don’t think
    only about ourselves. We are ready to
    make a good service to both Serbs and
    Bulgarians, but only if that service is
    voluntary and not forced.
    How we can serve Serbs: we will all die,
    and we will not let the Greek foot to
    cross the current border of the Serb
    and Bulgarian Macedonia. But we will
    do that as Macedonians, and not as
    Serbs. We will fight with Greeks because
    they are our only historic and age old
    enemies. Our complete Macedonian
    national history is full with fights against
    Greeks. There is no fight with Bulgarians
    and Serbs recorded in the Macedonian
    history. Bulgarians and Serbs have
    respected the national rights of the
    Macedonians in the middle ages, and it
    was only Greeks that were destroying
    our national spirit and were de-
    nationalizing us. They even to the
    current day are chasing us away from
    our native fireplaces, and are reminding
    us that we have an age old obligation to
    chase the un-invited guests from our
    grand father’ s and great grand-father’ s
    lands.
    That is the Macedonian national feeling,
    which is the historic call of every
    Macedonian that can be fulfilled only as
    a free and equal citizen of Yugoslavia,
    allowed to think and feel and talk and
    act as Macedonian.
    Source: K. Misirkov: The self-determination of
    Macedonians, “Mir” , 7427, 25. III 1925,
    1.

    Leave a comment:


  • DraganOfStip
    replied
    I didn't have the time to look deeper in all the threads (there are simply too much of them and it requires a lot of time),you maybe already have the article somewhere in them,but his is "The self-determination of the Macedonians" by Misirkov published in the "Mir" magazine on March 25th,1925:

    Leave a comment:

Working...
X