Risto Stefov - Articles, Translations & Collaborations

[George S.]

Macedonian FX3H studio - part of visual effects Oscar winner 'Life of Pi'



2/26/2013 3:27:05 PM



Los Angeles, 25 February 2013 (MIA) -Macedonian FX3X, a Skopje-based CGI studio founded in 1997 by Kristijan Danilovski and Milivoje Gjorgevic, were part of the special effects teams of three films nominated for this year respective Oscar, including the winner 'Life of Pi'



FX3X worked with the Industrial Lights & Magic team on the 'Marvels The Avengers', as well as with MPC Technicolor from London on 'Prometheus' and 'Life of Pi'. It also joined London Mill Film in 'Les Miserables', being nominated for best picture.



In spite of being just a tiny part of the "Life of Pi', FX3X is proud of its work, particularly with the fact that such quality is being reached here in Macedonia, Danilovski says.



For the last three years FX3X has been working with the best visual effects wizards worldwide, Gjorgevic said few days ago. The studio is already working on five films that will most probably be on the list of 2014 Academy Award nominees, he added.





Македонците во Пустец слават



Вечерва Македонците од општината Пустец слават. На плоштадот „Гоце Делчев" во Пустец Македонците се радуваат на враќањето во службена употреба на историското, автохтоно македонско име на општината.

На прославата зборуваше Едмонд Темелко, градоначалникот на Пустец, а музичкиот дел од прославата го збогати групата „Персида“ од Ресен.

Денеска пратениците во Собранието на Албанија едногласно ја донесоа одлуката за донесување на Законот за враќање на македонското име на општина Пустец. Името на Пустец (поранешно официјално име Ликенас) и другите населени места во оваа општина се албанизирани во 1973 година, за време на владеењето на комунистичкиот диктатор Енвер Хоџа. Сега општината Пустец има право да ги врати македонските имиња на сите други македонски села од општината.

[George S.]

To Hell and Back – Part 4



By Evdokia Foteva - Vera

Translated and edited by Risto Stefov

[email protected]

April 3, 20134



Worries about my broken watch



Before leaving I managed to give my broken watch to my cousin Olga Mangova. That watch, even broken, meant a lot to me because it tied me to two dear people: to my father and my uncle Krsto Mangov. I had loaned the watch to Krsto Mangov, President of the District Board of the National Liberation Council, Kostur District. He died on August 11, 1949 just before the village Breznitsa was shelled by artillery. While there he helped people escape and find a hiding place just before the Monarcho-Fascist air force began to bomb the village. In his endeavor Krsto Mangov, a Macedonian, along with DAG General Nikos Teoharopulos-Skotidas, a Greek, were struck and killed by the same bomb.

I quickly rushed to the place when I heard about Krsto and Nikos’s death. General Skotidas’s body had been sent to DAG General Headquarters. The only part left intact from Krsto Mango’s body was his left hand. He had wounded his hand twice before and it did not function properly. He was wearing my watch on that hand. Since nothing remained of him we just buried his hand. But before burying him I took back my watch, it was broken, and then I took the documents briefcase from the People’s Liberation District Board and told my cousin Olga: “Olga, here is my watch. If I die, please give it to his children and if I survive, give it back to me.” Olga kept the watch as if it was sacred. When I returned from exile in Russia, I met her in December 1956 and she gave me back the watch, which to this day I have kept. It is still broken but it brings back many memories of a “broken time”.



On the Road to Bureli



Like it was nothing, the four of us, Mincho, Urania, Hadzhiianov and I, named in the letter went to our tents at the lower end of the slope where we were staying, picked up some personal belongings and documents from the NOF and AFZH Central Board and went to the jeep. A crowd of people, co-fighters, gathered all around us to wish us farewell as if we were going on a life-long trip. We were silent, smiled a lot, looked confident and dignified as we waved “goodbye”. We got into the jeep fully aware of what was waiting for us and, as we did before every battle, here too we began the trip with a song. We sang and joked about our misfortune: “When we did not get killed in battle, so what if we now die at the hands of our co-fighters!” The time passed quickly and we arrived in Bureli at dusk.



Detained at DAG headquarters



When we arrived at DAG General Headquarters in Bureli we were met by General Vlandas. “It seems they were very concerned about us!” The moment we arrived they placed the four of us in separate rooms, practically in solitary confinement. When I found myself alone in a room on the top floor of a building overlooking the barracks and tents in which DAG fighters were housed, it became clear to me that we had been detained. “But why?” I wondered out loud. I did not know. I could not figure out or understand what this was all about and what was happening to us, members of NOF and AFZH and organizers of the struggle in Aegean Macedonia.

There was a bed, a desk and a chair in the room where I was detained. It was already dark when they brought me dinner: tea, bread and cheese. I ate. After a while I went to the window. There was not much activity in the yard but those who went by slowed down at the side of the building and looked up, but in the dark they could not see anything. Their movement was suspicious; of that I have no doubt. I went toward the door. I opened it. I stepped out into the hallway. A Partisan with a gun immediately rushed towards me. “Where do you want to go?” he asked. I came out to find out where my three “co-victims” were but I told the Partisan I was going to the toilet. When I returned to the room I went to the window again. I saw more fighters out there, both Greeks and Macedonians. They were talking and pointing towards the building. I was certain they were aware that we had been detained, but the guards would not let them enter the building. I lay down but I could not sleep. I kept wondering about what was going to happen to us. I said to myself: “Whatever it is, it is! Life or death for the truth! This is how we entered every battle, determined to fight and die, and this is how I will enter this battle. I will fight to the end!” This is what I kept telling myself, but this battle I did not lead against the enemy but against my Party and against the CPG. This kind of fight unfortunately is harder and more difficult to fight when you are accused and you are innocent of those accusations. I somehow fell asleep.

In the morning I went to the bathroom to wash and comb my hair. I looked down the hallway and saw two DAG guards from General Headquarters with machine guns in their hands ready to shoot. I said “Good morning” to them in Greek. They said “Good morning” right back. Such is life: sometimes they protect you out of respect and sometimes they shoot you like a dog. I went back to the room and while pacing back and forth, I could not help but laugh at the grim position I found myself in: “How lucky can you be to be guarded by guards from General Headquarters?” I told myself.

They brought me breakfast: tea, jam and bread. After breakfast I paced around the room and stood by the window. I waved at the people I knew and they waved right back, reassuring me that everything was going to be all right: “Don’t worry, we are with you!”



General Vlandas wants my statement



The door opened. General Vlandas entered the room, wearing pajamas, with paper and a pencil in his hands. I was well acquainted with him. He put the paper and pencil on the table and sharply ordered me to: “Write, write down your filthy deeds.” Without wanting to, I laughed; I am by nature a happy person. I have laughed more than I have cried even in the hardest of times. Laughing usually gave me courage, but this time I laughed out loud without saying a word. The general looked at me angrily and furiously strained through his teeth the words: “Write down about Tito and Kolishevski’s gang!” I said nothing; I just stared straight into his eyes and continued to laugh.

I sat down. I briefly wrote my autobiography on one of the pages: when I had become a member of the OKNE, when I had been admitted as a member in the CPG, my duties during the Second World War, my disagreements with the CPG regarding the Macedonian National Question, going over to Yugoslavia with the First Macedonian Aegean Brigade and my activities during the Greek Civil War.

I wrote all this down on October 3rd, 1949. I am sure that my statement can be found in the CPG Central Committee archives.

The next day, October 4th, 1949, General Vlandas came back to my room, this time dressed in uniform. I gave him the paper on which I had written my statement in Greek. After reading it he bent his mouth and said: “That’s not what I wanted”. So I said: “I have nothing else to add. You, as the head of our entire leadership, know everything about my activities in both revolutions in Greece!” He strained again and let out the words: “Well, we will see!” “Yes, we will see!” I replied.



МОЈАТАГРИЖАЗА СКРШЕНИОТ ЧАСОВНИК



На мојата братучеда Олга Мангова успеав да и го дадам мојот скршен часовник, бидајќи многу ми значеше, иако скршен, зашто ме сврзуваше со две мили суштества: со татко ми и со Крсто Мангов.

Часовникот му го имав позајмено на Крсто Мангов, кој беше претседател на Окружниот народноослободителен одбор на Костурскиот округ. Тој загина на 11 август 1949 година непосредно пред селото Брезница од артилериска граната. Таму тој успеа да ги смести луѓето во скривница да не настрадаат од монархофашистичкото гранатирање и од бомбардирањата на Турмановите (американските) авиони. Во тој зафат Крсто Мангов настрада, а со него, од истата граната, и генералот на ДАГ Никос Теохаропулос-Скотидас. Македонец и Грк загинаа од иста непријателска граната, а иста цел. Тоа беше вистинско братство и единство меѓу грчкиот и македонскиот народ.

Кога слушнав за загинувањето на Крсто и Никос, отидов на самото место. Телото на генералот Скотидас беше земено од ГШ на ДАГ, а од телото на Крсто Мангов останала само неговата лева рака, која пред тоа двапати беше ранета, не му функционираше и на неа го носеше мојот часовник. Нема што, тоа што останало, само раката, го погребавме. Од раката му го извадив часовникот, го зедов куферчето со документи од Окружниот НОО. На братучеда ми Олга Мангова и велам: “Олга, на часовников. Ако загинам, да им го дадеш на неговите деца, а ако останам жива, да ми го дадеш”. Олга го чувала тој часовник како аманет. Кога се вратив од заточение во Русија, при средбата во декември 1956 година ми го даде часовникот, кој јас до ден-денес го чувам, иако е скршен, мене ми е драг како спомен на едно “скршено време”.



НА ПАТ ЗА БУРЕЛИ



Нема што. Четворицата наведени во писмото: Минчо, Уранија, Хаџијанов и јас се упативме кон шаторот на долниот крај од падината во кој бевме сместени. Си ги зедовме некои лични работи и документите од Централниот одбор на НОФ и АФЖ и одиме за во џипот. Со нас, околу нас е маса народ и соборци како да сакаа за вечно да се простат од нас. Ние сме занемени, но достоинствено се простуваме од сите, ѓоа насмеани, уверени, на насобраните им велиме: “Довидување! До скоро видување!” Влеговме во џипот. Свесни сме што не чека и како што во секоја борба влегувавме со песна, запеавме. Пеевме, се шегувавме на нашата несреќа: “кога не загинавме во борбите, што ако загинеме сега од своите соборци!” Не осетивме кога брзо помина времето. Квечерината стасавме во Бурели.



ПРИТВОР ВО ГЛАВНИОТ ШТАБ НА ДАГ



Во Главниот штаб на ДАГ во Бурели не пречека генералот Вландас. “Се погрижиле добро”. Четворицата – во четири соби, практично во самици. Кога се најдов сама во собата на горниот кат од зградата, со поглед кон бараките и шаторите во коишто беа сместени борците на ДАГ, веќе сосема ми стана јасно дека сме притворени. “Но, зошто?” – се прашував. Не бев свесна, не можев да разберам што е ова што се прави со нас организаторите на борбата во Егејска Македонија, членови на НОФ и АФЖ.

Во собата во која бев притворена имаше само еден кревет, маса и стол. Беше веќе темно кога ми донесоа вечера: чај, парче леб и кашкавал. Вечерав. По некое време повторно отидов до прозорецот. Немаше големо движење на борците, но тие што минуваа се подзадржуваа покрај зградата и гледаа нагоре, но во мракот не можеа да видат ништо. Нивното движење беше сомнително, односно јас во нешто се сомневав. Се упатив кон вратата. Ја отворив. Излегов во ходникот. Веднаш кон мене се упати еден партизан со оружје в раце. “Каде сакате да одите?” – ме праша. Јас излегов за да дознаам каде се моите други тројца сострадалници, ама му реков дека одам во тоалет. Кога се вратив во собата, повторно застанав на прозорецот. Видов надвор повеќе борци Грци и Македонци. Тие живо разговараа и со рацете покажуваа кон зградата. Сигурно разбрале дека сме приведени, но стражарите не ги пуштаа да влезат во зградата. Легнав, но не можам да заспијам. Размислувам што може да стане со нас. Си велам: “Што сака нека биде! Живот или смрт за вистината! Како што со ваква решеност влегувавме во секоја борба, така ќе влезам и во оваа борба. Ќе се борам докрај!” Така си велев во себе, но борбата сега не ја водам со непријателот туку со мојата партија, со КПГ. Таквата борба е потешка и помачна кога невино си обвинет. Некако предзори сум заспала.

Утрото одам во тоалет да се измијам, да се исчешлам. Гледам, во ходникот стојат двајца стражари на Главниот штаб на ДАГ со автомати готови да пукаат. На грчки им реков: “Добро утро!”. Отпоздравија. Таков е животот: некогаш те чуваат од чест, некогаш да те убијат како куче. Се враќам во собата, патам и внатре, потсмевнувајќи се на својата незавидна положба во која што се наоѓам: “Каква среќа да те чуваат стражари на Главниот Штаб!” – си велам.

Ми донесоа појадок: чај, мармалад и парче леб. По појадокот шетам низ собата. Застанав покрај прозорецот. Од прозорецот ги поздравував познатите ми другари, а тие мавтајќи ми со рацете како да сакаа да ми кажат: “Не плашете се, ние сме во Вас!”



ГЕНЕРАЛОТ ВЛАНДАС БАРА МОЈА ИЗЈАВА



Се отвора вратата. Влегува генералот Вландас во пижами, носи хартија и молив. Со него добро се познаваме. Ги стави на масата хартијата и моливот и остро ми наредува: “Пишувај, пишувај за твоите гнасни дела!” Не сакајќи се насмеав (по природа бев многу весела). И во најтешките моменти повеќе се смеев отколку што плачев. Смеењето ме охрабруваше, но овој пат гласно се смеев без да проговорам ни збор. Генералот луто ме погледна и бесно процеди низ заби: “Пишувај за бандата на Тито-Колишевски!” Ништо не му одговорив, само го погледнав сурово право в очи и продолжив да се смеам.

Седнав. На едната страница од листот кусо ја напишав мојата биографија: кога станав член на ОКНЕ, кога бев примена за член на КПГ, моите функции за време на НОБ, моите несогласувања со КПГ по македонското национално прашање, преоѓањето во Југославија со Првата македонска егејска бригада и мојата активност во Граѓанската војна на Грција.

Ова беше на 3 октомври 1949 година. Со сигурност тврдам дека оваа моја изјава е во архивата на ЦК на КПГ.

Другиот ден, на 4 октомври 1949 година, повторно дојде генералот Вландас во мојата соба, сега во униформа. Му го подадов листот напишан на грчки јазик. Откако го прочита напишаното, ја искриви устата и рече: “Тоа не се бара од тебе!” “Нема што друго да додадам и да напишам. Вие, како и целото наше раководство, ја знаете мојата активност во двете револуции во Грција!” – му велам, а тој процеди: “Добро, ќе видиме!” “Ем ќе видиме!” – му одговорив.

[George S.]

Mayor demands Macedonian be official language in Greece
















Tuesday, 02 April 2013








Instruction of Macedonian language in all elementary and secondary schools in Meliti (Ovcarani) municipality, all topographic names at the municipality's territory to be bilingual, whereas all official titles at public facilities to be written in Greek and Macedonian languages, asks mayor Panagiotis Anastasiadis in the letter addressed to Florina (Lerin) mayor and the Minister of Education, newspaper of Macedonians in Greece "Nova Zora" says on its website.



In the letter, Anastasiadis says Greece is a signatory of the EU Charter of Fundamental Rights, which stipulates that member-states are obliged to protect lingual diversity and prevent any discrimination.

Moreover, he says EU member-states are obliged to protect and urge the use of minority languages when spoken at their territory, even when they are not officially recognized.



"Let me also remind you that our country is a signatory, but unfortunately still not ratifying it, of the Council of Europe Framework Convention for Regional and Minority Languages, which stipulates the recognition of these languages as an expression of the cultural richness, respect to the geographic area where such a language is spoken, as well as facilitating and stimulating the language's use in written and oral form, both in public and private life", says Anastasiadis.



The Ovcarani mayor stresses the population in this part of Greece has not been protected by the state regarding the language it speaks.



Citizens here are cut off, unemployment is on the rise, accompanied by the emergence of certain groups, such as Golden Dawn, which put Greece back in the past that was full of refugees, bans and fears", he adds.



According to Anastasiadis, it is time for Greece to demonstrate that it is rightly considered a modern European state that respects the rights of all citizens, regardless of their ethnic or lingual origin.

"By accepting this request, Greece will demonstrate it does not succumb to the nostalgic memories of fascism, looking forward to the future. This will make all those speaking the Macedonian language feel they are an integral part of this country as equal citizens", underlines Anastasiadis.




Македонците од Грција: Македонскиот јазик да стане официјален



Вторник, 02 Април 2013



Во сите образовни институции (основни училишта и гимназии) во општината Мелити (Овчарани) да се учи на македонски јазик. Сите топографски имиња на територијата на општината да бидат двојазични и сите официјални ознаки на јавните објекти да имаат написи на грчки и на македонски јазик.



Ова се двете главни барања на градоначалникот на општината Овчарани во Грција, Панајотис Анастасиадис, кои се испратени до градоначалникот на Лерин, надлежна општина за регионот Западна Македонија и до министерот за образование. Писмото е испратено на 26 март, а е објавено вчера на интернет страницата на весникот на Македонците во Грција „Нова зора“. (http://novazora.gr/arhivi/7655)



Во писмото, како што пренесува „мкд.мк“, Панајотис Анастасиадис потсетува дека Грција како членка на ЕУ е потписник на Повелбата за основните права на ЕУ каде во член 21 се наведува дека земјите-членки се должни да ја заштитат јазичната разновидност и да спречат какви било дискриминаторски мерки против нив. Освет тоа, посочува градоначалникот на Овчарани, земјите членки на ЕУ се должни да го заштитат и да ја поттикнат употребата на малцинските јазици кои се зборуваат на нивната територија дури и тогаш кога тие не се официјално признати.



- Дозволете ми, исто така, да ве потсетам дека нашата земја е потписник, но за жал се уште не ја ратификувавме, на Рамковната конвенција на Советот на Европа за регионалните и малцинските јазици. Меѓу другото, оваа конвенција предвидува признавање на овие јазици како израз на културното богатство, почитување на географската област каде што се зборува таков јазик и, особено, олеснување и поттикнување на користење на јазикот во писмена и усна форма, како во јавниот, така и во приватниот живот“, пишува во писмото Панајотис Анастасиадис (Панде Ашлаков).



Градоначалникот на Овчарани потсетува дека токму во овој дел од Грција, населението не наидува на добронамерна заштита од државата во однос на употребата на јазикот што го зборуваат.



- „Граѓаните тука се отсечени од се. Невработеноста расте, а се појавија и одредени феномени како што е Златна Зора, што сите нас, кои сме дел на поинаков јазичен и културен идентитет, не плаши кога гледаме дека Грција со голема брзина се враќа во минатото, минато кое беше полно со бегалци, забрани и страв.



Со оглед на сето ова, мислам дека е време да покажеме дека Грција со право се смета за модерна европска држава која ги почитува правата на сите граѓани, без оглед на етничкото или јазично потекло. Како претседател на локалниот совет на Мелити секојдневно добивам по стотина барања на граѓани од поширокиот регион во кои се бара непречено користење на нивниот мајчин, македонски јазик во сите аспекти на јавниот живот. Со прифаќањето на ова барање Грција ќе покаже дека не подлегнува на носталгичните сеќавања на фашизмот и дека гледа напред. Со ова ќе се создадат услови сите оние кои зборуваат на македонски јазик и конкретно со дела, да се почувствуваат дека се дел од оваа држава и нејзини рамноправни граѓани.



Со нетрпение го очекуваме вашиот позитивен одговор да се укинат овие историски, социјални и економски неправди кои, за жал, за одреден дел од граѓаните на Грција трае со децении“, пишува Панајотис Анастасиадис во писмото до градоначалникот на Лерин.








© 2013 Microsoft
Terms
Privacy
Developers
English (United States)

[George S.]

Noose – Chapter 18 Part 2



By Stoian Kochov

Translated and edited by Risto Stefov

[email protected]

March 10, 2013



Historic chronicles (Review of developments in 1945)



NOF, AFZH AND NOMS SLOGANS WITH “STRATEGIC DIRECTIVES” FOR “MASSIVE RETALIATION”



The advertisement said: Spread our organizations, NOF and AFZH want all Macedonians, wherever they are in every village, every town, quarter, cottage and farm house to join us. No Macedonian man, woman, or child should remain outside of the influence of NOF, AFZH and NOMS.



Since June 1st, 1945 these Organizations exhibited warlike symptoms and a year later the Greek Civil War was officially initiated. “Only by being organized can we destroy fascism and obtain our rights and the right to full self-determination,” said one slogan. “Forward! All Macedonian women join the Anti-Fascist Front for Women (AFZH) for the total destruction of fascism, for our freedom and for our rights,” said another slogan encouraging women to tear down their slave chains. This unfortunately was going on after fascism had already been defeated. The entire world knew that victory over fascism was declared on May 9th, 1945 but it seems that no one had told the Macedonians because they continued to use their worn out slogans that they had incorrectly borrowed from someone else’s war. Meaning, this is how the Macedonian people found themselves (standing), dumbfounded and crushed before this last fateful call. They knew that countless Macedonians had already disappeared with the use of the diplomatic trump card and that did not help their cause. Now mass participation was demanded of them so that they could be ground-down into the so-called “revolution”, or as the NOF and AFZH activists called it “the extension of the Ilinden Rebellion”.



Who exactly were our allies in the Greek Civil War? No one! Not even the CPM because it was totally subordinated to the CPY. In other words, our involvement was a Macedonian nihilism full of errors and rivers of blood. Let us examine the facts: To achieve this strategic goal, a form of armed struggle was needed to be applied. This became evident when NOF established Macedonian Partisan Units on April 28th, 1945. The establishment of Macedonian forces by NOF and AFZH and the politics of CPM / CPY for amassing the entire Macedonian population were ruthless.



***



Here is what Truman had to say about that: “...If Greece falls under the control of an armed minority then the entire Middle East could easily fall under confusion and anomalies. The disappearance of Greece as an independent state would have profound effects on all European countries whose people are struggling... If we do not help Greece at this critical moment, the consequences will be severe, as much for the West as they would be for the East. We are obliged to take immediate and decisive action.” If Markos’s political strategy and tactics were to re-establish the armed resistance using experienced fighters from ELAS, then where do we look for the logic in such a political process? NOF and AFZH used a combination of political demagoguery and sentimental manipulation to attract the villagers and popularize the struggle. And by doing so they created our well-known distorted symbiosis: false beliefs and expectations - flat on promises.



Following the strategic aims of the CPM / CPY, NOF and AFZH created 5 provincial, 10 district, 3 urban and 32 regional leadership organizations with 120 professional staff, all members of NOF, AFZH and NOMS. Over 220 villages were organized (half of these villages were destroyed during the Greek Civil War - m.3.), in which 170 rural and urban organizations operated. Also during the same period a number of military formations were created including battalions. From an historic perspective, NOF and AFZH continued to use the same slogans even though they were outdated and even though victory over fascism had already been declared, but it seems that that did not matter for the Macedonians. But as a result of that, the Greek government enacted special laws to violently attack organizations such as NOF and AFZH, creating an unprecedented terror campaign that lasted to the end of World War II. This was done, even before the Greek Civil War was officially proclaimed on March 31st, 1946, as a result of decisions made during the CPG’s Second Plenum held on February 12th, 1946.



Instead of facing reality, the leaders of NOF and AFZH, as creators of these Macedonian organizations, were trying to create reality. In other words, they were responsible for creating the conditions which led the Greek government and its institutions to introduce counter measures such as terror, arrests and legitimate migration processes, which eventually resulted in the Macedonian eradication. Many of these conditions were based on official statements made by Marshal Tito like the one he made in Moscow, on April 26th, 1945 for the “New York Times” when he said: “…If the Macedonians in Greece express a desire to unite with other Macedonians, Yugoslavia will respect their wishes...” This gave the Macedonian people and the CPM Central Committee incentive to continue the struggle but at the same time such statements also gave the forces in Greece, which opposed the Macedonians, incentives to introduce extreme countermeasures and criminal action against the Macedonian organizations and people.



There is no doubt that NOF’s and AFZH’s (CPM / CPY) optimal aim was to gain complete control of all the Macedonians in Greek occupied Macedonia and put into operation a national front in order to achieve its program objectives. But many analysts are asking the question, if there was such a strategic goal, acceptable to the CPM / CPY, then why, only three months before, had the highest bodies in Yugoslavia opposed the slogan: “Let us turn our arms towards Solun!” and the slogan “to Solun and not to the Srem Front?” So in short, the unjust agreement imposed in Yalta brought disorder, cruelty and more bloodshed to the Macedonians in Greek occupied Macedonia and to all Macedonians who found themselves divided by four states. After the Yalta Agreement the idea of the communists taking over the world became weaker than ever before. And during that period both the CPG and the government in Athens were against the formation of NOF and AFZH.



Here is how the organizations NOF, AFZH and NOMS, created in Yugoslavia - Skopje, were welcomed in Greece by the left forces. Two months after NOF’s formation the CPG leadership, during the CPG’s Twelfth Central Committee Plenum (June 1945), made a resolution declaring Greece’s northern border unchangeable: “We firmly oppose any territorial claim against Greece by any party. Preserving the territorial integrity of the state is a first task of every Greek patriot.” See: (DO KKE APOTO 1931-1952, pp. 110). Further down it says that England is a “great friend” of Greece. In other words Britain’s military and political presence is accepted as an essential service in insuring the Greek position regarding the border to the north. So this should be quite clear to everyone regarding how and by whom we accepted the rhythm of global indoctrination which offered no turning back. And as a result we lost our historic opportunity to achieve national rights in Greece, which were defined by international law. Was all this a foreign double standard for the Macedonians in Greek occupied Macedonia?



NOF AND AFZH WERE FORMED ON APRIL 23rd, 1945. THEY WERE ORGANIZED AND LED BY THE CPY / CPM PRIOR TO THE GREEK CIVIL WAR, AND BEGAN PREPATION FOR WAR THUS INFECTIOUSLY LEADING THE MACEDONIANS TO FALL PREY TO FOREIGN INTERESTS.



(Review of looming events in 1946)



Severe persecution of leftists by the Athens government reshaped the development of left forces (CPG and EAM) and political events in early 1946. Being deprived of their political avenues, thousands of former fighters, officers and supporters of the CPG and ELAS resorted to rising against the new government in Athens in an armed resistance. Under the leadership of the CPM / CPY, NOF on the other hand, in 1945, began to carry out mass mobilization of the Macedonian people who had become members of these organizations. This shows that there must have been something planned for the future of the Macedonian population even before the Greek Civil War started, which eventually, through a carefully planned strategy and tactics of strangers, led the Macedonian population to its eradication.



(Athens-Prague-Moscow-Belgrade)



(The following facts represent crucial moments in the history of NOF and AFZH - from the military archives: USSR, Yugoslavia and CPG).



In the words of ΔΙΜΙΟΥΡΓΩΣ, author of the book “The Greek Civil War” (30/31 March 30/31, 1946 to August 30, 1949), on March 20th, 1946 Zahariadis left Athens and went to Prague. He used his time while traveling to talk with communist leaders from whom Zahariadis also sought support for his armed insurrection. But, as it turned out, almost no one gave him their support or approval which made his move look foolish. The most important leaders he spoke to, which included Torres of France and Toliati of Italy, told him that “it was dangerous to resort to arms.” Georgi Dimitrov also pointed out to him that “the international situation does not allow for a new outbreak of armed conflict, which in fact would directly interfere in the affairs of the Western allies in the BALKANS.” But all these leaders knew that Zahariadis, who after being imprisoned for nine years in the Dachau concentration camp in Germany, had returned to Athens in May 1945 for a reason, which left a strange impression with them. Zahariadis arrived in Greece on a British aircraft and soon after took over his former duties as General Secretary of the CPG and immediately began to work.



During his meetings in Prague Zahariadis had learned much about Marshal Josip Broz - Tito and the “success of his guerrilla movement in Yugoslavia and about Tito’s aims to expand his ‘revolutions’ throughout the BALKANS.” Zahariadis, especially upset about this, on his return from Prague visited Belgrade and upon his request was received by Marshal Tito. During their meeting they exchanged the occasional Russian word without a translator and when Tito toasted him, he asked: “What do you think about the future of the Balkans?” To which Zahariadis replied: “Marshall, that’s exactly why I come to you at the urging of many leaders who respect you for your success with your guerrilla movement in Yugoslavia.” Tito explained his political position to Zahariadis in detail and told him that the people are willing to fight and take power away from the Anglo-American imperialists. Tito was unable to conceal his satisfaction and in the presence of his comrades Rankovich, Kardelj, Djilas, Tempo, Kolishevski and others, said: “Life does not go back. Revolutions bring progress, development of societies and productive forces. I, on behalf of the Communist Party and the people, promise to give you extensive assistance and whatever else you need to organize a people’s army. You know, during World War II we thought that such a revolution should be taking place in Aegean Macedonia and it is not by accident that precisely such a revolution is taking place today. Forces of Greek citizens – Macedonians are currently led by our very experienced centres which have a long revolutionary tradition. We are preparing these forces and the forces in the camp in Bulkesh to place them under your command.”



Tito then turned to Kolishevski and said: “Lazo, write down the following and do everything to make sure that the forces under the slogan “brotherhood and unity” are placed under the command of the CPG to be used for the revolution.



a). NOF and AFZH to be connected to the CPG and to break with you (CPM). Do not interfere and do not order them when and how to fight for a united Macedonia - now is not the time before this revolution. And of course change their struggle program goals and objectives to reflect those of the CPG;



b). NOF to establish a central authority and to be accountable to the CPG Regional Committee;



c). All armed Macedonians in Aegean Macedonia to be placed under the command of the CPG military leaders;



You see how the English and Americans do it in Greece. But all this, Comrade Nikos, will have to be approved by the old man - Generalissimo Stalin, for such an act of revolution to be enacted.”



But Tito knew Stalin’s position very well: “Let them muddle in capitalism,” and was pretty sure that he would accept Zahariadis’s proposal. Zahariadis at that point excitedly said: “I am ready and willing to take this to the Generalissimo and seek his support.” Then Tito toasted the next revolution and said: “Be determined, don’t be afraid, don’t be afraid of any casualties and conquer all difficulties and you will succeed in your intentions. The revolution requires it of you. Everything needs to be firmly held in your hands and you can count on us with great certainty!”



***



Towards the end of March 1946, after his stay in Yugoslavia, Zahariadis left for Moscow where he had talks with the Soviet leaders. During one of his meetings, Stalin, Molotov and Andrei Zhdanov approved Zahariadis’s proposals, which he made on behalf of the CPG. After that Zahariadis had a secret meeting with Stalin during which Stalin instructed him to “gradually begin the armed action from the villages towards the cities in order to prevent a premature military intervention by the British and to give him time to work on a means of finding a compromise”. Stalin, while filling his pipe with tobacco, looked at Zahariadis directly in the eyes and asked: “Do you see Marshal Tito as the future leader of a Balkan Federation?” Confused, Zahariadis wanted to avoid the question but replied anyway: “The Marshall is a great strategist and an internationalist,” he said. “And I have received a promise from him that he will give me 20,000 armed and ready fighters who were ‘hunted by the Monarcho-Fascist armies’.”



Stalin then said: “According to my information, Marshal Tito, in only a year, has organized the Macedonians for a heroic struggle in Aegean Macedonia, in Greece and has established successful Macedonian organizations. Examples of these are NOF-National Liberation Front, and AFZH – Macedonian Women’s Anti-Fascist Front which are directly led by the CPM / CPY. All these fighters were pursued by Markos after World War II. All those fighters who constituted the ‘Aegean Brigade’ are now in Greece and are struggling for a united Macedonia. What are you going to do with all these Macedonian military and political formations? The old sense of a united Macedonia will persist in them until ‘the socialist revolution in Greece’ prevails and after that they will be fine. Socialism is the same everywhere...” concluded Stalin. Zahariadis then took out a sheet of paper that read: “Agreement between the CPG and representatives of the Macedonian state.” According to this agreement “the Slavo-Macedonians from Greek Macedonia, on the one hand, have pledged to support the CPG during the elections in its bid to gain power. With this power lies the only hope for a favourable resolution of the Macedonian Question. On the other hand, they pledged to help the CPG in cases where incidents between the left and right may arise during the elections.”



Stalin then said: “Macedonians are heroic fighters known to be strong people.” But Zahariadis confirmed that, “They can easily be manipulated and are victims of history.” Zahariadis also informed Stalin that all military formations and political organizations known as “brotherhood and unity” belonging to Marshal Tito will now be placed under CPG control. “Marshal Tito has international insight in the struggle against Anglo-American imperialism,” said Zahariadis, to which Stalin replied, “So, you have agreements regarding the revolution! That’s good. Then proceed as you think it necessary. Now go and prepare a draft resolution of your decision for the CPG Central Committee.” With that Stalin wanted to appear as a moderate, good, unobtrusive and generous leader giving the impression that he was an admirer of the revolutionary thoughts of other leaders in the camp of socialism. After the meeting Zahariadis said: “The CPG has ceased to seek a peaceful solution to the Greek issue and now will devote itself to seize power by force of arms!”



Stalin was well aware of Tito and Zahariadis’s agreement: “Tito’s main concern was to protect the new federation.” From this new development Tito’s position became clear to Stalin. Tito knew that Yugoslavia was 50% influenced by the West and strongly endeavored to keep the Yugoslav federation intact, as was emphasized many times by the Yugoslav Security Service and by the Yugoslav Army General Staff: “...it is best to keep the war out of Yugoslav borders and to wholeheartedly assist, than to have it inside Yugoslavia.” This was acceptable even to Stalin because it preserved the socialist camp created after World War II. But neither Stalin nor Tito were prepared or willing to take action to bring victory to the Greek communists or to reunite Macedonia. Stalin in fact could not foresee providing “strong military action” to Greece in the near future and made no particular promises of support but he did recommend to Zahariadis that when it comes to forming a People’s Liberation Army it is best to respect Tito’s advice.



The next day Zahariadis went to Belgrade to work out organizational details with Tito regarding assistance and cooperation. He also asked Tito to define all problems, characteristics and prospects associated with the Democratic Army and measures to be taken to prepare for a future war. Zahariadis was received in Moscow as a bold revolutionary leader. Stalin sat in the great hall on a hand-knitted chair, puffing on his pipe with a smile on his face while the other leaders, including Molotov, Zhdanov, Malenkov, Mikoyan, Kaganovich, Suslov, Baria and Bulganin, members of the Communist Party of the USSR Politburo, drank “Pertsovka” vodka. The waiters busied themselves offering the guests all kinds of snacks. Stalin, at one point, looked at Zahariadis and, with a smile on his face, wished him success in his upcoming revolution. Zahariadis then calmly and obediently stood up in front of the Generalissimo and, in broken Russian, uttered the following words: “Glubokovazhaemi tovarish Iosif Visarionobich, bolisoe spasibo. Zhelaiu Vam krepkoe zborovie i ushte mnogie leta da ne vodite vo sotsialismot kon pobeda na komunizamot. (Deeply respected Comrade Јosif Visarionovich, many thanks. I wish You good health and may You, for many summers, lead us in socialism towards the victory of communism.) Your advice will be our roadmap that will lead us in our struggle against Anglo-American imperialism, until the working class in the world achieves its final victory.”



***



On April 8, 1946 Zahariadis returned to Belgrade and was received by Tito. When he stood before the Marshal, awe stricken, Tito told him: “If we are already revolutionaries and internationalists, our duty is to help ‘revolutions’ and I don’t see any reason why we should be against the revolution in Greece, which you have taken measures to realize. For that I can only congratulate you, Comrade Nikos. Gather everyone who can hold a rifle. That is normal in every revolution and the people want that.” Tito then lit a cigar and continued walking through the spacious room and when he returned to his table he asked Zahariadis: “What is the mood of the youth?” Zahariadis replied: “Great!”



* * *



On August 24th 1946, a number of CPG Central Committee Politburo members, led by Ioannis Ioannidis, transferred from Athens to Belgrade. Markos Vafiadis, who in June 1946 was appointed General and organizer and leader of the partisan groups by Zahariadis, also left Greece and moved to Belgrade where he received instructions from the CPG Central Committee Politburo. In September 1946 they all returned to Aegean Macedonia and on October 28 of the same year, established DAG’s Headquarters. At this point the leadership of NOF and AFZH was terribly confused (like sold slaves). Their bright faces turned dull and obediently committed themselves to the Party, promising that they would do everything in their power to enlist all the Macedonians in the ranks of the Democratic Army. At one point one of them said: “We will awaken the dead if necessary and let them also join this holy revolution so that we can all charge together, living and dead!” In his speech in Bitola, Kolishevski opposed the idea of a United and Independent Macedonia outside of Yugoslavia or as a protectorate of the Great Powers. That, according to Kolishevski, would constitute “the destruction of the current Macedonian federal unit.”



Sometime after the CPY and CPG came to an agreement (October 14, 1946) Lazar Kolishevski, the CPM Central Committee secretary, invited all NOF Board members and told them: “Now you go down there (in the Aegean part of Macedonia). The CPG is your leader. Have faith in it. Its policy on Macedonian issues is clear. Any question that may arise will be handled by the CPG Party leadership. Be mindful and do not splinter within the Party, remain under its leadership. Fight to strengthen your unity with the Greek people and fight with all your might against chauvinism, separatism and localized tendencies.”



Tempo with his new political message



In his campaign speech in Kumanovo on October 16th, 1945, Svetozar Vukmanovik, a candidate of the Kumanovo District, resolutely opposed all those who viewed the unification of Macedonia outside of Yugoslavia, or a Macedonia united under the auspices of the Great Powers. According to Tempo, all those who supported this idea were the same people who were responsible for the Bulgarian occupation of Macedonia from 1941 to 1944. In other words, the Macedonian factor was removed so that everything was in agreement with CPY politics, which had a lot of influence on Macedonian communists in the Vardar part of Macedonia... So a Macedonian movement with a pro-Yugoslav orientation was now born in this historic evolutionary process. In other words, the Yugoslav position for a United and Independent Macedonia was now NO! But uniting the other parts of Macedonia (Pirin and Aegean Macedonia) within Yugoslavia (as a mother country) was still YES! Meaning the Vardar part of Macedonia was to declare itself the Piedmont in the unification but within the composition of the Socialist Republic of Yugoslavia. This was Yugoslavia’s position?! Meaning, now someone wanted to turn the ‘primordial national Macedonian charge’ into a ‘national wound’.



***



SO CLOSES THE TRIANGLE BETWEEN: STALIN, TITO AND ZAHARIADIS. FROM A POLITICAL GAME TO A MILITARY DISASTER. BUT WHY COULDN’T WE MACEDONIANS, FROM 1945 TO THIS DAY, HAVE ESCAPED FROM THAT MOST TERRIBLE AND DISASTROUS COMMUNIST TRIANGLE?



For as long as I listened to Bogdanov, I relaxed my muscles. I now realize that I was a slave for so many years without knowing it. I closed my eyes and whispered to myself: “I should have known this a long time ago! The Macedonian people should have known this a long time ago! This should have been told to the generation that participated in DAG and to the later generations. Without this truth the Aegean Macedonian people and all Macedonian people will remain stuck in the dark street of history with no end…” Alien gods have led their own world politics and interfered in other people’s affairs, constantly planning revolutions and strikes, but we, even after the genocide, became the only victims - World WANDERERS.



3.



We traveled all day and all night. It was Friday. The train had just entered Subotitsa and stopped on platform 4. A Yugoslav Army officer, all decked out in a military uniform, accompanied by two adjutants, entered our compartment and said: “Which one of you is Professor Pavle Bogdanov?” “I am!” answered Bogdanov. There was silence. Everyone in the compartment remained breathless as they watched the officer and his armed adjutants. The officer stared at Bogdanov with a long and sharp look and said: “There is a car outside waiting for you.” “Why is there a car waiting for me?” asked Bogdanov. “It is not my job to inform you about your political sins!” the officer snapped sharply “You were an officer of Tito’s army and not of Stalin’s!”



Pavle nodded his head on his way out of the compartment, knowing very well that the spirits of his past would haunt him for years. I reached out and said: “I don’t believe we will be seeing each other any time soon…”





Глава 18.2



Историски хроники



(Преглед за развојот на настаните во 1945 година.)



ПАРОЛИ НА НОФ, АФЖ И НОМС СО “СТРАТЕШКИ ДИРЕКТИВИ” ЗА ”МАСОВНА ОДМАЗДА”.

Се пропагираше: да се рашират нашите организации НОФ и АФЖ секаде каде што има Македонци, во секое село, во секој град, квартал, колиба и земјоделска куќа. Ниту еден Македониц, Македонка или Македонче да не остане надвор од НОМС, АФЖ, НОФ и надвор од нивните влијанија.

Уште на 1 јуни 1945 година покажуваат многу воинствено истрчување, и тоа една година пред да биде официјално објавена Граѓанската војна во Грција.

”Само така организирани ќе можеме да го уништиме фашизамот и да ги добиеме своите права и право на целосно самоопределување.”

”Напред. Сите Македонки во Антифашистичкиот фронт на жените (АФЖ), за целосно уништување на фашизмот, за нашата слобода, за нашите права”. Да ги скине ропските синџири.

Но тоа беше време кога цел свет знаеше дека на 9 мај 1945 година беше прогласена тоталната победа над фашизамот, а по се изгледа дека нашите пароли биле излитени или погрешно зајмени.

Значи, ете како македонскиот народ се најде (стоеше) вџасен и разгромен пред овој последен, судбински повик, затоа што знаеше дека со дипломатски трампи исчезнаа безброј Македонци, а сега се бараше од нив масовно учество за да бидат сомелени во т.н. револуција, односно, како што ја нарекуваа активистите на НОФ и АФЖ: продолжување на Илинден.

-Кои беа всушност нашите сојузници во Граѓанската војна?

-Никој! Па дури ни КПМ, зашто и таа беше целосно потчинета на КПЈ.

Значи, македонски нихилизам, грешки, поданство и реки крв, но да се вратиме на фактите:

За остварување на таа стратегиска цел, беше применета и вооружена форма на борба, за што раководството на НОФ по неколку дена, односно на 28 април 1945 година, реши да формира македонски партизански единици.

А развојот на силите на НОФ и АФЖ и политиката на КПМ/КПЈ за оптималното омасовување на целокупниот македонски народ беа немилосрдна.



* * *

-Ете токму за ова Труман реагира и потенцира:

”...Ако падне Грција под контрола на некое вооружено малцинство, многу лесно ќе завладеат збрки и аномалии на целиот Среден Исток. Така исчезнувањето на Грција како независна држава ќе има длабок одраз врз сите европски земји чии народи се борат... Ако не и помогнеме на Грција во овој критичен момент, последиците ќе бидат тешки, колку за Запад толку и за Исток. Должни сме да преземеме непосредна и решавачка акција”.

Значи, ако политичката стратегија и тактика на Маркос била за неомасовување на вооружениот отпор, и тоа со искусни борци од ЕЛАС, тогаш каде да ја бараме логиката на таквите политички процеси? Тоа што го правеше НОФ со невидено галопирање во омасовувањето на Македонците селани: нофистите и афежистите користеа една комбинација на политичка демагогија и сентиментална манипулација со селаните.

Така се формира таа наша позната искривена симбиоза: лажни верувања и очекувања – рамно на ветувања.

Од таквата стратегиска цел на КПМ/КПЈ, организацијата НОФ и АФЖ беше организирано во 5 окружни, 10 околиски, 3 градски и 32 реонски раководства со 120 професионални кадри на НОФ, АФЖ и НОМС, и беа организирани 220 села (половина од овие села се унуштени во времето на Граѓанската војна – м.3.), а функционираа 170 селски и градски организации. Во тој период биле создадени и воени формации – до баталјони.

Од историски аспект, самите слогани (НОФ и АФЖ) си ја имаа завршено функцијата уште кога се прогласи пред светот победата над фашизамот, но за Македонците изгеда дека тоа не важеше. Но, со тоа грчката влада го озакони (донесе спеџијални закони, кои исклучиво важеа само за нас Македонците) насилството против таквите организации (НОФ и АФЖ) во Грција и власта одговори со невиден терор до крајот на Втората светска војна. Ова, се правеше, уште пред да почне Граѓанската војна, зашто таа официјално е прогласена на 31 март 1946 година, со решение на Вториот пленум на КПГ, одржан на 12 февруари 1946 година.

Наместо нофитите да се соочат со реалноста, тие, како креатори на македонките организации се обидуваа да создадат реалност (за преземање против Македонците најстроги мерки од владините институции: терор, апсења и легитимни миграциони процеси), ситуација каква што им требаше на проектантите за нашето искоренување.

Многу се базираа и врз официјалната изјава на маршал Тито во Москва, на ден 26 април 1945 година за “Њујорк тајмс” во која се вели: ”...Ако Македонците од грчките области изразат желба да се обединат со другите Македонци, Југославија ќе ги почитува нивните желби... дејствувала поттикнувачки за македонскиот народ и во ЦК КПМ но, исто така, и на противничките сили кои против силите на македонскиот НОФ во Грција применувале злосторнички мерки...”

Нема сомнение, дека оптималната цел на НОФ и АФЖ, (КПМ/КПЈ) беше да ги опфатат тотално сите Македонци под Грција и да ги стават во функција на сенароден фронт за реализација на програмската цел.

Но, многу аналитичари си го поставуваат прашањето. Ако таквата стратегиска цел беше прифатена како грижа од КПМ/КПЈ, тогаш, зошто само пред неполни три месеци овие највисоки тела на Југославија беа против паролата: ”Да го свртиме оружјето кон Солун!”, односно: ”На Солун, не на Сремскиот фронт?!”

Значи, накратко, неправедниот поредок, наметнат во Јалта, го следеше едно безредие, исто така суров и без сомнение уште покрваво за нас Македонците под Грција, што се најдовме поделени во четири држави. Идејата за светскиот комунизам беше попразна во значењето од кога и да било порано, и зачудувачки е да се констатира пред оваа немоќ.

Во тој период реакциите на КПГ и на владата во Атина беа против формирањето на НОФ и АФЖ.

Ете како организациите НОФ, АФЖ, и НОМС, создадени во СФРЈ – Скопје, беа пречекани во Грција од левите сили, на кои НОФ и АФЖ не натера да им бидеме верни и на кои им го поверивме сиот македонски потенцијал, па дури и децата.

Два месеца по формирањето на НОФ, раководителите на КПГ, на Дванаесеттиот пленум на ЦК КПГ (јуни 1945) во резолуцијата ги прогласуваат грчките позиции, односно границите на север, несигурни и загрозени:

”Решително се спротивставува на секое територијално барање од која и да е страна против Грција. Зачувувањето на територијалниот интегритет на државата е првостепена задача на секој грчки патриот”. Види: (ТО ККЕ АПОТО 1931-1952 стр. 110). Понатаму се вели дека Англија, како ”голем пријател” на Грција, односно военополитичкото присуство на Британците се прогласува како неопходно за да бидат осигурени нашите позиции и нашите граници на север”.

Ете, сега е сосема јасно како и од кого го прифативме ритамот на глобалното индоктринирање и од тоа немаше назад. И тогаш ја изгубивме историската шанса за остварување на националните права во Грција, кои беа утврдени со меѓународното право. Нели сево ова беше туѓински аршин за Макдонците под Грција?

ЗНАЧИ, НОФ И АФЖ БЕА ФОРМИРАНИ НА 23 АПРИЛ 1945 ГОДИНА, ОРГАНИЗИРАНИ И РАКОВОДЕНИ ДО ПОЧЕТОКОТ НА ГРАЃАНСКАТА ВОЈНА ОД КПЈ/КПМ, И СЕ ПОКАЖА ДЕКА БЕШЕ ГОТОВА ТЕАТАРСКАТА СЦЕНА ЗА ВОЈНАТА, А МАКЕДОНЦИТЕ ОД ТАКВАТА ЕМОЦИОНАЛНА ЗАРАЗА СТАНАА ЖРТВИ ЗА ТУЃИ ИНТЕРЕСИ.



(Преглед на разбојот на настаните во 1946)



Развојот на левите сили (КПГ и ЕАМ) и политичките настани на почетокот на 1946 година се одвиваа според концептот за неомасовување на населението во вооружен отпор и поради таквиот став беа враќани илјадници војници и офицери, сите симпатизери и членови на КПГ и на ЕЛАС, кои беа жестоко прогонувани од новата власт во Атина.

Но зачудува концептот на НОФ под раководство на КПМ/КПЈ според кој уште во 1945 година беше извршена масовна мобилизација на македонското население, кое беше зачленувано во НОФ и АФЖ. Очевидно, тоа покажува дека е внимателно испланиран идниот концепт преку стратегијата и тактиката на туѓинците за нашето искоренување.

(Атина-Прага-Белград-Москва)

(Следните факти се клучни моменти во целата историја на НОФ и АФЖ – од воените архиви: СССР, Југославија и КПГ.)

Да го проследиме ΔΙΜΙΟΥΡΓΩΣ творецот на Граѓанската војна (30/31 март 1946-30 август 1949)

На 20 март 1946 година Захаријадис ја напушти Атина и замина за Прага. Патувањето, едновремено, било искористено и за разговори со комунистичките лидери, од кои Захаријадис побарал поддршка за вооруженото дејствување од повеќе лидери на европските комунистички партии, но речиси од никого не добил одобрение, туку тоа го гледале како незрел потег. Најзначајните лидери: Торез на Франција и Толјати на Италија му укажале ”дека е опсано да се прибегнува кон оружје”. Посебно Георги Димитров му укажал дека ”меѓународната ситуација не дозволува избувнување на нов вооружен конфликт, кој фактички би им овозможил директно мешање на западните сојузници на БАЛКАНОТ”. Но сите тие лидери добро знаеја дека Захаријадис, по девет години заточеништво, во мај 1945 година се врати во Атина од концентрациониот логор Дахау, во Германија и им остави чуден впечаток со својот најнов став. Тој со британски авион пристигна во Грција и веднаш по враќањето ги презеде своите поранешни должности на генерален секретар на КПГ и започна со работа.

Но Захаријадис на тие средби во Прага добил и доста информации за маршал Јосип Броз – Тито дека “по успехот на герилското движење во Југославија, Тито бил насочен кон проширување на ’револуциите’ насекаде на БАЛКАНОТ”.

Захаријадис, посебно вознемирен, на враќање од Прага го посетил Белград, каде што барал да биде примен од маршал Тито.

Захаријадис бил примен од Тито и тие разменувале на руски понекој збор без преведувач и Тито, пасакувајќи да наздрави, му се обратил:

-Што мислите за иднината на БАЛКАНОТ?

Захаријадис му одговорил:

-Маршале, токму затоа сум дојден кај вас по инсистирање на многу лидери кои многу Ве почитуваат по успехот на герилското движење во Југославија. –И детално му ја објасни политичката положба и дека народот е подготвен да се бори и да ја преземе власта од англо-американските империјалисти.

Тито, не можејќи да го скрие задоволството, расположен со своите соборци: Ранковиќ, Кардељ, Ѓилас, Темпо, Колишевски и други, му рекол:

-Животот не оди назад. Револуциите носат прогрес, развој на општеството и на производните сили. Јас од името на Комунистичката партија и на народот, ви ветувам широка помош што е потребна за една организирана народна армија.

Вие знаете дека ние по Втората светска војна веднаш мислевме на една револуција и не случајно денес во Егејска Македонија дејствуваат токму такви револуционерни сили од граѓани на Грција – Македонци. Тие се раководени токму од нашите опитни центри кои имаат долга револуционерна традиција. Ние сме подготвени тие сили и силите што се во логорот Булкес да ги ставимет под ваша команда.

Тито се свртел кон Колишевски и му рекол:

-Лазо, запиши, и направи се, тие сили под мотото “братство и единство” да се стават под КПГ во корист на револуцијата.

а/ НОФ и АФЖ да бидат приклучени кон КПГ и да се прекинат врските со вас (КПМ) и да не им се мешате и да не им наредувате што и како да се борат за некаква обединета Македонија – тоа сега е анахроно пред оваа револуција. И секако да им се изменат програмските цели на борбата и да се прифатат програмските цели на КПГ;

б/ НОФ да формира централен орган што ќе одговара пред покраинскиот комитет на КПГ;

в/ Вооружените Македонци во Егејска Македонија да се стават под целосно организационо, политичко и акционо единство под команда на воените раководители на КПГ.

Вие гледате како го прават тоа Англичаните и Американците во Грција.

Но сето тоа , другар Никос, ќе треба да го одобри Стариот – генералисимусот Сталин, за еден таков чин на револуција. – Но Тито, добро го знаел ставот на Сталин: ”Нека се буричка во капитализмот!” и бил сигурен дека ќе го прифати предлогот на Захаријадис.

Захаријадис возбудено му рекол:

-Јас сум подготвен сето ова да му го пренесам на генералисимусот и да барам поддршка од него.

-Да наздравиме за идната револуција! – рекол Тито и продолжил: - Бидете решен, не плашете се, не плашете се од никакви жртви и совладувајте ги сите тешкотии, па ќе успеете во својата намера. Револуцијата го бара тоа.

Се треба цврсто да се зграби во своите раце и со голема сигурност сметајте на нас!



* * *

По престојот во Југославија, кон крајот на март 1946 година, Захаријадис заминал за златоглавата престолнина – Москва, на разговор со советското раководство.

При средбата, Сталин, Молотов и Андреј Жданов ги одобриле одлуките претставени како од КПГ, додека на втората тајна средба со Захаријадис, Сталин дал препорака процесот на вооруженато дејствување да започне “Градуелно од селата кон градовите, со цел да се спречи прераната воена интервенција на Британците, и да се издејствува начин за наоѓање на компромис.”

Сталин, полнејќи го лулето, го погледнал Захаријадис в очи и го прашал:

-Дали забележавте кај маршал Тито дека тој се гледа како лидер на една идна балканска федерација?

Захаријадис, збунет, посакал да го одбегне прашањето, но сепак му одговорил:

-Маршалот е голем стратег и интернационалист. Од него добив согласност за прифаќање на 20.000 лица кои беа ”прогонуваи од монархофашистичките војски” и подготвени се за оружје.

Сталин му рекол:

-Како што сум известен, маршал Тито, веќе една година во Егејска Македонија во Грција има формирано македонски организации и тие имале голем успех во организирањето на Македонците и херојски се борат. Како што се НОФ –Народноослободителен фронт, и АФЖ – Антифашистички фронт на македонските жени, и се раководени директно од КПМ/КПЈ. Сите тие борци, по Втората светска војна биле прогонувани од Маркос. Сите тие што ја сочинувале ” Егејската бригата” сега се во Грција и водат борба за обединета Македонија. Што ќе правите со тие македонски военополитички формации? Кај нив старата свест за обединета Македонија ќи опстојува се додека не преовладее новата: ”За социјалистичка револуција во Грција”, а ним и таму ќе им биде добро. Социјализамот е насекаде ист...

Захаријадис извадил еден лист на кој пишувало:

”Договор помеѓу КПГ и претставниците на македонската држава”.

Според овој договор: ”Славомакедонците од грчка Македонија, од една страна, се обврзале да ја поддржуваат КПГ на изборите во нејзиниот обид да ја освои власта, од што зависела единствената надеж за поволно решавање на македонскиот проблем, а од друга страна, да и дадат вооружена помош на КПГ во случај на инциденти помеѓу левицата и десницата во текот на изборите”.

Сталин рекол:

-Ну харашо. Ето очен правилно. Македонци харошие боји, они показалис војаки народ.

Захаријадис потврдил дека ”тие се изманипулирани жртви на историјата”. Го известил Сталина дека сите тие воени формации и политички организации на предлоот на маршал Тито ќе прогласат ”братство и единство” и ќе бидат ставени под раководството на КПГ.

-Посебно маршал Тито покажа интернационални погледи за борбата против англо-американскиот империјализам.

-Ви уже договорилис за ревољуцију! Ето харашо. Постапете онака како што мислите дека е потребно, - му рекол Сталин и продолжил: - Подгответе нацрт-одлука на ЦК на КПГ. – Со тоа сакал да изгледа умерен, добар, ненаметлив, великодушен и почитувач на револуционерните размислувања на другите лидери од лагерот на социјализмот.

По оваа средба Захаријадис изјавил:

”КПГ престанала со мирољубиво решение на грчкото прашање и се определила за заземање на власта со силата на оружјето!”

Сталин добро знаел дека со Тито биле договорени: ”Основната грижа на Тито му била да ја заштити новата федерација.” Од овој нов развој на настаните на Сталин му станал јасен ставот на Тито. Тито, знаејќи дека Југославија е 50% под влијание на Запад, цврсто настојувал да ја задржи југословенската федерација, како што многу пати по истакнувал пред службата за безбедност на Југославија и генералштабот на ЈНА: ”...подобро е да се води војна надвор од границите на Југославија и да ја помагаме сесрдно, отколку во Југославија”. Таквиот став и за Сталин бил прифатлив за зачувување на социјалистичкиот лагаер што беше создаден по Втората светска војна.

Но ни на Сталин ни Тито, барем според разбојот на настаните, ни оддалеку не биле подготвени да ги резикуваат стекнатите позиции за победа на комунизмот во Грција или за обединување на Македонија.

Сталин во блиска иднина не предвидувал “силна воена акција” и можеби е особено забележливо дека тој ”не давал ветување за боена поддршка на таа средба”, но му дал препорака и на Захаријадис кога станува збор за формирање на народноослободитела војска и како концепција за водење на борбата, најдобро е да се почитуваат Титовите совети.

Захаријадис следниот ден отпатувал за Белград, каде што требало со Тито да ги усогласат деталите за организирање на борбата, помошта и соработката. Тито требало да му ги изнесе сите проблеми и да ги дефинираат карактерот и перспективите на демократската армија и мерките што треба да се преземат за идната војна.

На Захаријадис во Москва му било приредено испраќање како на храбар револуционерен лидер.

Сталин, седел во големата сала на плетена фотелја, со насмеано лице и павкал со лулето, а Молотов, Жданов, Маленков, Микојан, Каганович, Суслов, Берија, Булганин и другите членови на Политбирото на КПСС пиеле вотка ”перцовка”. Келнерите се сновеле и им нуделе од првокласната закуска.

Сталин, расположен, му пожелал на Захаријадис револуционерни успеси.

Захаријадис на заминување застана мирно и покорно пред генералисимусот Сталин и одвај на измешан руски јазик ги изговорил следните зборови:

-Глубокоуважаеми товариш Јосиф Висарионович, бољшое спасибо. Желају Вам крепкое здоровие и уште многие лета да не водите во социјализмот кон победата на комунизамот.

Вашите совети ќе ни бидат патоказ и ќе ги спроведеме на дело во борбата против англо-американскиот империјализам, се до конечната победа на работничката класа во светот.



* * *



На 8 април 1946 година, Захаријадис се вратил во Белград и бил примен од Тито. Кога застана пред маршалот со страхопочит.

Маршал Тито му рекол на Захаријадис:

-Ако веќе сме револуционери и интернационалисти, наш долг е да помагаме ”ревулуции” и не гледам зошто да бидеме против револуцијата во Грција, кога веќе се зафативте да ја реализирате. Можам само да ви честитам, другар Никос.

Соберете ги сите што можат да држат пушка. Во сите револуции тоа е нормално и народот го бара тоа.

Тито ја запалил пурата, продолжил шетањето низ пространиот кабинет заобиколувајќи ја масата и прашал:

-А какво е расположението на младината?

Захаријадис одговорил:

-Одлично!



* * *

Уште на 24. 08. 1946 година, еден дел од составот на ПБ на ЦК на КПГ на чело со Јоанидис Јоанис и потребниот апарат, илегално се префрли од Атина во Белград. Маркос Вафијадис, кој во јуни 1946 година од Захаријадис беше назначен за генерал и организатор и раководител на партизанските групи, илегално ја напушти Грција и се префрли во Белград, каде што доби конкретни директиви и ветувања од делот на ПБ на ЦК на КПГ. Во септември се префрли во Егејска Македонија каде што на 28 октомври го формира Главниот штаб на партизанските единици, односно ДАГ.

Нофистите и афежистките беа ужасно збунети (сега како продадени робови), распламтените лица им се стемнија, покорно дадоа партиска обврска дека се ќе сторат со своите авторитети Македонците да ги внесат во редовите на Демократската армија, па дури еден од нив рекол: ”Ќе ги разбудиме и умрените ако треба, нека дојдат и тие во оваа света револуција, да јуришаме сите заедно, живи и мртви!”

Во својот говор Колишевски во Битола се спротивставил на идејата за обединета и независна Македонија надвор од рамките на Југославија или под протекторат на големите сили. Тоа, според Колишевски, би претставувало “уништување на сегашната македонска федерална единица”.

По постигнатата спогодба (на 14 октомври 1946 година) меѓу КПЈ и КПГ, по извесено време, членовите на Главниот одбор на НОФ, на чело со Паскал Митревски, беа примени од секретарот на ЦК на КПМ Лазар Колишевски, кој им го рекол следното: ”Сега вие одите долу (во егејскиот дел на Македонија). КПГ е вашиот раководител. Да имате верба во нив. Нејзината политика за македонското прашање е јасна. Какво било прашање што ќе ви се појави, ќе го решавате со раководството на Партијата. Внимавајте, не одите како фракција во Партијата, туку да се ставите под нејзино раководство. Борете се за зацврстување на борбеното единство со грчкиот народ, и борете се сите и со сите ваши сили против шовинизмот, сепаратизмот и локалистичките тенденции”.

Темпо со нови политички пораки:

Светозар Вукмановиќ: во својот предизборен говор во Куманово уште на 16 октомри 1945 година, како кандидат на кумановската околија, решително се спротивставил на сите оние кои обединувањето на Македонија го глаедаа надвор од рамките на Југославија или обединета Македонија под покровителство на големите сили. Според Темпо, сите оние што ја подржувале таа идеја биле истите личности што биле одговорни за бугарската окупација на Македонија од 1941-1944.

Значи, македонскиот фактор го нема, и се е во согласност со политиката на КПЈ која имала огромно влијание врз македонските комунисти во вардарскиот дел на Македонија... Значи, во ваквиот еволутивен историски процес, се роди и македонското движење со пројугословенска ориентација и го официјализира ставот: Обединета и независна Македонија НЕ!, туку обединување на другите делови на Македонија (Пиринска и Егејска Македонија) во рамките на Југославија (кон мајката земја). Значи, вардарскиот дел да се прогласи за пиемонт на обединувањето во составот на СФРЈ. На што не упатува таквиот јасен став на Југославија ?!! Значи дека сега тој исконски национален македонски набој, некој посакал да го насочи на многу попримамлива национална рана.



* * *

ТАКА СЕ ЗАТВОРИ ТРИАГОЛНИКОТ МЕЃУ: СТАЛИН, ТИТО И ЗАХАРИЈАДИС. ОД ПОЛИТИЧКА ИГРА ДО ВОЕНА КАТАСТРОФА. НО ЗОШТО НИЕ МАКЕДОНЦИТЕ ОД 1945 ДО ДЕН-ДЕНЕС НЕ МОЖЕМЕ ДА ИЗЛЕЗЕМЕ ОД ТОЈ НАЈСТРАШЕН КОМУНИСТИЧКИ ТРИАГОЛНИК?

Додека го слушав, си ги разлабавував мускулите. Толку години бев заробеник. Ги затворив очите. Реков во себе: ”Одамна е време за отчет! Пред македонскиот народ, пред генерацијата што сме биле учесници на ДАГ и пред генерациите што доаѓаат. Без таквата вистина, предисторијата за Егејците, сите Македонци ќе останеме во мрачната улица без крај...”

Туѓите богови си водеа своја сопствена светска политика, се мешаа во туѓи работи, постојано планираа револуции и штрајкови, но ние и по геноцидот станавме единствени жртви – светски ТАЛКАЧИ.



3.

Патувавме цел ден и цела ноќ. Беше петок. Тукушто влезе возот во Суботица и застана на перонот 4.

Еден нагизден офицер на Југословенската армија, со двајца аѓутанти, влегоа во купето и ни се обрати:

-Кој од вас е професор Павле Богданов?

-Јас. – му одговори Богданов.

Следуваше тишина. Сите во купето без здив гледавме во офицерот и во неговите вооружени аѓутанти.

Офицерот му упати на Богданов долг и остар поглед и му рече:

-Доле ве чека кола.

Богданов праша – Зошто?

Офицерот отсечно му одговори:

-Тоа не моја работа да ви бјаснувам за вашите политички гревови. Вие сте биле офисер на Титовата армија, а не на Сталиновата.

Павле, на излегување од купето, кимна со глава и добро знаеше дека токму тој дух на минатото го прогонува со години. Ми подаде рака и ми рече:

-Не верувам дека наскоро повторно ќе се видиме...



Other articles by Risto Stefov:

http://www.americanchronicle.com/authors/view/3446

Free electronic books by Risto Stefov available at:

http://www.esnips.com/thumbnails.php?album=5740841

© 2013 Microsoft
Terms
Privacy
Developers
English (United States)

[George S.]

Noose – Chapter 19 Part 1



By Stoian Kochov

Translated and edited by Risto Stefov

[email protected]

March 13, 2013



Life and vision without rhythm; the first collision of fates after a meeting between criminals and victims at the “Chair” shelter in Skopje.



(Here, stripped of our glory, we live in great humiliation, taken by force where we don’t want to go.) Danilov, a student.



1.



The fog was so thick over the stone bridge that I had to be cautious and stick to the stone fence. There were people in front of me, behind me and all around me rushing to go to wherever they were going. I caught up to the man wearing an old coat, staggering in front of me just before we arrived at the “Social Centre” and we both lined up in front of the desk where there was a sign that read: “Aegean Counter”. Now it is difficult for me, even impossible, to say when exactly in my life I had ever heard the word “Aegeans” with a big “A”. I read the sign for a second time and said to myself, “Do you see how much evil fate has brought us... Around this counter alone?” I don’t remember ever hearing that word before, not in the home of my parents, not during the Greek Civil War (1945-1949), and certainly not in the USSR. That word made me angry, bitter and isolated. It made me feel guilty without having anything to be guilty about. It made me feel like a stranger and pushed me outside of my historic place. But still I can not explain why that is, what made me want to reconstruct the whole truth about our Macedonian drama and prove that we are all “Aegeans” and that we all feel joy, fear, pain, love, anger, hurt and abandonment. Inside we are all the same. But we at the shelter still relied on the image that was installed in our heads: “how to act in a perfect communist society.”



The man who stood in front of me smelled of tobacco and stale water. His cheeks were strangely red and his tired, shifty and wild eyes shone like hot embers. He looked at me suspiciously and said: “Are you new here?” “Yes!” I replied and noticed the movement of his hands and his restlessness from which I deduced that he was agitated and lacked mental and physical energy. He seemed to be flogged by dark thoughts and was full of disappointment. He seemed disturbed and his eyes looked like they were full of guilt. He seemed to feel worthless. Sometimes his gaze showed impatience and a desire to conceal something, some neurological problem perhaps. Again he turned, looked at me, and said: “Are you by any chance Yane Ognianov?” “And who are you?” I asked, thinking that I didn’t need to explain myself to anyone about who I am and where I come from. But when I looked at him more closely, I recognized some of his facial features, but still I was not sure who he was.



He did not answer but reached out to hug me. He came closer and said: “I am from there (Greek occupied Macedonia) and I remember everything, I was born like everyone else but I belong there. Also, that which I remember is brilliant. I am Vasil Bogdanov, your comrade in arms. We fought together in the battles in Gramos. I am the late Lena Bogdanova’s brother.” And I thought to myself, wow this is Lina Bogdanova’s other son. I was simply stunned. Lena Bogdanova’s other brother, wow! I suddenly felt cold all over. I knew this man was an officer in Tito’s army who the Greeks had charged as Tito’s agent. He worked for the military police (Peoples Department of Security) and later enlisted with KOS (counterintelligence sector of YNA). His activities were discovered by the Greek Intelligence Services in 1948 and he was presumably executed by order of our brigade’s Military Headquarters.



We now reside in the same barracks, No. 8, but he stays in a room at the end of the long corridor. He lives alone, all alone, deliberately pushing his life to the brink of death. About his return; people said it was a “happy return from the dead”. When he arrived at the shelter he had completely lost his memory, he remembered nothing. This is what was written in his hospital release from UDBA (State Security Services). But just now he spoke to me about life, death and eternity... No one asked him for anything because he would not give or accept anything from anyone. Vasil Bogdanov would not even speak to anyone. He is very odd that way. But from his sternness and strong expression he looked like he was carrying a lot of secrets that weighed on him. Next door to him was Pitomir Dobroliubov, a NOF (National Liberation Front) activist who for years yearned for his beloved Donka. And as the saying goes: “Happy is he who still knows how to love...”



I did not know any of the residents in this shelter so I knew nothing about them. Many were withdrawn, seemingly living without passion, and life without passion is desperate – nothing to look forward to. Desire is the driving force of life. And now after the war people here in the shelter felt like they were trapped. From day to day, from year to year they felt less and less happy. They would like to be in their own homes and be free and have a good life.



2.



Yes Minche Jazhin is the famous NOF activist, Filip Jazhin’s youngest brother. Now he calls himself Pitomir Dobroliubov. He was present at Lina Bogdanova’s trial and execution. He was there when they hung Lina Bogdanova and after the war he changed his name and surname because he thought by doing so he would find some peace. Now he is a different man. He is not like the other residents here in the shelter. He plays the Russian balalaika. He also plays the violin which he learned to play by simply watching and listening to others play it. He was a member of the camp orchestra in the Siberian prison camps. Nowadays it is rare to see Minche Jazhin together with anyone, even Vasil Bogdanov, even though they live next door to each other. One day Bogdanov decided to tell Jazhin his story the way he experienced it in Goli Otok and the way he was condemned by Yugoslav law. Since then Minche Jazhin became Pitomir Dobroliubov, who always went to the public toilet, head uncovered, with his white hair scattered all over the place, agitated and pompous with an ominous expression on his face, a result of his past experiences. One day he told his own story in detail and in a deep and hoarse voice speaking in the Lerin dialect.



This is what he said: “We gnawed the same bone and for the same bone we gnawed each other. We bit each other like mad dogs. The communists used us for political trade and convinced us that it was real politics. Now I recognize and admit that, as a member of NOF, I am to blame for misleading the Macedonian people. I don’t feel bad for the CPG (Communist Party of Greece), because of it I was convicted under the Russian Federation Criminal Code and was issued the number 049 which I wore through the Siberian winters like I was some kind of race horse that anyone could ride across the vast tundra. Today, in front of all our people, I want to say that our organizations NOF and AFZH (Women’s Anti-Fascist Front) were the biggest culprits responsible for the Macedonian mass participation in all military and political actions that the CPG and DAG undertook. My sins are great; I don’t want to carry anything from those times, not even my name... NOF and AFZH were powerless without the CPY (Communist Party of Yugoslavia) and the CPG and so was the DAG military leadership. NOF and AFZH were loyal and subservient to the CPY and CPG. We were totally oblivious regarding the tragic and comical role we were playing as we became the means for outsiders to manipulate our people.”



He paused for a moment, thought, and continued: “It was January 4, 1950 when we arrived in Moscow. That date is carved in my soul. They first stuffed us in the Lefortovo , Lubianka and Butirka prisons like we were the greatest enemies of socialism. It was very cold that day. The cell was filthy; it probably had not been cleaned since the October Revolution. It was full of hair, semen and finger and toe nails left there by people who opposed Stalin. I lived in that cell for two and a half years or 900 days and 900 nights. I was really surprised and amazed when I figured out that I had actually spent 20,600 hours of my life in that four walled cell in the Russian cold and still managed to survive and remain sane. At times I felt really sad especially when someone died in the neighbouring cells and was wrapped in a rough blanket and thrown into a truck to be carried off who knows where. Sometimes I could not dream and I didn’t know why. At those times I was in total silence like I was living in another world. I was afraid of people. And I know when a person is afraid of people it means this person has wronged God. I felt like people were also afraid of me and as a Christian I wondered: if a person has a living soul then that person should not be afraid.”



He paused, looked into the distance and with a sad tone in his voice continued: “What really makes me angry,” he said, “is that I am here without having committed any sins against my people. Is there a crueler penalty than this? Well, to this day I do not know why I was imprisoned for 20,600 hours in “Butirka.” The cold was unbearable, but worse than that were the cries and screams of those in pain. And all this took place in Moscow, in the most beautiful city of communism, the most beautiful city of our future. The greatest isolation of humanity is loneliness. The loneliness was tearing me apart and I started to sink into oblivion, I lost all hope and I hungered for nothing. I believe it was in July 1952 when they gave me a bag of dry food and some cans of meat and, together with many other prisoners all looking like scarecrows, loaded us in a number of rail cars and a few days later we arrived in the city Taished in Siberia. There, I was escorted by Russian troops armed with bayonets. I felt like a large animal on its way to slaughter. I left the horror of living alone like a caged wild animal behind and came to Siberia to work in desolation and survive on a plate of borsch a day. I came from there my friend! There I learned all the words precious to the government. There I also learned all the words of hatred and afterwards I erased everything, I even changed my name with only one goal in mind; to find my Donka and start a family and a home.”



***



Suddenly Minche stopped talking. He looked very angry. His eyes began to vibrate. He asked: “Who am I now? With my new name and surname? Nobody! A man living all alone, passing his days playing the balalaika every day.” He still remembered the expression on Donka’s face when they accidentally met at one of AFZH’s functions. Ever since then and all throughout the war they had been madly in love. They saw each other often and had been together many times and would have made a very happy married couple. Minche took out a photograph of himself and Donka both wearing a DAG uniform. They looked like they were very much in love, the memory of which Minche could not extinguish even after ten years. This love left him scarred for life, for which there was no cure. It left his soul lonely and desolate. He did not dare to even think that maybe Donka had given up on him! He was burning with jealousy when he heard rumours that Donka may have been grabbed by some Greek who now lived in Tashkent. But Minche, deep inside, did not want to believe all that and to this day is still waiting for his Donka. He lives on the go believing that one day he will find her. He believes she is here, lonely and sad, drifting around among the wanderers. He tries to force himself to think of happy thoughts but his mind constantly drifts into unclear and strange traps. He spends his nights thinking, searching for a life of joy and desires, thoughts that give him pain.



“Oh God what did I not say?” he began talking again. “I said many things to our people to convince them to join the struggle, including the idea that this war was a continuation of the Ilinden Uprising. I lied to our people to convince them that this war was a worthy cause for which to give their lives and to perish for Macedonia. What was I thinking? It will take me a thousand hours to tell you my entire story, my pain. My memories will give you shivers… It’s best that I keep the dark part of my story to myself. But let me say that there I did learn how to play the Russian balalaika. Also let me tell you that my heart became like a crumpled shirt after I lost my beloved Donka who used to kiss me, smelling like beech tree leaves. Now I am alone, all alone to whisper at the sunset.” He pulled out his hand with spread fingers and breathing rhythmically he murmured the words of the Russian song “under Moscow’s faith.”



He stood behind his window looking at the newly arriving wanderers. After that he went to his iron bed with its covers and mattress smelling of urine from the sick people who laid on it and from the old people who smeared themselves with camphor and “Russian water”. Here, drowsy and with a desperate heart, he played his balalaika and sang the song “Serbez Donke.” “Oh my God, how can life be so unfair?” he asked himself before falling asleep and letting his soul wander in the boundless landscapes of his dreams. The moon crawled into bed with him and reminded him of the nights he had spent together in the black forest of Mount Vicho, embraced by Donka. He was now struggling to learn our beautiful songs so that he could play them on this strange instrument. He knew that all the people that were there, the Germans, Poles, Romanians, Bulgarians, Greeks, Czechoslovakians, Hungarians, Mongolians, Chinese, Koreans and Yugoslavs, who had learned to play the balalaika, had also learned to play their songs on it.



He bowed his head, wiped the sweat off his forehead and said: “I don’t ever want to set foot on Russian soil for as long as the great leader’s successors are living there. For years now I have been struggling to figure out “how I could have broken the Criminal Code of the Russian Federation when I was fighting in my own country Macedonia (Greek occupied Macedonia)! I do not ever want to go there, where I was stripped of my elementary human rights without even being given a chance to defend myself. My soul was full of bitterness and I was sick and tired of having to eat kapusta (cabbage) every day. Even now I get sick when I am reminded of the hanging mottos having specific political messages aimed at ‘educating’ us... I am old and I want to forget everything except the Russian people and the Russian songs which fascinate me and which I will play on this balalaika for the rest of my life...”



Now when Minche plays the balalaika he assumes a certain position and holds the balalaika slightly upward above the horizontal position just as he played it in the Siberian Orchestra under the direction of Ivan Petrovich Kokotkin. He recalled Kokotkin’s words when he was told to: “Play with emotion. Emotions teach a man to reason...” Now only sometimes, during moments of solitude when he has his moments of vigour, he plays. His music is simple but excruciating, closely accented with anger and sadness and a few tears. He plays all his songs when he learns that a new group of wanderers has just arrived and hopes that among them is his beloved Donka.



3.



Sometimes, during the occasional meeting with Vasil Bogdanov, Minche would stop and talk for a long time, but never about himself. He always spoke about our common tragedy. He often spoke about those who had dried blood from past wars on their hands. One day Vasil Bogdanov said to me: “This was not a war of our choice. We were told what to do and their words were a powerful monologue. Cynicism has become hypocritical and criminal. In this war we Macedonians did not know how far to go and how to find the place where we belonged. The cynicism of the Yugoslav concern for the Macedonians in Greek occupied Macedonia can be expressed in a few words: ‘maybe Yugoslavia in 1944-1945 had the desire to avoid a civil war inside Yugoslavia or maybe Yugoslavia wanted to solve its future Macedonian problems with Greece.’ Our life after the war unfortunately became worse than death. We all suffered immensely and became marked by this war forever. We suffered much abuse and nothing was clear throughout the Greek Civil War. It was a life with no rules. Those who tortured us should have looked at their own hands. At the dried blood on their hands...”



He paused for a moment to gather his thoughts and continued: “For some we were heroes and for others traitors. Some lived to cause us pain and others thrived to throw us out of our homes. We were not wanted that’s why we became victims. Perhaps we sacrificed ourselves for the salvation of all Macedonians, or perhaps not...?” He shrugged his shoulders, bent his mouth as if wanting to stop talking but then continued again: “We Macedonians, the way we were divided, would have been damned if we took a stand during the war and we were damned anyway for remaining static and expressionless. Now we are living in shelters not knowing whether to be happy or sad. You know that for human beings there is really nothing more valuable than to have freedom of thought, freedom of wandering and freedom to be ourselves and to have our own identity. Especially now, after the war, after the worst is over and there are no more imprisonments. Yes, the worst may be over, but there are still some inexplicable things about these shelters. When a human being is enclosed within four walls, not by choice, no matter how beautiful the walls, they still feel like a prison. A person will not feel free as long as they are enclosed in a place without the possibility of leaving. But let me say that it is better than being locked up in a treeless dry island or in a dense forest in Siberia! I don’t know. Maybe I am too much of a pessimist, or perhaps I am overly suspicious, but I would say that we will have a hard time fitting in, in this social life as timeless wanderers.”



Глава 19. 1



Живот и визија без ритам.

Првиот судир на судбините, по средбата на злосторници и жртви, во прифатилиштето “Чаир”, Скопје.



Ете, лишени од славата своја,

во големо понижување опстојуваме,

водени со сила каде не сакаме.

Данилов ученик



1.

На Камениот мост маглата беше толку густа, што морав да бидам претпазлив и да се држам до камената ограда. Околу мене, пред мене, зад мене имаше луѓе што итаа кон своите намери. Човекот со стар мантил, што клинакаше пред мене, го стигнав токму пред социјалното и застанавме во ист ред пред еден шалтер на кој пишуваше: ”Шалтер за Егејците”.

Сега ми е тешко, дури и невозможно, да кажам кога точно прв пат во животот го слушнав зборот ”Егејци”, со големо ”Е”.

Го прочитав втор пат и во себе: “Гледаш ли колку зла судбина има околу нас... Околу овој шалтер?”

Воопшто не се сеќавам во домот на моите родители или во Граѓанската војна (1945-1949), но ниту во СССР, да сум го чул тој збор макар и еднаш.

Ме лутеше и огорчуваше, ме осамуваше тој збор. Ме правеше да чувствувам вина, без вина. Ме отуѓуваше, ме истуркуваше надвор од матичната историја.

Но се уште не можам да објаснам што е тоа, што ме натера да ја рекоструирам целата вистина за драмата наша македонска и да докажувам дека сите сме ”Егејци” и нема кој не почувствувал радост, страв, болка, љубов, гнев, повреденост, напуштеност. Внатре во нас, сите сме исти. Но ние во прифатилиштето се уште се потпираме на сликата што ние инсталирана во главата: како чекориме кон совршеното комунистичко општество.

Човекот што застана пред мене, мирисаше на тутун и бајата вода. Образите му се чудно црвени, а изморените очи му светкаат како недотлеани жарчиња, ама поткраднето, како здивен, погледнува кон сите.

Ме загледува недоверливо и ми вели:

-Ти си новодојден?

-Да. Му одговорив и забележав дека движењето на рацете и немирното стоење покажуваат намалена психичка и физичка енергија, чиниш е биен од црни мисли, разочаран, растроен, погледот му е со некакво чувство на вина, на безвредност. Напати со погледот манифестира нетрпеливост и посакува да прикрие некои невролошки испади.

Се сврте уште еднаш кон мене и ми вели:

-Да не си ти Јане Огњанов?

-А ти кој си? –му велам, мислејќи дека е непотребно да му објаснувам кој сум и од каде сум дојден.

Но кога добро го загледав, некои црти на неговото лице ме потсетуваа, ама не бев сигурен.

Тој не издржа и се подаде да ме прегрне. Доближувајќи се, ми вели:

-Јас сум оттаму и помнам, роден сум како секој што е роден. Јас припаѓам таму. Она на што се сеќавам, сјае.

Јас сум Васил Богданов, твојот соборец низ борбите на Грамос и брат на покојната Лена Богданова. А јас си реков во себе: ”значи, ти синот на Лина Богданова?”

Се стаписав. Братот на Лена Богданова?! Ме обзеде студенило, знаев дека тој бил офицер во Титовата армија и од Грците обвинет како Титов агент што раоботел за ОЗНА (одделот за заштита на народот), но подоцна регрутиран во КОС (Контраразузнавачки сектор на ЈНА) и дека дури кон крајот на 1948 година бил откриен од грчките разузнавачки служби и дека бил егзекутиран по налог на воениот штаб на нашата бригада.

Сега сме биле во иста барака број 8, но тој бил во една соба на самиот крај од долгиот ходник.

Живее сам, угул сам, чиниш свесно го турка својот живот до работ на смртта. За ноговото враќање велеа дека било “Срекно враќање од мртвите”. Тој, кога пристигнал во прифатилиштето, целосно ја имал загубено меморијата и ништо не се сеќавал. Така и му пишувало во отпусната листа од УДБ. Но, ете, сега ми зборува за животот, смртта и за вечноста...

Никогаш никому не му побарал ништо; не прима ништо, не дава ништо Васил Богданов. Со никого не зборува. Чуден е. Но од неговата стамена става и строгиот израз, јасно се гледа дека носи тајни како голем товар. А тука е, до неговата врата и Питомир Доброљубов – активистот на НОФ, кој со години пека по својата љубена Донка. Сите велат: ”Среќен е што уште умее да сака...”

Не ги познавав жителите и за нив не знаев ништо. Многумина од нив се повлечени, чиниш живеат без копнеж, а живот без копнеж е очаен – без цел. Копнежот е двигател на животот.

А сега, по војната, луѓето тука, во прифатилиштето, се чувствуваат како да се во иста стапица. Од ден – на ден, од година на година тие се се помалку среќни. Едноставно сакаат да имаат свој дом и човечка слобода и свој живот.



2.

Да. Минче Јажин, е најмалиот брат на прочуениот активист на НОФ Филе Јажин, сега прекрстен во Питомир Доброљубов, кој беше присутен при извршувањето на смртната казна; со бесењето на Лина Богданова и по војната, си ги промени името и презимето и мисли дека ќе најде мир и сега е малку поинаков тип човек. Не е како другите жители од прифатилиштето. Свири на руска балалајка. Сам научи да свири и на виолина по слух. Бил член на логорскиот оркестар во еден од сибирските логори – ИТЛ (Исправитељние трудовие логора) (0, 25).

Ретко се случува да ги видам заедно со Васил Богданов, а живеат врата до врата. Но еден ден, кога Богданов му ја раскажал приказната што ја доживеал на Голи Оток, осуден од југословенскиот закон, тоа го стори, сега не како Минче Јажин туку како Питомир Доброљубов, кој секогаш одеше до јавниот нужник, така гологлав, со расфрлена бела коса и тревожен и набрекнат израз на лицето, од сите поминати навеишта. Тој, еден ден, подробно му ја раскажа својата приказна со длабок и засипнат глас на лерински дијалект.

Еден ден му рекол:

-Глодавме иста коска и за иста коска се глодавме. Како лути пци се касавме.

Но, со нас Македонците, комунистите правеа политичика трговија, и не убедуваа дека тоа е реална политика. Но сега си признавам дека како член на НОФ носам голема вина спрема својот македонски народ, а не спрема КПГ, зашто бев осуден според Кривичниот закон на Руската Федерација и ми одредија број 049 што сум го носел низ сибирските зими како да сум расен коњ и секој може да го јава низ непрегледните тундри.

Денеска сакам пред народот наш да кажам дека организациите НОФ и АФЖ се најголемите виновници за масовното учество на Македонците во сите воени и политички потези што ги правеа КПГ и ДАГ. Мојот грев е голем, не сакам од тоа време дури ни името да го носам...

Моќта на НОФ и АФЖ произлегуваше, главно, од моќта на КПЈ и КПГ, посебно во војната од раководството на ДАГ. Ние нофистите и афежистките и со војата лојалност и сервилност кон КПЈ и КПГ, не бевме свесни за трагикомичноста на улогата што ја игравме, ние истовремено се јавувавме и како креатори на манипулацијата со сопствениот народ.

4 јануари 1950 година, кога стигнавме во Москва, ми е врежан во душата. Не напикаа право во затворите на Лефортово, Лубјанка и Бутирка, како да сме најголемите непријатели на социјализмот.

Тој ден беше многу студено.

Ќелијата беше полна влакна, не беше сметено можеби уште од Октомвриската револуција. Полна влакна, сперма и нокти, од белогвардејци и револуционери кои беа против Сталин.

Во ќелијата сум проживел 2,5 година или 900 дена и 900 ноќи. Ама јас кога ги изброив во часови, се зачудив кога ми поминаа 20.600 часа во четири ѕида и руско студенило. Но најтажен бев кога умираше некој од соседната ќелија и го завиткуваа во грубо ќебе и го фрлаа во еден камион.

Не знаев зошто понекогаш не ми доаѓаше сонот. И тогаш кај мене настапуваше целосно молчење. Како да заминував во некој друг свет. Страв од луѓето. А јас знам, кога човек се плаши од луѓето, значи да му сториш грешка на Бога. Чувствувам како и тие да се плашат од мене, а јас како христјанин им се чудам: човек во кој има жива душа, не би требало да се плаши, а тоа не е ни човечно.

Ме јадеше бесот што сум тука без да сум сторил никаков грев спрема мојот народ. Има ли полошка казна? Ете, и денес не знам зошто сум бил затворен 20.600 часа во затворот”Бутирка”. Студот беше неподнослив, но уште потешко ми беше кога завиваше човеков крик. Сето тоа ми се случуваше во најубавиот град на идниот комунизам – Москва.

Големата изолација на човечкиот род е осаменоста. Ме убиваше тоа што бев сам, и почнав да тонам, да заглибувам во изгубената надеж дека ништо во мене не останало по што ќе можам да копнеам.

Можеби беше јули 1952 година, ми дадоа едно торбуле со сува храна и конзерви и со многу други затвореници не натоварија во едни вагони како страшила и по неколку дена стигнавме во Сибир, во градот Тајшед. Одев по таа земја пред мечовите на руските војници. Одев со претворено животно тело во тешка мрша.

Доаѓам од тој ужас во кој сум преживеал како каторжник, кој работел во сибирските тајги и преживувал во денот со само една алуминиумска чинија боршч.

Доаѓам оттаму, пријателе. Таму ги научив сите зборови вредни за власта. Ги научив сите зборови на омразата и потем избришав се, па дури си ги променив и името и презимето само со една цел да ја најдам Донка и да создадам семејство и дом.



* * *

Еден вид лутина се распламти во Питомир и замолча. Очите малку му заиграа и се праша: ”Кој сум јас! Сега со новото име и презиме? Никој, пак осамен човек кој катаден со балалајката го турка денот”.

Тој се уште се сеќава на изразот на лицето на Донка, кога случајно се сретнаа во организацијата АФЖ. Тие оттогаш и во војната имаа луда љубов, полна со назаборавни средби, кои покажуваа дека ќе имаат мирен и среќен брак.

Питомир ја извади фотографијата на која беа сликани заедно со Донка во униформа на ДАГ.

И сега љубовта, чии спомени не можеше да ги згасне дури ни по десет години. Љубов што му остави лузни, која нема да може да ја излекува, што му ја остави душата во осамен пустош.

Но не се осмелува да помисли дека Донка го има откажано! Тој гореше од љубомора ооткако имаше наслушнато дека Донка му ја грабнал некој Грк и сега живеела во Ташкент. Но Минче не веруваше, и се уште чекаше одговор. Живее на штрек и со претчувство дека ќе ја сретна Донка. Таа е тука, заскитана со талкачите. Сигурно да е осамена и тажна.

Се обидуваше сосила да мисли на нешто што му носеше расположение, но паѓаше во неразјаснети и чудни стапици и цела ноќ трага по животот на радоста, на желбите што болат.

-О, Боже, што не сум рекол, спротивно на она што сум го пропагирал пред нашиот народ, дека оваа војна била продолжение на Илинден (а тоа го велев за да го намамам народот) за нашиот искионски идеал и дека е достојно така да се загине за Македонија.

Можеби се се судрило во мојот измачен мозок?!

Да ти прикажувам за маките, ќе треба илјадници часови да те изморувам и да се ежи од спомените...

Најдобро е да ја премолчам таа црна историја. Но сакам да кажам дека таму научив да свирам на руската балалајка. Срцето ми стана како стуткана кошула откако ја изгубив љубената Донка, која ме бакнуваше со мирисот на букова шума. Сега останав сам да шепотам на зајдисонце.

Ја влечи раката со раширени прсти, со ритмично дишение, мрморејќи ги зборовите на руската песна ”под московские вера”.

Долго ѕирка низ прозорецот по новодојдените талкачи, а потоа ќе се оптегне на железниот кревет, опиен од мирисот на душекот што мирисаше на моч од болежливи луѓе, баби и дедовци што се мачкале со камфор и ”руска вода”. Така дремливо, со очајничко срце ја свири и ја пее песната ”Сербез Донке.” “О Боже мој, Питомите! Колку е неправеден животот?” се велеше во себе и така заспиваше со талкање на душата по безграничните предели на сонот.

Месечината се вовлекуваше во неговата постела и го намнисуваше на вечеренките што ги поминувале во црната шума на Вичо Планина прегрнати со Донка.

Сега се мачеше да ги научи и нашите убави песни да ги свири на овој чуден инструмент. Ти знаше дека тоа го сторија сите луѓе што биле таму: Германци, Полјаци, Романци, Бугари, Грци, Чехословаци, Унгарци, Монголци, Кинези, Корејци и Југословени.”

Ја наведна главата, го избриша потното чело и рече:

-Не сакам да стапнам веќе во Русија додека се живи наследниците на големиот Водач. Со години се мачам да одгатнам: како сум можел да го прекршам Кривичниот закон на Руската Федерација борејќи се во мојата татковина Македонија под Грција! Не сакам, таму ми се одземени елементарните човечки права без да можам да се бранам. Душата ми е чемеросана од катадневното јадење капуста (зелка) и со години облечен во фротирска теплогрејка, фурашка и сабоги. Не можам, дури сега, кога се присетувам на обесените лозунги кои имаа поределена политичка воспитувачка цел... Стар сум. Сакам се да заборам, само не рускиот човек. На руската песна, која ме пленува и доживотно ќе ја свирам на оваа балалајка...”

И сега, Доброљубов кога свири, зазема таква поза; ја држи балалајката малку нагоре, повисоко од хоризонталата, како кога свиреше во Сибирскиот оркестар под раководство на Иван Петрович Кокоткин. Тој сега си ги припомнува зборовите на Кокоткин: ”Свирите со максимална ангажираност на своите емоции. Емоциите го учат човекот на разум...” Само, сега понекогаш, во самотијата има моменти на занес и свири.

Неговата музика е проста и измачувачка, блиска по изразноста спрема произнесувањето на гневни песни, со жално значење и малку потплачува.

Сите песни ги исвирува кога ќе слушне дека доаѓаат нови групи талкачи, со надеж дека ќе му се врати љубената Донка.



3.

Понекогаш, при случајните средби со Васил Богданов, ќе застанеше, и зборуваше долго, но никогаш за себе, секогаш ми зборуваше за нашата општа трагедија. За оние на чии раце имаше засушена крв од минатите војни.

Еден ден Васил Богданов ми вели:

-Ова не беше војна по наш избор. Во неа живеевме во свет на диктат, а диктатите се монолози на моќниците. Цинизмот стана лицемерен и криминален. Ние Македонците во оваа војна не знаевме до каде треба да одиме и да си го најдеме местото каде што припаѓаме. Цинизмот на југословенската загриженост за Македонците во Грција, може да се изрази со неколку збора: можеби Југославија во 1944-1945 година посакуваше да избегне граѓанска бојна во Југославија или со Грција посакуваа да си ги решат идните проблеми со нас Македонците.

Нашиот живот по војната е потежок од смртта. Ние сите останавме вечно обележани од воените страдања. Низ Граѓанската војна се прекршуваа длабоки и јасни ставови за моќта и за нејзината злоупотреба. Животот во неа немаше правила.

Тие што не мачеа треба да ги погледнат своите раце. На нив има крв – засушена крв од Граѓанската војна. Расправа и вели:

-За некого сме биле херој, за некого предавници. Некои уживаа да ни нанесат доживотна болка, а некои да не фрлат далеку од своите. Да бидеме несакани и од нив за кое сме се жртвувале.

Можеби жртвувањето го правевме за спас за сите македонски маки или можеби не...?

Си ги собра рамената, ја искриви устата и чиниш сакаше да остане недоискажан, но продолжи:

-Во времињата на војните и нашата длабока поделеност, ние Македонците проклети ќе бевме ако изразевме став, проклети ќе бевме и ако не го сторевме тоа.

Сега на животот во прифатилиштето, човек да се чуди и да се радува. Како човечки суштества, навистина нема ништо повредно што можеме да посакаме освен слободата на сопствената мисла, слободата на талкањето, слободата на сопствениот идентитет и своето јас. Да, токму сега, по најлошото што мина со војната и затоврите. Најлошото го нема, но има нешто необјасниво и во прифатилиштето, доколку си затверен во четири ѕида, без разлика колку и да ти се убави ѕидовите. Убавото за човека ќе го нема долколку е затворен во одредена територија без можност за излез, но сепак е подобро отколку да си на некој гол остров или сибирска густа шума!

Не знам. Можеби сум премногу песимист, можеби премногу недоверливо ја гладам перспетивата, но дефинитивно сметам дека никогаш нема да се вклопиме во општествениот живот, на патот по кој не носи историјата ќе останеме вечни талкачи.



Other articles by Risto Stefov:

http://www.americanchronicle.com/authors/view/3446

Free electronic books by Risto Stefov available at:

http://www.esnips.com/thumbnails.php?album=5740841

© 2013 Microsoft
Terms
Privacy
Developers
English (United States)

[George S.]

To Hell and Back – Part 1



By Evdokia Foteva - Vera

Translated and edited by Risto Stefov

[email protected]

March 24, 2013



Evdokia Foteva – Vera, “To Hell and Back”, AZ-Buki 2004, Skopje



Love is a sacred thing. Everything is done from love and for love. Nobler than love is without exception one’s own homeland. Without a homeland free love can not reach its true potential. My life companion and I were in love with our homeland since childhood because we both came from Macedonian revolutionary families. We both took up arms in the midst of our youth for the freedom of our homeland. As fighters, in the most beautiful years of our youth, we decided that after we freed ourselves we would get married. But from the time we decided to the time we actually got married, a decade of struggling and suffering had passed. That was because of our outstanding dedication to the struggle, fighting so that nothing could harm our homeland. That is why we had the longest wedding: from the day that we decided to the day that we actually had it. My “wedding trip” was a fight for freedom and democracy in the Greek Civil War and in the detention camps and prisons in Albania and Russia. This was done to me because of Tito’s squabbles with Stalin and because Informburo countries became hostile towards Yugoslavia. Our “wedding” was a tragic “wedding” not only for us but for our homeland and for our people. It was a wedding full of consequences, which left lasting open wounds.



On Vicho



No bird

flew alive

and here –

at Gramos,

in the wild battle

we dropped

from our shoulder

the last flag.



(From the poem “At Gramos”

by Atso Shopov, Skopje, 1950)



Introduction



The author Evdokia Foteva-Vera, in her book “To Hell and Back” tells us how some in the top CPG (Communist Party of Greece) leadership led DAG to defeat and then went on to put the blame on the innocent Macedonian people. What she tells us is an original and first hand account because she was there, a participant of these events. Her presentation of the NOBG (Peoples Liberation Struggle in Greece) and GVG (Greek Civil War) ideals for which Macedonians and Greeks fought shoulder to shoulder and many died together are genuine. As World War II had only fascists and anti-fascists, so did the Greek Civil War have Monarcho-Fascists and anti-Monarcho-Fascists. In reality the Second World War never ended in Greece until DAG was defeated in 1949, ironically “thanks” to anti-fascist Western Power intervention. This book is a story about the Macedonian leadership being wrongly labeled “the perpetrators” that led to DAG’s defeat and as they found out their dreams of “heaven” were not at all like they had imagined them. Their experience recaptured the creepiness of the words that the enslaved German woman told the notorious Beria, which the reader will discover by following Evdokia Foteva-Vera’s experience in her USSR dream.

In tough times humanity and inhumanity come to the fore. Vera mentions many examples of that. Thinking that the prisoners would go to another world, the deserters distorted the truth, and made slanderous statements against their closest comrades, and when the prisoners came back, they pretended that nothing had happened. And as earth has sworn to heaven, the truth will some day come out and there will be no more secrets. Thanks to Evdokia Foteva-Vera, who, on the occasion of the 55th anniversary of DAG’s defeat has given us that truth, told in her own authentic testimony.



Dr. Stojan Risteski



Acronyms used



ASNOM – Anti-Fascist Assembly of National Liberation of Macedonia

BRP(k) – Communist Party of Bulgaria

CPG - Communist Party of Greece

CPM - Communist Party of Macedonia

CPY - Communist Party of Yugoslavia

CVG - Greek Civil War

DAG – Democratic Army of Greece

EAM – National Liberation Front

ELAS – National Liberation Army of Greece

EON – National Youth Organization

EPON – All Greek National Youth Organization

KOEM – Communist Organization of Aegean Macedonia

NKVD – People’s Commissariat for Internal Affairs

NOBG - Peoples Liberation Struggle in Greece

NOBM - Peoples Liberation Struggle in Macedonia

NOF - Peoples’ Liberation Front

NOMS - Peoples’ Liberation Youth Organization

OKNE - Communist Youth Organization of Greece

ONOO – Local People’s Liberation Council

OZNA – People’s Defense Division –

PDEG – Pan-Greek Democratic Union of Women

PDOG – International Federation of Democratic Women

POJ - Partisan Units of Yugoslavia

SNOF - Slavo-Macedonian National Liberation Front

SKP(b) – Communist Party of the Soviet Union

USSR – United Soviet Socialist Republics

WFZH - Women’s Anti-Fascist Front





Евдокија Фотева – Вера, “До пеколот и назад”, Аз-Буки 2004, Скопје



Љубовта е свето нешто. Од љубов и за љубов се се прави. Повозвишено од љубовта единствено е татковината.

Без слободна татковина љубовта не може да дојде до нејзиниот вистински израз.

Вљубени во татковината со мојот животен сопатник бевме уште од детството зашто произлегувавме од македонски револуционерни фамилии. За слободата на татковината, во својата бујна младост, нарамивме оружје. Како борци, во најубавите младешки години, си дадовме збор дека по ослободувањето ќе се венчаме. Но од зборот до венчавањето помина една деценија зараде борбата и патилата поради нашето извонредно човечко достоинство со ништо да не и напакостиме на татковината. Ете затоа ние имавме најдолга свадба: од зборот до венчавањето.

Моето “свадбвено патување” беше борба за слобода и демократија во Граганската војна на Грција, во притвори и затворе во Албанија и во Русија до коригирањето на својот став на информбировските земји кон Југославија.

Нашата “свадба” беше трагична “свадба” и за татковината, чии последици и денес се отворени, живе рани.





На Вич



ни птица

не прелета жива,

а овде –

на Грамос,

во борбата дива

ни падна

од раме

последното знаме.



(Од поемата “На Грамос”

на Ацо Шопов, Скопје, 1950)





Воведен збор



Евдокија Фотерва-Вера, во оваа книга кажуваа како некои од првите луѓе на КПГ ја доведоа ДАГ до пораз, а вината за тоа им ја припишаа на невините.

Изворно, од прва рака, се презентира идеалот на НОБГ и на ГВГ, за кој рамо до рамо се бореа и Македонци и Грци, едни за други гинеа, заедно во смрт одеа.

Како што во Втората светска војна имаше само фашисти и антифашисти, така во ГВГ имаше само монархофашисти и антимонархофашисти. Практично, Втората светска војна во Грција заврши со поразот на ДАГ во 1949 година, “благодарение” на западните големи антифашисти.

Што претргаа “виновниците” за поразот на ДАГ, македонските раководители, потресно е изнесено во оваа книга. Сонуваниот “рај” не бил таков каков што го замислувале. Морничаво тоа се доловува од зборовите на заробената Германка, што му ги рекла на злогласниот Берија. Ова читателот ќе го одгатне од доживеаното и преживеаното на Евдокија Фотева-Вера во сонуваниот СССР.

Во тешките моменти доаѓаат до израз и човештината и нечовештината. Бројни примери наведува Вера за тоа. Сметајќи дека затворените ќе одат на оној свет, дезертерите ја извртуваат вистината, најблиски соборци поднесувале клеветнички изјави, а кога се вратија, се правеа како ништо да не било. Но вистината кога-тогаш излегува на видело, зашто Земјата му се заколнала на Небото дека нема да држи тајна.

Во името на вистината, благодарност на Евдокија Фотева-Вера што по повод 55-годишнината од поразот на ДАГ ни ги подари нејзините автентични сведоштва.



д-р Стојан Ристески



УПОТРЕБЕНИ КРАТЕНКИ



АФЖ -Антифашистички фронт на жените

БРП(к) -Бугарска работничка партија (комунисти)

ГШ -Главен штаб

ДАГ -Демократска армија на Грција

ЕАМ -Национален ослободителен фронт

ЕЛАС -Грчка националноослободителна армија на Грција

ЕОН -Национална организација на младите

ЕПОН -Национална сегрчка организација на младите

КНОЈ -Команда на народната одбрана на Југославија

КОЕМ -Комунистичка организација на Егејска Македонија

КПБ -Комунистичка партија на Бугарија

КПГ -Комунистичка партија на Грција

КПМ -Комунистичка партија на Македонија

КПЧ -Комунистичка партија на Чехија

НКВД -Народен комесаријат за внатрешни рабори

НОБ -Народноослободителна борба

НОБГ -Народноослободителна борба во Грција

НОВ -Народноослободителна војска

НОВ и ПОЈ -Народноослободителна војска и партизански одреди на Југославија

НОМС -Народноослободителен младински сојуз

НОО -Народноослободителен одбор

НОФ -Народноослободителен фронт

ОЗНА -Одделение за народна одбрана

ОК -Окружен комитет

ОКНЕ -Комунистичка младинска организација на Грција

ОНОО -Околиски народноослободителен одбор

ПО -Политичко биро, Политбиро

ПДЕГ -Сегрчки демократски сојуз на жените

ПДОГ -Меѓународна организација на демократските жени

ПО -Партизански одред

РСФСР -Руска советска федеративна социјалистичка република

СНОФ -Славјанскомакедонски ослободителен фронт

СССР -Сојуз на Советските Социјалистички Републики

ЦК -Централен комитет








© 2013 Microsoft
Terms
Privacy
Developers
English (United States)

[George S.]

To Hell and Back – Part 1



By Evdokia Foteva - Vera

Translated and edited by Risto Stefov

[email protected]

March 24, 2013



Evdokia Foteva – Vera, “To Hell and Back”, AZ-Buki 2004, Skopje



Love is a sacred thing. Everything is done from love and for love. Nobler than love is without exception one’s own homeland. Without a homeland free love can not reach its true potential. My life companion and I were in love with our homeland since childhood because we both came from Macedonian revolutionary families. We both took up arms in the midst of our youth for the freedom of our homeland. As fighters, in the most beautiful years of our youth, we decided that after we freed ourselves we would get married. But from the time we decided to the time we actually got married, a decade of struggling and suffering had passed. That was because of our outstanding dedication to the struggle, fighting so that nothing could harm our homeland. That is why we had the longest wedding: from the day that we decided to the day that we actually had it. My “wedding trip” was a fight for freedom and democracy in the Greek Civil War and in the detention camps and prisons in Albania and Russia. This was done to me because of Tito’s squabbles with Stalin and because Informburo countries became hostile towards Yugoslavia. Our “wedding” was a tragic “wedding” not only for us but for our homeland and for our people. It was a wedding full of consequences, which left lasting open wounds.



On Vicho



No bird

flew alive

and here –

at Gramos,

in the wild battle

we dropped

from our shoulder

the last flag.



(From the poem “At Gramos”

by Atso Shopov, Skopje, 1950)



Introduction



The author Evdokia Foteva-Vera, in her book “To Hell and Back” tells us how some in the top CPG (Communist Party of Greece) leadership led DAG to defeat and then went on to put the blame on the innocent Macedonian people. What she tells us is an original and first hand account because she was there, a participant of these events. Her presentation of the NOBG (Peoples Liberation Struggle in Greece) and GVG (Greek Civil War) ideals for which Macedonians and Greeks fought shoulder to shoulder and many died together are genuine. As World War II had only fascists and anti-fascists, so did the Greek Civil War have Monarcho-Fascists and anti-Monarcho-Fascists. In reality the Second World War never ended in Greece until DAG was defeated in 1949, ironically “thanks” to anti-fascist Western Power intervention. This book is a story about the Macedonian leadership being wrongly labeled “the perpetrators” that led to DAG’s defeat and as they found out their dreams of “heaven” were not at all like they had imagined them. Their experience recaptured the creepiness of the words that the enslaved German woman told the notorious Beria, which the reader will discover by following Evdokia Foteva-Vera’s experience in her USSR dream.

In tough times humanity and inhumanity come to the fore. Vera mentions many examples of that. Thinking that the prisoners would go to another world, the deserters distorted the truth, and made slanderous statements against their closest comrades, and when the prisoners came back, they pretended that nothing had happened. And as earth has sworn to heaven, the truth will some day come out and there will be no more secrets. Thanks to Evdokia Foteva-Vera, who, on the occasion of the 55th anniversary of DAG’s defeat has given us that truth, told in her own authentic testimony.



Dr. Stojan Risteski



Acronyms used



ASNOM – Anti-Fascist Assembly of National Liberation of Macedonia

BRP(k) – Communist Party of Bulgaria

CPG - Communist Party of Greece

CPM - Communist Party of Macedonia

CPY - Communist Party of Yugoslavia

CVG - Greek Civil War

DAG – Democratic Army of Greece

EAM – National Liberation Front

ELAS – National Liberation Army of Greece

EON – National Youth Organization

EPON – All Greek National Youth Organization

KOEM – Communist Organization of Aegean Macedonia

NKVD – People’s Commissariat for Internal Affairs

NOBG - Peoples Liberation Struggle in Greece

NOBM - Peoples Liberation Struggle in Macedonia

NOF - Peoples’ Liberation Front

NOMS - Peoples’ Liberation Youth Organization

OKNE - Communist Youth Organization of Greece

ONOO – Local People’s Liberation Council

OZNA – People’s Defense Division –

PDEG – Pan-Greek Democratic Union of Women

PDOG – International Federation of Democratic Women

POJ - Partisan Units of Yugoslavia

SNOF - Slavo-Macedonian National Liberation Front

SKP(b) – Communist Party of the Soviet Union

USSR – United Soviet Socialist Republics

WFZH - Women’s Anti-Fascist Front





Евдокија Фотева – Вера, “До пеколот и назад”, Аз-Буки 2004, Скопје



Љубовта е свето нешто. Од љубов и за љубов се се прави. Повозвишено од љубовта единствено е татковината.

Без слободна татковина љубовта не може да дојде до нејзиниот вистински израз.

Вљубени во татковината со мојот животен сопатник бевме уште од детството зашто произлегувавме од македонски револуционерни фамилии. За слободата на татковината, во својата бујна младост, нарамивме оружје. Како борци, во најубавите младешки години, си дадовме збор дека по ослободувањето ќе се венчаме. Но од зборот до венчавањето помина една деценија зараде борбата и патилата поради нашето извонредно човечко достоинство со ништо да не и напакостиме на татковината. Ете затоа ние имавме најдолга свадба: од зборот до венчавањето.

Моето “свадбвено патување” беше борба за слобода и демократија во Граганската војна на Грција, во притвори и затворе во Албанија и во Русија до коригирањето на својот став на информбировските земји кон Југославија.

Нашата “свадба” беше трагична “свадба” и за татковината, чии последици и денес се отворени, живе рани.





На Вич



ни птица

не прелета жива,

а овде –

на Грамос,

во борбата дива

ни падна

од раме

последното знаме.



(Од поемата “На Грамос”

на Ацо Шопов, Скопје, 1950)





Воведен збор



Евдокија Фотерва-Вера, во оваа книга кажуваа како некои од првите луѓе на КПГ ја доведоа ДАГ до пораз, а вината за тоа им ја припишаа на невините.

Изворно, од прва рака, се презентира идеалот на НОБГ и на ГВГ, за кој рамо до рамо се бореа и Македонци и Грци, едни за други гинеа, заедно во смрт одеа.

Како што во Втората светска војна имаше само фашисти и антифашисти, така во ГВГ имаше само монархофашисти и антимонархофашисти. Практично, Втората светска војна во Грција заврши со поразот на ДАГ во 1949 година, “благодарение” на западните големи антифашисти.

Што претргаа “виновниците” за поразот на ДАГ, македонските раководители, потресно е изнесено во оваа книга. Сонуваниот “рај” не бил таков каков што го замислувале. Морничаво тоа се доловува од зборовите на заробената Германка, што му ги рекла на злогласниот Берија. Ова читателот ќе го одгатне од доживеаното и преживеаното на Евдокија Фотева-Вера во сонуваниот СССР.

Во тешките моменти доаѓаат до израз и човештината и нечовештината. Бројни примери наведува Вера за тоа. Сметајќи дека затворените ќе одат на оној свет, дезертерите ја извртуваат вистината, најблиски соборци поднесувале клеветнички изјави, а кога се вратија, се правеа како ништо да не било. Но вистината кога-тогаш излегува на видело, зашто Земјата му се заколнала на Небото дека нема да држи тајна.

Во името на вистината, благодарност на Евдокија Фотева-Вера што по повод 55-годишнината од поразот на ДАГ ни ги подари нејзините автентични сведоштва.



д-р Стојан Ристески



УПОТРЕБЕНИ КРАТЕНКИ



АФЖ -Антифашистички фронт на жените

БРП(к) -Бугарска работничка партија (комунисти)

ГШ -Главен штаб

ДАГ -Демократска армија на Грција

ЕАМ -Национален ослободителен фронт

ЕЛАС -Грчка националноослободителна армија на Грција

ЕОН -Национална организација на младите

ЕПОН -Национална сегрчка организација на младите

КНОЈ -Команда на народната одбрана на Југославија

КОЕМ -Комунистичка организација на Егејска Македонија

КПБ -Комунистичка партија на Бугарија

КПГ -Комунистичка партија на Грција

КПМ -Комунистичка партија на Македонија

КПЧ -Комунистичка партија на Чехија

НКВД -Народен комесаријат за внатрешни рабори

НОБ -Народноослободителна борба

НОБГ -Народноослободителна борба во Грција

НОВ -Народноослободителна војска

НОВ и ПОЈ -Народноослободителна војска и партизански одреди на Југославија

НОМС -Народноослободителен младински сојуз

НОО -Народноослободителен одбор

НОФ -Народноослободителен фронт

ОЗНА -Одделение за народна одбрана

ОК -Окружен комитет

ОКНЕ -Комунистичка младинска организација на Грција

ОНОО -Околиски народноослободителен одбор

ПО -Политичко биро, Политбиро

ПДЕГ -Сегрчки демократски сојуз на жените

ПДОГ -Меѓународна организација на демократските жени

ПО -Партизански одред

РСФСР -Руска советска федеративна социјалистичка република

СНОФ -Славјанскомакедонски ослободителен фронт

СССР -Сојуз на Советските Социјалистички Републики

ЦК -Централен комитет








© 2013 Microsoft
Terms
Privacy
Developers
English (United States)

[George S.]

To Hell and Back – Part 1



By Evdokia Foteva - Vera

Translated and edited by Risto Stefov

[email protected]

March 24, 2013



Evdokia Foteva – Vera, “To Hell and Back”, AZ-Buki 2004, Skopje



Love is a sacred thing. Everything is done from love and for love. Nobler than love is without exception one’s own homeland. Without a homeland free love can not reach its true potential. My life companion and I were in love with our homeland since childhood because we both came from Macedonian revolutionary families. We both took up arms in the midst of our youth for the freedom of our homeland. As fighters, in the most beautiful years of our youth, we decided that after we freed ourselves we would get married. But from the time we decided to the time we actually got married, a decade of struggling and suffering had passed. That was because of our outstanding dedication to the struggle, fighting so that nothing could harm our homeland. That is why we had the longest wedding: from the day that we decided to the day that we actually had it. My “wedding trip” was a fight for freedom and democracy in the Greek Civil War and in the detention camps and prisons in Albania and Russia. This was done to me because of Tito’s squabbles with Stalin and because Informburo countries became hostile towards Yugoslavia. Our “wedding” was a tragic “wedding” not only for us but for our homeland and for our people. It was a wedding full of consequences, which left lasting open wounds.



On Vicho



No bird

flew alive

and here –

at Gramos,

in the wild battle

we dropped

from our shoulder

the last flag.



(From the poem “At Gramos”

by Atso Shopov, Skopje, 1950)



Introduction



The author Evdokia Foteva-Vera, in her book “To Hell and Back” tells us how some in the top CPG (Communist Party of Greece) leadership led DAG to defeat and then went on to put the blame on the innocent Macedonian people. What she tells us is an original and first hand account because she was there, a participant of these events. Her presentation of the NOBG (Peoples Liberation Struggle in Greece) and GVG (Greek Civil War) ideals for which Macedonians and Greeks fought shoulder to shoulder and many died together are genuine. As World War II had only fascists and anti-fascists, so did the Greek Civil War have Monarcho-Fascists and anti-Monarcho-Fascists. In reality the Second World War never ended in Greece until DAG was defeated in 1949, ironically “thanks” to anti-fascist Western Power intervention. This book is a story about the Macedonian leadership being wrongly labeled “the perpetrators” that led to DAG’s defeat and as they found out their dreams of “heaven” were not at all like they had imagined them. Their experience recaptured the creepiness of the words that the enslaved German woman told the notorious Beria, which the reader will discover by following Evdokia Foteva-Vera’s experience in her USSR dream.

In tough times humanity and inhumanity come to the fore. Vera mentions many examples of that. Thinking that the prisoners would go to another world, the deserters distorted the truth, and made slanderous statements against their closest comrades, and when the prisoners came back, they pretended that nothing had happened. And as earth has sworn to heaven, the truth will some day come out and there will be no more secrets. Thanks to Evdokia Foteva-Vera, who, on the occasion of the 55th anniversary of DAG’s defeat has given us that truth, told in her own authentic testimony.



Dr. Stojan Risteski



Acronyms used



ASNOM – Anti-Fascist Assembly of National Liberation of Macedonia

BRP(k) – Communist Party of Bulgaria

CPG - Communist Party of Greece

CPM - Communist Party of Macedonia

CPY - Communist Party of Yugoslavia

CVG - Greek Civil War

DAG – Democratic Army of Greece

EAM – National Liberation Front

ELAS – National Liberation Army of Greece

EON – National Youth Organization

EPON – All Greek National Youth Organization

KOEM – Communist Organization of Aegean Macedonia

NKVD – People’s Commissariat for Internal Affairs

NOBG - Peoples Liberation Struggle in Greece

NOBM - Peoples Liberation Struggle in Macedonia

NOF - Peoples’ Liberation Front

NOMS - Peoples’ Liberation Youth Organization

OKNE - Communist Youth Organization of Greece

ONOO – Local People’s Liberation Council

OZNA – People’s Defense Division –

PDEG – Pan-Greek Democratic Union of Women

PDOG – International Federation of Democratic Women

POJ - Partisan Units of Yugoslavia

SNOF - Slavo-Macedonian National Liberation Front

SKP(b) – Communist Party of the Soviet Union

USSR – United Soviet Socialist Republics

WFZH - Women’s Anti-Fascist Front





Евдокија Фотева – Вера, “До пеколот и назад”, Аз-Буки 2004, Скопје



Љубовта е свето нешто. Од љубов и за љубов се се прави. Повозвишено од љубовта единствено е татковината.

Без слободна татковина љубовта не може да дојде до нејзиниот вистински израз.

Вљубени во татковината со мојот животен сопатник бевме уште од детството зашто произлегувавме од македонски револуционерни фамилии. За слободата на татковината, во својата бујна младост, нарамивме оружје. Како борци, во најубавите младешки години, си дадовме збор дека по ослободувањето ќе се венчаме. Но од зборот до венчавањето помина една деценија зараде борбата и патилата поради нашето извонредно човечко достоинство со ништо да не и напакостиме на татковината. Ете затоа ние имавме најдолга свадба: од зборот до венчавањето.

Моето “свадбвено патување” беше борба за слобода и демократија во Граганската војна на Грција, во притвори и затворе во Албанија и во Русија до коригирањето на својот став на информбировските земји кон Југославија.

Нашата “свадба” беше трагична “свадба” и за татковината, чии последици и денес се отворени, живе рани.





На Вич



ни птица

не прелета жива,

а овде –

на Грамос,

во борбата дива

ни падна

од раме

последното знаме.



(Од поемата “На Грамос”

на Ацо Шопов, Скопје, 1950)





Воведен збор



Евдокија Фотерва-Вера, во оваа книга кажуваа како некои од првите луѓе на КПГ ја доведоа ДАГ до пораз, а вината за тоа им ја припишаа на невините.

Изворно, од прва рака, се презентира идеалот на НОБГ и на ГВГ, за кој рамо до рамо се бореа и Македонци и Грци, едни за други гинеа, заедно во смрт одеа.

Како што во Втората светска војна имаше само фашисти и антифашисти, така во ГВГ имаше само монархофашисти и антимонархофашисти. Практично, Втората светска војна во Грција заврши со поразот на ДАГ во 1949 година, “благодарение” на западните големи антифашисти.

Што претргаа “виновниците” за поразот на ДАГ, македонските раководители, потресно е изнесено во оваа книга. Сонуваниот “рај” не бил таков каков што го замислувале. Морничаво тоа се доловува од зборовите на заробената Германка, што му ги рекла на злогласниот Берија. Ова читателот ќе го одгатне од доживеаното и преживеаното на Евдокија Фотева-Вера во сонуваниот СССР.

Во тешките моменти доаѓаат до израз и човештината и нечовештината. Бројни примери наведува Вера за тоа. Сметајќи дека затворените ќе одат на оној свет, дезертерите ја извртуваат вистината, најблиски соборци поднесувале клеветнички изјави, а кога се вратија, се правеа како ништо да не било. Но вистината кога-тогаш излегува на видело, зашто Земјата му се заколнала на Небото дека нема да држи тајна.

Во името на вистината, благодарност на Евдокија Фотева-Вера што по повод 55-годишнината од поразот на ДАГ ни ги подари нејзините автентични сведоштва.



д-р Стојан Ристески



УПОТРЕБЕНИ КРАТЕНКИ



АФЖ -Антифашистички фронт на жените

БРП(к) -Бугарска работничка партија (комунисти)

ГШ -Главен штаб

ДАГ -Демократска армија на Грција

ЕАМ -Национален ослободителен фронт

ЕЛАС -Грчка националноослободителна армија на Грција

ЕОН -Национална организација на младите

ЕПОН -Национална сегрчка организација на младите

КНОЈ -Команда на народната одбрана на Југославија

КОЕМ -Комунистичка организација на Егејска Македонија

КПБ -Комунистичка партија на Бугарија

КПГ -Комунистичка партија на Грција

КПМ -Комунистичка партија на Македонија

КПЧ -Комунистичка партија на Чехија

НКВД -Народен комесаријат за внатрешни рабори

НОБ -Народноослободителна борба

НОБГ -Народноослободителна борба во Грција

НОВ -Народноослободителна војска

НОВ и ПОЈ -Народноослободителна војска и партизански одреди на Југославија

НОМС -Народноослободителен младински сојуз

НОО -Народноослободителен одбор

НОФ -Народноослободителен фронт

ОЗНА -Одделение за народна одбрана

ОК -Окружен комитет

ОКНЕ -Комунистичка младинска организација на Грција

ОНОО -Околиски народноослободителен одбор

ПО -Политичко биро, Политбиро

ПДЕГ -Сегрчки демократски сојуз на жените

ПДОГ -Меѓународна организација на демократските жени

ПО -Партизански одред

РСФСР -Руска советска федеративна социјалистичка република

СНОФ -Славјанскомакедонски ослободителен фронт

СССР -Сојуз на Советските Социјалистички Републики

ЦК -Централен комитет








© 2013 Microsoft
Terms
Privacy
Developers
English (United States)

[George S.]

To Hell and Back – Part 2



By Evdokia Foteva - Vera

Translated and edited by Risto Stefov

[email protected]

March 27, 2013



Instead of a preface



Since the Balkan Wars, since that damned 1913 Treaty of Bucharest, the Macedonian people in Aegean (Greek occupied) Macedonia have fought for their social and national rights. In the meantime the new invaders and our brothers in faith have done everything they can to rob us of our heritage and erase our Macedonian identity. To free themselves of the “Macedonian menace” the new masters expelled, killed and imprisoned many to the Aegean islands. However, “weeds’ cannot be easily exterminated. Each new generation is more resistant and more decisive. The dictator Metaxas changed many things including banning the Macedonian language, the native language spoken at home by the Macedonian people, but that too proved to be futile because Macedonians still speak their mother tongue. Changing all the personal names and toponyms from Macedonian to Greek did not help much either, because the Macedonian people still remember and love the old Macedonian names.

The Macedonian people from Greek occupied Macedonia participated in Greece’s liberation struggle against the German and Italian occupiers and in the Greek Civil War. They made countless sacrifices including abandoning their homes and in the end they were not allowed to return to their birthplace and to reclaim what was theirs because they were supposedly not Greeks by birth. The Macedonian contribution to the struggle against fascism, it seems, does not count at all and is deemed irrelevant even by the biggest anti-fascist forces. So, instead of helping the Macedonians, the great anti-fascist forces, with all their means, chose to help the Monarcho-Fascists who were bent on destroying the Macedonian nation. Realistically this means that it was they who indirectly committed all these crimes including the expulsion of Macedonians from their native homes.

The Macedonians in Greek occupied Macedonia fought for freedom and democracy alongside the Greek anti-fascist progressive forces, but instead of getting freedom and democracy they received prison sentences and many were murdered. Those who fled the country to save their miserable lives were not allowed to return, not even to light a candle at the eternal resting place of their deceased loved ones. All this torment of the Macedonian people was openly done in front of the entire “civilized and progressive world” yet no one, it seems, is able to see anything wrong with it; no one seems to see it for what it is and to this day, no one has raised their voice against it. So I ask you this: “Should we continue to believe that there is still hope in the ‘Great Democrats’?!” To this day no one has raised a voice.

We should be grateful to the Republic of Macedonia for its part in accepting the refugees returning from the Eastern European countries, but in its search for legitimacy, it too wrote off the Macedonians from Greek occupied Macedonia. It was done under pressure as the young Republic fought for its survival. What does one do when one’s brothers in the Republic of Macedonia write them off? We are a modest people, but bold and proud. We remember kindness and never forget evil. We keep silent but when we raise our voices we are loud. We still feel the lasting and open wounds we received from the Greek Civil War. We are everywhere on this planet, separated from our own kind. Many of us have already quietly left this world disappointed with unfulfilled dreams of ever seeing our birthplace for one last time, so that we can pay our respects to our loved ones who have died there. My husband Mincho died, bitter, on March 28, 1987 with his wish to return to his birthplace unfulfilled. So did Pascal Mitrevski, President of NOF who died on February 10th, 1987 and so many others.

The honest, worthy leaders and sons of Aegean Macedonia suffered the worst. Those who encouraged our people to fight deserted and abandoned them. They were also the ones spreading the lies in the Republic of Macedonia. They were the ones who slandered those who sacrificed themselves for Macedonia. They were the ones who portrayed the struggle and all that happened in a light that would personally benefit them the most. They thought that “it was all over” and those who knew the truth would never return. They convinced many politicians and historians to rely on their lies in order to get to the bottom of things.

After DAG was defeated, members of the NOF, AFZH and NOMS (Youth Organization) leadership from Greek occupied Macedonia were charged with being “agents” of Yugoslavia, Tito and Lazo Kolishevski. We were arrested and placed in a detention centre in Burreli, Albania and from there we were sent to the prison camps in the USSR. Instead of protecting us and advocating for our liberation from the allegations, the deserters and closest comrades with whom we shared both good and evil in the struggle, did everything in their power to turn us into scapegoats in order to save their own skins, thinking that we were doomed anyway and would be dead in no time. However, that did not happen, we all endured torture but survived with our honesty intact. So, we who did nothing wrong to tarnish our image, the image of our homeland and that of our people were released from prison and allowed to go the Republic of Macedonia. But when we arrived there we discovered that the deserters had turned the truth around 180º. They were startled by our arrival, but did not lose their positions and privileges in society because every government needs sycophants and informers.

I wrote my book in the name of truth, to set the record straight, to correct perpetrated injustices and irregularities and to inform the current and future reader who may be interested in learning about the ordeals that my generation experienced. My story is real and the events which I took part in were first hand experience. I personally participated in the People’s Liberation Struggle in Greece and in the Greek Civil War and the story I am telling is the way it happened, the way I remember it. I fought for the freedom of my people and as a result I suffered immensely, especially in my trek from Burreli to the USSR and to Skopje.

What I am about to tell you will make many people uncomfortable and even angry. But the more people get uncomfortable, the closer I get to the truth. I too got angry at the many twists and turns of “the truth” especially when told by people who gave false statements against me, against my husband Mincho and against the other honest leaders of NOF. Fifty five years after DAG’s defeat, my book speaks authentically and defends the truth especially against the biggest slanderer of them all, Nikos Zahariadis, Secretary General of the CPG. Those who speak differently from what I wrote in my book will soon fall by the wayside. The truth may be delayed but is slowly coming to light.



THE AUTHOR



Наместо предговор



Од Балканските војни, од проклетиот Букурешки договор, Македонците во Егејска Македонија се борат за своите социјални и национални права. Семожно новите освојувачи, браќа по вера, сторија и се уште прават се да ге одмакедончат. За да се ослободат од нив и физички ги протеруваа и ги уништуваа, ги испраќаа на егејските острова. Меѓутоа, “пиреј” не се истребува. Новите изданоци се поотпорни, порешителни.

Метаксас што не примена, дури и дупчење на јазик за изговорен збор на мајчиниот јазик во својот дом, меѓу своите. Ако ги погрчија топонимите, мајчиниот збор остана.

Активно Македонците во Егејска Македонија учествуваа во народноослободителната борба на Грција и во Граѓанската бојна на Грција. Се дадоа безброј жртви, опустеа населбите, не дозволувајќи повраќај на тие што не се по род Грци. Придонесот во борбата против фашизмот не се цени дури и од најголемите антифашистички сили. Напротив, ги помагаа монархофашистите со сите можни средства за малтретирање и уништување на Македонците. Практично тие им ги направија сите злодела, тие ги протераа од своите родни огништа.

За слобода и демократија Македонците од Егејска Македонија се бореа заедно со Грците антифашисти, со прогресивните сили, но од тоа само зло: исполенти затвори, убиства. Оние што бегаа пред ладното и огненото оружје да го спасат својот гол живот, не можат да се вратат на родните огништа, не им се дозволува ни барем да појдат да запалат свеќи на вечните домови на загинатите и починати најмили. И сето тоа го гледа, му е пред очите, но не сака да го види “прогресивниот свет”. Зар уште да веруваме, зар остана надеж за верување во “големите демократи”!

Никој за нас не го крена својот глас. Безмерна благодарност на Република Македонија за прифаќањето на бегалците и на повратниците од источноевропските земји, но и таа во својот извор на законитоста Македонците од Егејска Македонија ги отпиша. Тоа е сторено под присила. Таа се бори за својот опстанок. Што да се прави кога и на Вардарците не им се пишува добро.

Ние сме скромен народ, но храбар и горд. Доброто го паметиме, а злото не го забораваме. Молчиме, а кога го креваме својот глас ечи.

Последните, и уште незалекувани, рани не печат од Граѓанската војна на Грција. Не има насекаде на Земјата. Разделени свој од свој. Доста заминаа од овој свет разочарани, без остварен сон да ги видат барем пепелиштата на своите домови, да им оддадат почит на најблиските починати. Со таков чемер на 28 мај 1987 година почина мојот сопруг Минчо, пред тоа (10 февруари 1987) претстедателот на НОФ Паскал Митревски и уште кој ли не.

Чесните, достојните раководни синови на Егејска Македонија најлошо поминаа. Тие што дезертираа, што го поттикнаа народот на борба, го оставија на цедило, во Република Македонија ширеа лаги и клевети против достојните, ја прикажаа борбата и сите нејзини настани како што ними им одговара исклучиво од тоа нешто да ќарат. Тие мислеа дека е “завршено” со оние вистинските. На нивните лаги наседнале доста политичари и историчари.

По поразот на ДАГ, раководителите на НОФ, АФЖ и НОМС на Егејска Македонија бевме обвинети за тоа како “агенти” на Југославија, на Тито и на Лазо. Бевме уапсени во Бурели, Албанија, па бевме испратени по затворите и логорите на СССР. Наместо заштита, застапување за наше ослободување од обвиненијата, дезертерите и најблиските со кои што сме го делеле доброто и злото во борбата презедоа се што повеќе да не оцрнат, мислејќи дека нема живи да останеме, а за “мртви” може што сакаш да зборуваш. Меѓутоа, издржавме секакви тортури и чесните, тие кои со ништо не го извалкавме својот образ и образот на татковината, на својот народ, дојдовме во Република Мадеконија. Но кога дојдовме што ќе видиме: дезертерите ја извртеле вистината за 180º. Тие се збунија со нашето доаѓање, но позициите и привилегиите не ги изгубија зашто на секоја власт и требаат полтрони и кодоши.

Покрај во бројни мои усни и писмени истапувања за докажување на вистината, за исправување на неправдите и неправилностите, во оваа моја книга, во името на вистината, за неа да ја знаат или за неа да се заинтересираат сегашните и идните генерации, кажувам за тоа во што лично сум учествувала, ги кажувам НОБ на Грција и Граѓанската војна на Грција без никакво додавање, ниту пак прејудицирање, туку како што беа настаните и личностите и за таа слобода на својот народ што сум претргала на релацијата: Бурели –СССР –Скопје.

Ова што го изнесувам сигурно на многу не ќе им одговара и ќе ми се лутат. Ако, што повеќе лутковци, тоа е потврда за вистината што ја изнесувам. И јас се лутев на многуте извртувања на вистината, поради изјавите што ги давале против мене, против мојот сопруг Минчо и против другите чесни раководители на НОФ. Тогаш тие уживаа во благодетите што им ги обезбедуваа нивните кодошлами.

По 55 години од поразот на ДАГ, од нечујните клевети на генералниот секретар на КПГ Никос Захаријадис, се појавува мојава книга со автентични искажувања. Засегнатите нека се јават со документи, а не со голи фрази и етикетирања. Тоа што некои за ова што зборувам поинаку пишувале, тоа им паѓа во вода. Вистината задоцнува, но излегува на видело.



АВТОРОТ

[George S.]

To Hell and Back – Part 3



By Evdokia Foteva - Vera

Translated and edited by Risto Stefov

[email protected]

March 31, 2013



DAG’s defeat



From August 10th to the 15th, 1949 the Monarcho-Fascists carried out a violent, hellish attack against DAG with unprecedented air support supplied by the United States. The poet Atso Shopov was right when he wrote the poem “Gramos” telling us that “no bird can fly in Vicho from the hail of bombs and grenades”. This struggle has been objectively presented in two volumes by Greek historian Giorgos Margaritis, a professor at the University of Crete. Margaritis has relied on the memoirs of prominent anti-fascists for his source material. The information presented is the best example I have read that describes why DAG aborted Vicho and pulled out of Gramos, leaving the population unprotected and running for its life.

One hundred and thirty bombing runs were made on August 10th, 1949 by the American supplied air support using “Dakota” and “Spitfire” military aircraft to bomb units of DAG and columns of fleeing refugees. The next few days the military aircraft did the same, at the same pace, providing air support for the Monarcho-Fascist artillery and infantry. There was not a square foot of space that had not been bombed on Mount Vicho, on Lisets, on Mount Malimadi and in Prespa along the Albanian and Yugoslav border. The entire area had been bombed with aerial bombs, grenades, napalm bombs and rockets and was garnished with machine gun fire by the dive-bombing aircraft. This clearly indicates the conditions under which DAG was placed and the kind of pot its fighters were put in to boil. There was an insurmountable amount of pressure and worry placed on the fighters not only for saving their own lives but also for caring for the wounded and for saving the huge columns of fleeing refugees. DAG was again attacked in Gramos with the same vigour. It was under these circumstances, created mainly by foreign intervention, that the “freedom-loving democrats” of Gramos dropped the “last flag”.

DAG was defeated by the Monarcho-Fascists on Mount Gramos on August 30th, 1949 with Anglo-American support. After Vicho fell to enemy hands, Nikos Zahariadis, General Secretary of the CPG Central Committee, said: “Gramos will be the tomb of the Monarcho-Fascists”. But that did not turn out to be the case. DAG suffered numerous casualties but had it not backed down and fled to Albania, the opposite would have been true. Gramos would have been the tomb for DAG. For the longest part, after removing General Markos Vafiadis from his command and after abandoning the proven military strategies of the so-called “Supreme War Council Law”, Zahariadis worked personally with his Politburo installing new “military strategists” who had absolutely no relevant experience. Units of DAG from Gramos and from other places withdrew to Albanian territory.



Looking at the Most Dedicated to Find the Guilty for DAG’s Defeat



The main culprits for DAG’s defeat naturally were Nikos Zahariadis, General Secretary of the CPG Central Committee and his Politburo. But that’s not who they found guilty. Instead of laying blame where it squarely belonged, Zahariadis and his clique pointed their fingers at the Macedonians, specifically at the NOF and AFZH leadership and at the Provisional Democratic Government of Greece. In Bureli, a town in Albania, Zahariadis staged a fake political trial, similar to those staged by Informburo countries. He had the last word.

On October 2nd, 1949 we were camped in a meadow under some olive trees beside a creek outside Elbasan. There was a beautiful white building on top of the hill. It had been converted into a hospital for the sick and wounded DAG fighters, cared for by doctors and nurses who were also members of DAG. There were both Macedonian and Greek patients and caregivers in the hospital, they were people who had fought shoulder to shoulder in the struggle and who had suffered and celebrated together. All the anti-fascists were united as one people then and had the same goal.

From earlier on, October 2nd was designated International Day of Peace in honour of the International Congress which was held in Prague on April 20th, 1949 as well as in Paris and Tokyo. A delegation from Greece also attended the Congress including representatives from Macedonian organizations. We, the cadres of NOF, AFZH, DAG, Ministers of the Interim Government of Greece and members of the CPG Central Committee were planning and making preparations for that extra-special occasion to mark this day with an appropriate program followed by speeches from several leading cadres, including some from the Macedonian side.

Even before the celebrations began many fighters and civilians began to gather and fill the hospital courtyard. Around 8 o’clock a jeep arrived carrying an officer from DAG Headquarters, whom I did not recognize. As soon as he got off the jeep the officer came in the direction where we were standing: Mihail Maliov, Urania Iurukova, Tashko Hadzhiianov, Gora Petrichevski my (not yet married) spouse Mincho Fotev and I. The officer knew me. When he came close to me he said: “Comrade Vera, this letter (he handed me a blue envelope) is for you from Comrade Bardzhotas, he wants to meet with you at his place.” Vasilis Bardzhotas was a political commissar of the DAG General Staff and a member of the CPG Politburo inner circle. I quickly opened the envelope. In it was a short letter with the following text: “Comrade Vera, You, Mincho, Urania and Hadzhiianov, the moment you receive this letter, are to immediately get in the jeep and come to Bureli” signed “Vasilis Bardzhotas”. When I read the letter I was stunned, I froze like lightning had just struck me. I looked at my friends all around me. I had the feeling that something bad was going to happen and I could not get that feeling out of my head; an evil feeling that had been hovering in my head for a while now.

My friends looked at me strangely as I was eager to tell them what the letter said. Mincho became impatient and grabbed the letter out of my hand. I quietly squeezed my words out of my mouth and said: “Us four: Mincho, Urania, Hadzhiianov and I are being called to immediately take the jeep and go to Bureli, to DAG’s General Headquarters”. There was silence. The message was worrisome to everyone and we all kept silent. A group of civilian men and women traveling with DAG units from the free territory, with whom we had camped together in that place, surrounded us and wondered what was going on.

We told our friend Gogo Petrushevski, a seasoned NOF fighter, that “we were sure that they would arrest us. If you can, leave now because you will suffer the same fate.” I also told some of my fellow villagers, my aunts and a first cousin that I was sure they would arrest us. This kind of threat against the central NOF leadership had been “circulating” for a long time and now they were putting it into practice in order to hide the real culprits for DAG’s defeat. Despite the threats that we would be liquidated, taken by some provocateurs, we were and remained to the end faithful to the people whom we organized, fought with, died with and rejoiced with.



ПОРАЗОТ НА ДЕМОКРАТСКАТА АРМИЈА



Од 10 до 15 август 1949 година се изврши жесток, пеколен напад над ДАГ од монархофашистите со невидена поддршка на Трумановата авијација. Со право поетот Ацо Шопов во поемата “Грамос” вели дека на Вичо не прелета живо пиле од “град” на бомби и гранати.

Оваа борба објективно ја има обработено во два тома грчкиот историчар Ѓоргос Маргаритис, професор на универзитетот во Крит, според изворна документација и мемоарска граѓа на видни антифашисти. Изнесените податоци од овој историчар најдобро зборуваат зошто ДАГ го напушти Вичо и се повлече на Грамос, а со неа и населението од тоа подрачје, барајќи спас за голиот живот.

На 10 август 1949 година авиони од типот “нтакота” и “спитфаер” на Трумановата авијација извршија 130 летови, бомбардирајќи ги единиците на ДАГ и колоните бегалци. И следните неколку дена авијацијаата со исто темпо вршеше напади, поддржувајќи ја артилеријата и пешадијата на монархофашистите. Не остана ни педа земја да не е бомбардирана на планината Вичо, на нејзиниот врв Лисец, на планината Малимади, во Преспа кон границата на Албанија и на Југославија со бомби, гранати, напал-бомби, ракети, од најмала до најголема тежина и сето тоа “гарнирано” со авионско митралирање.

Ова јасно зборува во каков котел се варевме припадниците на ДАГ, борејќи се, грижејќи се за ранетите и убиените, како и за огромните колони бегалци.

Со ваква жестина ДАГ беше напаѓана на Грамос. Пред ваквата, главно, странска интервенција на “слободољубивите демократи” на Грамос навистина од нашето раме падна “последното знаме”.

На 30 август 1949 година Демократската армија на Грција (ДАГ) на планината Грамос беше поразена од страна на монархофашистите сестрано помогнати од англоамериканците. Генералниот секретар на ЦК на КПГ Захаријадис, по паѓањето на Вичо, велеше: “Грамос ќе биде гробница на монархофашистите”. Меѓутоа, по бројните жртви, ако не се повлечеше ДАГ во Албанија, ќе се случеше обратното, на што подолго работеше лично тој со неговото Политбиро со сменубањето на докажаните воени стратези со таканаречениот “Закон за Врховниот воен совет”, кога му е одземена командата на генерал Маркос над ДАГ, поставувајќи нови “воени стратези” без потребно соодветно искуство.

Единиците на ДАГ од Грамос и од други правци се повлекоа на територијата на Албанија.



БАРАЊЕ ВИНА ЗА ПОРАЗОТ НА ДАГ КАЈ НАЈЗАСЛУЖНИТЕ



Главниот виновник за поразот на ДАГ, генералниот секретар на ЦК на КПГ Захаријадис, со неговото Политбиро, за виновни ги огласи македонските раководители на Народноослободителниот фронт (НОФ), на Антифашистичкиот фронт на жените (АФЖ) и Привремената демократска влада. Во албанскиот град Бурели тој организира измонтиран политички процес на такви во информбировските земји. Тој го имаше следниот тек.

На 2 октомври 1949 година логорувавме на една ледина под маслинови дрвја покрај една рекичка надвор од Елбасан. Н ридот имаше една убава бела зграда. Таа беше претворена во болница. За болните и ранетите на ДАГ се грижеа лекари и медицински сестри, и тие припадници на ДАГ. Во болницата се Македонци и Грци. Раме до раме бевме секаде: во борбата, на веселбите, во страдањата. Сите антифашисти бевме едно, имавме иста цел.

Од порано 2 октомври беше одреден како Меѓународен ден на мирот вочест на одржувањето на Меѓународниот конгрес што се одржа на 20 април 1949 во Прага, односно во трите главни града: Париз-Прага-Токио. На тој конгрес присуствуваше делегација и од Грција, во чиј состав имаше претставници од македонските организации. Ние, кадрите на НОФ, АФЖ, ДАГ, министрите во Привремената влада на Грција и членовите на ЦК на КПГ вршевме подготовки за што посвечено да го одбележиме тој ден со пригодна програма проследена со говори од повеќе раководни кадри, меѓу кои и од македонска страна.

За почеток на прославата веќе се насобраа борците и народот во дворот на болницата. Кога, околу 8 часот дојде еден џип. Од него излезе еден офицер од Главниот штаб на ДАГ, кого не го познавав, и доаѓа во правец каде што стоевме: Михаил Маљов, Уранија Јурукова, Ташко Хаџијанов, Гора Петричевски, мојот (невенчан) брачен другар Минчо Фотев и јас. Офицерот ме познавал. Кога дојде до мене, ми вели: “Другарке Вера, ова писмо (и ми подава едно сино плико) Ви го испраќа другарот Барџотас и бара според него да постапите”. Василис Барџотас беше политички комесар на ГШ на ДАГ и член на потесното Политбиро на КПГ. Набрзина го отворив пликот. Внатре има кусо писмо со следната содржина: “Другарке Вера, Вие, Минчо, Уранија и Хаџијанов штом го добиете ова писмо веднаш со џипот да тргнете за Бурели”, потпис: “Василис Барџотас”. Кога го прочитав писмото, занемев, се скаменив, како гром да ме удрил. Само ги погленав другарите околу мене. Ме обзеде лошо претчувство, злото што одамна лебдеше над нашите глави.

Другарите ме гледаа зачудено. Нестрпливи се да им ја кажам содржината на писмото. Минчо нестрплив. Одраце ми го зеде писмото. Им велам тивко и таинствено: “Нас четвориџа: Минча, Уранија, Хаџијани и мене не викаат веднаш со џипов да тргнеме за Бурели кај ГШ на ДАГ”. Настана молк. Таа вест ги загржи сите што беа околу нас, и молњевито се пренесе меѓу сите. Една група мажи и жени од народот кои отстапија со единиците на ДАГ од слободната територија и со кои логорувавме заедно на тоа место, не обиколија, прашувајќи што се случува, претчувствувајќи што ќе стане со нас.

На нашиот другар Горо Петричевски, прекален борец на НОФ, му рековме: “Нас сигурно ќе не уапсат. Ако можеш, бегај, сигурно и тебе те чека истото”. На некои мои соселани, на некои мои тетки и на една прва братучеда им реков дека сигурно сме уапсени. Таквата закана против централното раководство на НОФ одамна беше пуштена во “промет”, а сега треба да ја реализираат за да се оправдуваат виновниците за поразот на ДАГ. И покрај заканите дека ќе бидеме ликвидирани, пренесувани преку некои провокатори, ние бевме и останавме докрај со народот, го организиравме, се боревме со него, со народот гиневме и се радувавме на успесите.

[George S.]

if you are like that don't come back as someone else as you are not appreciated.No wonder all sides that occupied macedonia tried to UNDERSTATE their figures so that they can paint a picture they want & lie with figures.THe greeks tried to lie that their figures were right by only declaring a very minute of the real figure.Either they omitted figures,named macedonians either as slav macedonians bulgras etc.So what is new.Its 100 years later you are still lying like you allways lie.You try to defend the undefensable.Macedonians live & exist & attest to their very existence.How ridiculous,paranoid & everything under the sun you are.
Care to explain your landgrab in 1913 when the macedonian population was a majority prior to 1913 & greeks numbered only 10% of thr local population.THey did some great liberating of some macedonian land for themselves.You can't bring yourself to admit to basc things as you find it easier to just lie.

[Risto the Great]

Risto the Great
The Q(uestions) are by Risto Stefov, the A(nswers) are by me.

The Answers are bullshit and really old.
Bye

Cultural Genocide is PRECISELY what has happened in Greece to Macedonians.

There are no slav-Macedonians. There might be Greek Macedonians now. But we all know this is a new thing.

It absolutely kills you that we Macedonians are indigenous to Macedonia. That even your bullshit Greek words "dopi" makes it abundantly clear. But never good enough, we were filthy slavs who came into Macedonia without a visa a few years ago and maggots like you are pure Greek (formerly Armenian, Venetian, Turkish, Albanian, Vlach, Macedonian etc.) from time immemorial.

Spare me. Us indigenous people of Macedonia have no time for you.

[Solid]

Dekapentaugoustos, I don't know why you put your answers in this thread. I suggest you to search for Risto Stefov's e-mail and to converse directly with him. By the way, and I don't know why, you seems familiar to me, it's been a long time that I visit and read the MTF now, and you remind me of somebody. Have you been here before under another pseudonym? Why make another account? Have you been banned?

Next time, state your ideas explicitly, do not use this kind of method, we understand the point of view that you implicitly expressed. It's the same point of view of your fellow greeks, it's not nothing very new for me, since i already read theses statements, and you already wrote them in this forum, under another pseudonym.

[TrueMacedonian]

TrueMacedonian
There's a good reason this census can only be found in Lithoxoou and nowhere else

http://lithoksou.net/hilmi.html

As it is implied by his numerous (and indeed inconsistent comments) there's no such census. For more details, try a Google Translation of Lithoxoou website.

Really? What book did I post pages from? Lithoksou or Roudometof?

[dekapentaugoustos]

TrueMacedonian
There's a good reason this census can only be found in Lithoxoou and nowhere else

http://lithoksou.net/hilmi.html

As it is implied by his numerous (and indeed inconsistent comments) there's no such census. For more details, try a Google Translation of Lithoxoou website.

Risto the Great
The Q(uestions) are by Risto Stefov, the A(nswers) are by me.