Risto Stefov - Articles, Translations & Collaborations

[George S.]

To Hell and Back – Part 17



By Evdokia Foteva - Vera

Translated and edited by Risto Stefov

[email protected]

May 19, 2013



Defamatory statements made against me by my comrades



The interrogations in Butirka were conducted mostly during the day and not during the night like in Lefortovska tjurma. It seems that every prison had its own rules. Besides that I sensed a change in the interrogator’s attitude towards me. It may have been due to my transfer to this prison or due to other factors unknown to me. But my thinking was that they had moved me to this prison to extend my stay. This soon became clear to me. A few days later I was again summoned to interrogation to some underground rooms, or perhaps it seemed to me that way because most of the stairs we took to get there went down and all the hallways we passed through were illuminated by lights. When I arrived in the room the three of us, the interrogator, translator and I, took our familiar places. Nikitin pulled out a small photograph from his briefcase and came over to me to ask me if I knew the person in the picture. The photograph was a small picture like the ones made for passports. It was E.K.K. I felt shivers all over my body when I saw her and became very worried as to what might have happened to her. Regarding the question of how I knew her, I told interrogator Nikitin everything.

“This is E.K.K.,” I said. “She is from my native village D’mbeni. We were neighbours and members of the same Youth and Party cell. She was a Partisan (I mentioned the functions she had performed). She and I were close friends.” “Good,” he said. “Now we will start writing the protocol.” After that he gave me a written statement to read written by E.K.K. in Tashkent. I read it but I could not believe that E.K.K., my best friend from childhood, could give such statements full of lies and slander about me. She wrote about how I had worked to break up DAG, that I was an agitator among the fighters to lead them to desert and leave for Yugoslavia and so may other lies.

Of course, I categorically rejected her testimony. All her statements were false I told the interrogator. “On Zahariadis’s personal approval I transferred her mother to Yugoslavia, to Bitola, because our village was burned down to the ground by the Monarcho-Fascists and all the elderly and disabled people, about 90 of them, men and women, left for the Yugoslav border through Prespa. Now her mother lives with my mother in the same room on 6 ‘Mirche Atsev’ Street, in the house belonging to our countryman Zhivko Delev,” I explained. Nikitin then said: “For her false statements, by our laws, she will get two years jail time.” Then he showed me her signed statement which at the bottom right, beside her signature, gave a warning that false statements were punishable by two years imprisonment. I told the interrogator: “Bring her here to meet with me and say all those things to my face.” He said: “That I can’t do!” Her address was: “12 Zhil-gorodok, Tashkent.”

When I looked at the address, I forgot about my closest friend’s damning remarks and all I could think about was that the DAG units might be here in the USSR, close to us. Knowing this gave me a morale boost. So, we might not be alone in the Soviet Union. That for me was a great discovery which my interrogator made possible by letting me take a peek at E.K.K.s damning testimony. I signed the protocol armed with high spirits and encouragement. No matter how much the lies and slanders weighed on me, knowing that the fighters were alive gave me some relief in my hopeless situation. But at the same time I could find no words to describe how it felt to be betrayed by my closest friends. I want to mention here that E.K.K.’s brother at that time worked at DAG General Headquarters. He had asked me to go with him to visit Zahariadis regarding moving his mother to Bitola. After Zahariadis had approved, I did that for him. At that time DAG General Headquarters and the Central Committee were located in the village Vineni, near Lake Prespa. And after all I had done for them; E.K.K. gave me many days of grief with the interrogator. E.K.K.’s slanders, as I said, did have some benefit. I found out that the DAG units might be here and that we the arrested were not alone.

The week after the interrogation, the interrogator showed me another picture and said: "Verochka, you should know this person, and well.” I looked at the photo; it was Dimitar Shalaputov-Micho from the village Zhupanishta, Kostur Region. I knew him from ELAS. He was much older than me but we had worked together behind the scenes in Kostur Region. I said to the interrogator: “I know him very well.” He then asked me to give him some details about him. He said: “Read the statement that he made about you first,” and then he gave me a piece of paper. I read through it and what can I tell you! Without a grain of conscience this man, Dimitar Shalaputov Micho, had dragged me through the mud. He had accused me of killing communists during ELAS and DAG, of organizing defections and of committing all kinds of treachery. The statement was full of lies. He made slanderous accusations against me beyond an honest man’s capacity. He accused me of killing the Communists, Stamko and his daughter in the village Gabresh in Kostur Region. The accusations were so revolting I jumped out of my chair, leaped forward towards the interrogator and in a loud voice said: “Bring that man here so that I can tell him to his face that these are treacherous lies and fabrications of his own imagination. First, I did not know Stamko and his daughter. As far as I knew they were not communists or I would have known about them. Dimitar Shalaputov himself, for no reason at all, took those people from their home and threw them into a hole located on the mountain above the village Gabresh. After that he robbed their house. Bring him here and I will tell him all of this to his face!”

God, a person can be capable of inventing anything; it is so inhuman and criminal! I was so upset, both the interrogator and interpreter came over to calm me down. The interrogator then said: “Don’t worry about the accusations that they made against you, you just tell your side of the story.” And I said: “Unfortunately you do not believe me, you believe them! That is why I want a ‘confrontation’ with him.” He then said: “Well, that’s not possible!” “Then how will you get to the truth,” I asked, “if the Soviet Party believes these lies?” I then said to myself: ‘What kind of Party is this anyway?’ At the time I did not know that thousands of Soviet people had been killed and imprisoned in the Gulag based on such lies. Dimitar Shalapunov-Micho’s filthy statement caused me a lot of grief for the next few days until I signed the protocol after which the interrogator gave me a pack of “Kazbek” cigarettes to ease my torment.

For the next two or three months, I don’t remember exactly how long, at every interrogation the interrogator showed me a new photograph of my former comrades in arms and party affiliates, who invented the worst slanders against all of us to prove their loyalty to the CPG and to the SKP(b). They gave damning testimony against all the imprisoned NOF and DAG leaders thinking that we would never survive to see or read their filthy signed statements. The procedure followed by the interrogator was always the same. He showed me a picture and asked me whether and how I knew the person in the picture and then gave me their statement to read. Then it was up to me to prove my innocence.

Included in the group of people who gave invented libelous statements against me were Risto Evangelu, Zizo Delevski, Giorgi Paikov and many others who I will reveal later. Risto Evangelu was from the village Aposkep, Kostur Region. In his statement he had written that I gave the communist flag, made of red silk, to the AFZH ladies to make underwear for themselves. What I gave the women was not a flag but a few meters of red silk material which was donated to us by the delegation of the Macedonian Association of Sofia during the NOF Second Congress held on March 25th, 1949 in the village Nivitsi, Prespa Region. The delegation was headed by President Risto Kalaidziev. We could not use the silk then but after DAG’s capitulation, in Elbasan Camp, Albania, I decided to give each AFZH woman a small piece to use as a scarf around her neck. We made six scarves in total. And that is all that I told the interrogator. “One of those scarves was mine, which your people confiscated from me when I first arrived in Ljubljanka prison. Your people took it from me along with all my other possessions during a search in the prison box,” I said. Then I signed the protocol with the interrogator’s questions and my answers.

During the coming weeks in the fall of 1951, I was interrogated in a similar manner as before responding to testimonies made by my “comrades” who, without conscience, had made false and defamatory accusations against me.

A similar statement with similar content was also made by Zizo Delevski from the village Dobrolishta, Kostur Region. Zizo had also worked behind the scenes for the CPG and NOF and was a loyal pawn of the CPG since his Akronavplion prison days. Otherwise he was a simple man. He did not have the capacity to be promoted up the hierarchical ladder past district official. And whatever he achieved was mainly due to his sycophant ways. By making defamatory statements against those of us who were imprisoned, he was given another opportunity to prove his loyalty to the CPG and to the SKP(b). Because of such “merits” he received a pension from the USSR and when he went back to Skopje he continued his old practice, supported by those like him who deserted our Movement in Aegean Macedonia.

Giorgi Peikov, a resident of the village Nestram, Kostur Region, was a pre-war Communist and supporter of the CPG. To prove himself loyal to the CPG and to the Party he gave false, defamatory statements without a grain of conscience and human dignity.

All of those that I mentioned who gave abominable statements against me, asked me to testify for them when I arrived in Skopje in 1956, to establish their status as fighters. They did this without knowing that I already knew about their false statements and defamatory remarks. When they came to me asking for my help I told them to their faces: “You gave the NKDV false and defamatory statements against me in hopes that they would execute me. But now here I am alive. Now you’re asking me for help to solve your problems? You are incapable of working yet you want to receive a pension?” When I said this to their faces and quoted parts of what they had said in their damning statements, they tilted their heads down and claimed that they were forced to testify against me. By nature my late husband Mincho and I were not the kind of people to hold grudges. Even after the miserable way that they had treated us, wishing us death, I gave them a second chance to live and testified on their behalf regarding their involvement in the Second World War and in the Greek Civil War.

As an old friend, Dimitar Shalaputov-Micho, who lived in Plodvid, Bulgaria, came to see us and be our guest. He had given damning testimony against my husband Mincho with many details involving me. When we confronted him as to why he had done this against us, he said that if he hadn’t he would have suffered a lot. At the time he figured that we were already dead anyway. “If we were already dead, what need would they have for your testimony? Another thing, if you hadn’t given such damning testimony you would have suffered, but did you ever think how we would have faired and how we did fair with the testimony you gave? Didn’t you care?” I asked him before leaving. He left perturbed.

A joint statement was given by Nikola Boikov, a doctor from the village Zhupanishta, Kostur Region, Atso Ivanovski from the town Rupishta, Kostur Region and Atanas Angelovski-Garefi from the village Lobanitsa. They told the truth that I had helped one of them join the Organization in 1943. The interrogator only showed me their photographs, he did not show me the statement, so I don’t know what they had said.

A defamatory statement against me was also given by Kosta Hrisafov, from the village Banitsa, Lerin Region, who at the time was living in Bulgaria. When he came to Skopje he asked me to verify his participation in DAG. It was interesting to note that all of the people who came to me or to my husband for help, who had testified against us, did not know that we already knew what they had done. They acted as if there was nothing wrong. When I asked Hrisafov why he had testified against me, he was ashamed and claimed that he had been under pressure from the Party.

Pando Vaina from the village Srebreno, Sorovich Region, about whom I gave some details earlier, was DAG commander of the 18th Brigade when I was assistant to Kaki, the political commissar. Here I want to mention that Pando Vaina had written a recommendation for me to be decorated for demonstrating courage and to be promoted to the rank of Captain in DAG for my successes demonstrated in the battle for Lerin. Then he went and gave a damning statement against me. When the interrogator showed me his picture and when I read his statement I said: “I never believed that a Communist could be such a liar.”

When the Organization “Ilinden” was disbanded, Pando Vaina did not have the courage to come to Skopje, Macedonia so he went to Bulgaria where he finished military school and was promoted to General in the Bulgarian Army. While visiting Bulgaria with my husband Mincho I made many attempts to meet with him, but because he knew that we knew what he had done, he avoided us. But we did meet with Stavro Kochev who had moved from Poland to Sofia, where he later died. Stavro was a member of the NOF Secretariat and the transformed “Ilinden” Organization. We greeted him like a friend and talked about the mistakes made and about the manipulations of our “comrades” and “friends”. While Pando Vaina refused to come to Skopje, his father-in-law came and paid us a visit. He wanted to know what our opinion of Pando Vaina was and if we were okay with the filthy testimonies he had made against us. So it would appear that even those closest to him were judging him. We sent our greetings to Pando via his father-in-law. We also sent him a message that we had personally read his damning testimony and lies while we were in Butirka prison in Moscow. He should be ashamed of his rank as General because he had received that rank at our expense and at the expense of the fighters and people that he had sent to jail with his false testimony. We on the other hand, remained honest and loyal to our cause, throughout the war, in prison and now that we were free.

I did not see a statement against me from Kaki, the Commissar of the 18th Brigade, under whom I served as an assistant. For years he used to visit Romania. One time he came to Skopje to visit his cousins and asked to see me, but for some reason they did not bring him to us. He wanted to move to Skopje permanently but internal affairs did not approve his request. He later went to Solun but was not on good terms with the CPG.

Another person who gave damning testimony against me was Lefteris Katsakos, a Greek from the town Karditsa. Before the war he had been a policeman and later joined the CPG as an active participant. When I met him in 1945-1946 he was CPG Secretary of Lerin Region. He used to put a lot of obstacles in front of NOF in the Lerin Region local village organizations. We spent a lot of time and meetings with him before the CPG recognized NOF. During the 1970’s he sent me a letter from Tashkent asking me to arrange a guaranteed visit for him to Skopje, Macedonia. He must have found out that Mincho and I had made such arrangements for all kinds of people, including those who had made defamatory statements against us during the interrogations in Moscow. He used his mother to get to me because I was friends with her. But Lefteris Katsakos knew me “very well” from the arguing we had done over NOF, but did not think that I knew about the damning statement that he had given against me or perhaps he was hoping that I had never read his statements. As a communist in a high position he sure stuck a knife deep into my back. But Mincho and I decided to send him a letter of guarantee anyway. He came with his wife Roxana, a physician, a surgeon and both were guests in my home. His wife Roxana was from the town Negush. She joined the Partisans when her home town was invaded. She advanced her education in Tashkent and upgraded her specialization. We showed them a lot of respect, but during one of our conversations I asked Lefteris: “Why did you make such damning statements against me?” Like the others, he said he was “forced to do it”. But at the same time he did not believe that the NKVD would actually use his real name in the interrogations or that the NKVD would allow me to read his statement. He stayed in Skopje for a while and visited with many people that he knew. He only said positive things about us after our visit and criticized the CPG for its role in what had happened in Tashkent. After a year or so Lefteris, with his wife, daughter and son, returned to Greece. He now lives in Athens but since then has not made contact with us.

A statement, without a photograph, from an older man named Koraveshov from the village Smrdesh, Kostur Region was read to me. In his statement he had the most praise for me. He testified that he did not know me as an agent or the way others referred to me, he simply knew me as a person who often visited his village, spoke at meetings, urged people to organize and got Partisans to enlist and fight like Macedonians against the fascists. He said it was not true that I conducted “disruptive” activities in the CPG, NOF, AFZH and DAG Organizations.

The interrogator told me that there were other such testimonies but he did not read any more to me. After reading each statement I asked the interrogator, if those people were in the USSR, in Tashkent, “Why don’t you take me there and if I am guilty then sue me in their presence.” And as usual he would say: “That’s not possible!” “How then will you get the truth about who I am and what I am?” I would ask. Each interrogation, conducted during the day or at night, lasted about 5 to 6 hours, depending on the questions asked and my answers given. After the protocol was read back to me if I agreed with everything I would sign it.

As time passed, it felt like both the interrogator and the translator were more “polite” to me. Nikitin no longer yelled at me like he had in 1950 and he did not insult me by calling me “zvoloch”, “agent”, etc., especially after he returned from Tashkent and after I was moved to Butirka Prison. One time he asked me if I wanted to be in a cell with others. I thought he might want to pair me up with a provocateur so I said: “I am used to being alone and reading the books you give me in Russian and by foreign authors translated into Russian. They help me refine my language. But… I wouldn’t mind being placed in the same cell as my husband,” I added. He laughed. I laughed too. He then said: “That’s not possible!”

In one of the confrontations in the prison, they had brought Pavle Rakovski, Urania Pirovska Iurukova and Paskal Mitrevski. I categorically denied everything they said and labeled their stories as lies and inventions aimed at ruining my character. I said to their faces that what they were saying was coming from their own imagination. When I came face to face with Urania and when I said to her that what she was saying was a fabrication and her aim was to save her own skin, she began to cry. They immediately took her away and said to me: “Why are you upsetting them like this?” I said: “Because they deserve it!” I don’t know by whom or why they were forced to testify against me.

After a month or two they moved me from cell 46 to cell 446, left wing. At least that’s how it seemed to me because I went on stairs. The new cell was smaller but “equipped” the same. Yet here it seemed a bit better. It was like a “hotel room”.

I cannot count how many false statements were made against me by my closest comrades at the most critical time of the war. How could people change so quickly!? I was raised to be honest, to trust people, to help people, but now I too began to change. I concluded that no one could be trusted because there was anger and fear in people and some people were simply sycophants and informers.



КЛЕВЕТНИЧКИ ИЗЈАВИ ПРОТИВ МЕНЕ ОД МОИ БЛИСКИ СОБОРЦИ



Во Бутирка сослушувањата се водеа повеќе денски отколку ноќе како во Лефортовска тјурма. Изгледа секој затвор си има свој режим. Осетив некаква промена кај иследникот од неговиот однос кон мене. Тоа можеше да се забележи и од префрлувањето од еден во друг затвор и од други поединости.

Размислував во ќелијата за тие промени на што се должат. Набргу ми се разјаснија.

По некој ден бев повикана на сослушување во некои подземни простории или, можеби, така мене ми се чинеше, бидејќи повеќето скали одеа надолу и се беше осветлено со светилки. Тројцата: иследникот, преведувачот, и јас си ги зазедовме своите познати места.

Никитин од неговата акт-ташна извади мала фотографија и дојде кај мене, прашувајќи ме дали го познавам тоа лице. Фотографијата беше мала како за пасош. На неа е Е.К.К. Ми поминаа морници низ телото загрижена што станало со неа. На прашањето како ја познавам, на иследникот Никитин му кажав се.

-Ова е Е.К.К. Таа е од моето родно село Д’мбени. Бевме соседи и членувавме во иста младинска и партиска ќелија. Беше партизанка (ги наведувам нејзините функции што ги заземаше). Со неа сме блиски другарки.

-Добро, ми вели иследникот, сега ќе пишуваме протокол. Потоа ми ја даде да ја прочитам нејзината изјава напишана во Ташкент. Ја прочитав. Не ми се веруваше дека К., најдобрата моја другарка од детството, може да даде таква изјава само со лаги и клевети. Напишала како сум вршела разбивачка работа во ДАГ, дека сум агитирала меѓу борците за заминување во Југославија и уште што не друго што повеќе да ме оцрни.

Се разбира, бев категорична, ги отфрлив сите лажни искажувања во изјавата на Е.К. со коишто ме товари во истрагата, велејќи: “По одобрение лично на Захаријадис, јас нејзината мајка ја префрлив во Југославија, во Битола, бидејќи нашето село беше дотемел изгорено од монархофашистите и сите старци и изнемоштени лица, околу 90 души мажи и жени ги префрлив до југословенската граница преку Преспа. Сега нејзината мајка живее заедно со мојата мајка во иста соба на улица Мирче Ацев број 6 во Битола, во куќата на еден наш земјак, Живко Делев”. Тогаш Никитин ми вели: “Па таа за лажни искази, по нашите закони, две години треба да биде осудена затвор” и ми ја подаде нејзината изјава, на која најдолу, десно, беше потпишана самата по предупредувањето дека за лажни искази се казнува со две години затвор. На иследникот му велам да ја донесат тука да се соочиме. “Е тоа, Николовскаја, не може”, ми вели. Адресата на Е.К. и беше: “12 жил-городок Ташкент”.

Кога ја прочитав адресата, ги заборавив клеветите на мојата најблиска другарка и, за чудо, добив голема морална поддршка со тоа што осознав дека единиците на ДАГ се наоѓаат тука покрај нас. Значи, не сме сами во Советскиот Сојуз. Тоа за мене беше големо откритие што ми го овозможи мојот иследник, давајќи ми ја в раце клеветничката изјава.

Го потпишав протоколот со морално-охрабрувачко наоружување. Без разлика на тоа колку беа тешки лагите, клеветите за мене, тие беа едно олеснување во мојата безизлезна положба. Тие тешки моменти не можат да се опишат со зборови кога ќе прочиташ такви нискости од најблизок. Ќе напоменам дека братот на Е.К. во тоа време работеше при Главниот штаб на ДАГ. Ме замоли да одиме заедно кај Захаријадис за префрлување на мајка му во Битола. По одобрение на Захаријадис, јас тоа го извршив. Во тоа време ГШ на ДАГ и ЦК беа сместени во селото Винени, кај Преспанско Езеро. И после сето тоа добро, со изјавата на Е.К. со иследникот имав работа неколку дена.

Од клеветничката изјава на Е.К., како што напоменав, сепак имав некаква корист: разбрав дека единиците на ДАГ се тука, не сме сами уапсените.

Другата недела иследникот при сослушувањето ми подава друга фотографија и ми вели: “Верочка, овој треба да го познаваш, и тоа добро”. Гледам: Димитар Шалапутов-Мичо, од село Жупаништа, Костурско. Него го познавав од времето на ЕЛАС. Тој е многу постар од мене, но бевме заедно во позадинска работа во Костурско . Му велам на иследникот: “Многу добро го познавам”, на што тој ме прашува како каков го знам. Подробно му раскажувам на иследникот за Мичо.

-Е сега, ми вели иследникот, прочитај ја неговата изјава што пишува тој за тебе и ми ја дава в раце.

Читам. Што ќе прочитам! Димитар Шалапутов-Мичо без трошка совест како можеше толку да ме оцрни. Пишува дека јас сум убивала комунисти за време на ЕЛАС и ДАГ, дека сум организирала дезертерства и уште какви не подлости. Лаги со опашки. Изнесува против мене клевети што чесен човек никогаш не би ги помислил. Пишува дека јас сум ги убила комунистите од селото Габреш, Костурско: Стамко со ќерка му. Тоа толку ме револтира што станав од столчето, направив чекор напред кон иследникот и на висок глас му велам: “Донесете го тука тој човек за јас да му кажам в очи дека овие се лаги, негови измислици. Прво, тој Стамко и ќерка му воопшто не ги знам кои се. Колку што знам, тие не беа комунисти, тие беа затворени во себе, а токму тој Димитар Шалапут, без никаква причина, ги фрли во дулото што се наоѓа на планината преку селото Габреш. Потоа, им ја пљачкоса куќата. Сето ова, донесете го, да му го речам пред Вас в очи!”

Боже, што се не може да измисли нечовек, злосторник! Станаа иследникот и преведувачот да ме смируваат, велејќи ми: “Ти не гледај што пишуваат тие против тебе, ти ќе кажуваш за себе!” “Но Вие не ми верувате мене, туку му верувате нему! Затоа барам соочување со него”. “Е, тоа не може”. “Тогаш како ќе ја утврдиме вистината. Ако советската партија им верува на такви лаги, тогаш не знам што да речам (а во себе си велам: тогаш каква партија е таа)” – му велам на иследникот. Тогаш не знаев дека врз основа на вакви лаги илјадници советски луѓе се убиени и затворени во Гулаг. И со оваа гнасна изјава на Димитар Шалапунов-Мичо имав работа неколку дена со иследникот, па го потпишав протоколот, а иследникот ми даде една кутија цигари “ Казбек”, бидејќи бев многу возбудена.

Следните два-три месеца, точно не се сеќавам колку време, на секое сослушување иследникот ми покажуваше се нови и нови такви фотографии од мои дотогашни другари по оружје и по партиска припадност, кои со најгнасни измислени клевети, за да се покажат лојални на КПГ и на СКП(б), ги даваа не само против мене, туку и против сите нас затворените раководители на НОФ и ДАГ, мислејќи дека со нас повеќе нема да се видат и дека нивните изјави нема да ни бидат дадени да ги прочитаме и да ги видиме нивните гнасни потписи.

Постапката на иследникот секогаш беше иста: ќе ми ја покаже фотографијата,ќе ме праша дали и како каков го знам, а потоа ми ја даваше неговата изјава да ја прочитам, а јас морам да ја докажувам вистината.

Такви измислени клеветнички изјави против мене имаа дадено: Ристо Евангелу, Зизо Делевски, Ѓорѓи Пајков и многу други за кои ќе стане збор подоцна.

Ристо Евангелу е од селото Апоскип, Костурско. Тој во изјавата имаше напишано дека јас комунистичкото знаме од црвена свила сум им го дала на афежетките да си направат гаќи. Тоа не беше знаме туку неколку метра црвена свила што на Вториот конгрес на НОФ (25 март 1949), кој се одржа во селото Нивици, Преспа, ми беше подарена од делегацијата на Македонското друштво од Софија која присуствуваше на конгресот на чело со претседателот Ристо Калајџиев. Таа свила ние не можевме да ја употребиме и по капитулирањето на ДАГ, во логорот Елбасан, во Албанија, решив на афежетките да им дадам по една марама за околу врат. Од таа свила излегоа шест памии. “Тоа беше се, му велам на иследникот. Една од тие шамии е мојата што ми ја зедовте уште првата вечер при претресот во боксот на затворот заедно со другите мои предмети, тоа беше во Љубљанка”. Пак протокол со прашањата на иследникот и моите одговори.

Идните недели есента на 1951 година следеа се такви и слични испитувања по искажувањата во изјави на “другари”, кои без трунка совест даваа лажни клеветнички изјави против мене.

Таква изјава, со слична содржина, имаше дадено и Зизо Делевски од селото Добролишта, Костурско. Тој беше позадински работник на КПГ и на НОФ, верен пион на КПГ уште од затворот во Акронавплион, но органичен човек. Од околиски функционер не можеше да се искачи погоре на хиерархиската скала. И тоа што беше беше со полтронство. Со давањето такви изјави за сите нас затворени му се даде можност уште еднаш да ја докаже неговата лојалност кон КПГ и кон СКП(б). Поради такви “заслуги” и доби национална пензија од СССР, а со доаѓањето во Скопје ја продолжи старата практика поддржуван од некои такви како него кои дезертираа од нашето Движење во Егејска Македонија.

Ѓорѓи Пејков е од селото Нестрам, Костурско, предвоен комунист на КПГ. Пред КПГ, пред партијата се докажуваше со давање лажни, клеветнички изјави без тронка совест и човечко достоинство.

Сите давачи на гнасните изјави што ги наведов, кога дојдов во Скопје по 1956 година бараа да им сведочам за утврдување на нивниот боречки стаж, не знаејќи дека јас знам за нивните лажни изјави, за нивните клеветења. Им реков в очи: “Вие дадовте лажни клеветнички изјави против мене во органите на НКВД за да ме стрелаат. Но, еве, јас сум жива. Сега вие барате моја услуга да ви помогнам да си го решите вашиот проблем за егзистенција. Веќе вие не сте способни за работа, па сакате да добиете пензија”. Кога тоа им го реков в очи, цитирајќи и делови од нивните изјави, ги веднеа главите, оправдајќи се дека биле принудувани. Јас по природа, како и мојот покоен сопург Минчо, не сме злопамтила. Гледајќи како мизерно се однесуваат, не молат, им дадов изјави за тоа што беа во времето на НОБ и Граѓанската војна на Грција за да живеат, а не како нив што ни посакуваа смрт.

Димитар Шалапутов-Мичо, кој живееше во Бугарија, во Пловдив, дојде кај нас на гости, да не види како стари другари. Го нагостивме. Тој за мојот сопруг, Минчо, имаше дадено уште погнасна изјава, и тоа многу поопширна отколку против мене. Кога в очи му рековме зошто дал изјави против нас, се оправдуваше дека, ако не давал такви изјави, многу ќе страдал, мислел дека божем нас не имаат стрелано. “Ако не имаа стрелано, немаше потреба да бараат од вас изјави. Друго, ако не си давал такви изјави, многу ќе си страдал, а како ќе поминеме, и како што поминавме, од тие твои изјави тогаш не ти беше гајле!” – му рековме на разделбата и замина како избербатен одзади.

Заедничка изјава имаа дадено уште: Никола Бојков, доктор од селото Жупаништа, Костурско; Ацо Ивановски од гратчето Хрупишта, Костурско и Атанас Ангеловски-Гарефи од селото Лобаница. Сепак тој ја кажа вистината дека јас го вклучив во организацијата во 1943 година. Од овие тројца ми ги покажаа само фотографиите, а изјавата не ми ја дадоа да ја прочитам, па не знам што имаа избљувано.

Клеветничка изјава против мене имаше дадено и Коста Хрисафов од селото Баница, Леринско, живеел во Бугарија. Кога дојде во Скопје и тој ми побара изјава за регулирање на неговото учество во ДАГ. Интересно, сите што доаѓаа за изјава кај мене или кај мојот сопург, мислеа дека не знаеме за нивните изјави, па толку многу љубезно се однесуваа како никогаш ништо да немало недобро меѓу нас. Кога му реков на Хрисафов зошто дал изјава против мене, се посрами, оправдувајќи се дека тоа го сторил под притисок на партијата.

Пандо Вајна од селото Сребрено, Соровичко, во ДАГ беше командант на 18. бригада, а јас во неа бев помошник на политичкиот комесар Маки, за кое порано поопширно кажав. Овде да споменам само тоа дека Пандо Вајна имаше напишано наредба да бидам одликувана за покажаната храброст и бев унапредена во чин капетан на ДАГ за мојот успех покажан во борбата во градот Лерин. Кога, и тој дал изјава против мене. Кога ми ја покажа неговата фотографија и кога ја прочитав неговата изјава, на иследникот му велам: “Нема комунисти кога вака можат да лажат”.

Пандо Вајна, кога се расформира организацијата “Илинден”, немаше смелост да дојде во Скопје, Македонија. Отиде во Бугарија. Таму заврши високи воени училишта и беше унапреден во генерал на бугарската армија. При посети на Бугарија, со сопругот Минчо повеќепати баравме да се сретнеме со него, но си знаеше за неговите недела, па не дојде да се состанеме. На визита дојде Ставро Кочев. Тој од Полска се пресели во Софија, каде и почина. Ставро беше член на Секретаријатот на НОФ и член на преобразената “Илинден”. Го дочекавме другарски. Зборуваше за грешките и за манипулациите на “другарите” и “пријателите”. Од Софија во Скопје не дојде Пандо Вајна, но ни направи посета таткото на неговата сопруга. Тој сакаше да го чуе нашето мислење за Пандо Вајна, односно за зета му, дали сме задоволни од неговите гнасни изјави. Значи, и најблиските го осудувале. По него му испративме поздрави на Пандо, т.е. да го поздрави дека неговите лаги лично ги прочитавме во затворот Бутирка во Москва. Тој треба да се срами од својот чин генерал зашто е добиен за сметка на борците и затворениџите, а ние си останавме искрени, чесни како во војната, така во затворите и сега на слобода.

Што се однесува за комесарот на 18. бригада , кому му бев помошник, од него не видов изјава против мене. Тој со години шеташе низ Романија. Дојде во Скопје кај свои братучеди. Побарал да се видиме, но не знам од кои причини не го донесоа кај нас. Сакаше тој за постојано да се насели во Скопје, но органите за внатрешни работи не му одобрија. Подоцна замина за Солун, Грција, иако со КПГ не беше во добри односи.

Против мене клеветничка изјава имаше дадено и Лефтери Кацако, Грк од гратчето Кардица. Пред војната беше полицаец. Се приклучи во КПГ и имаше функции. Кога го запознав во 1945-1946 година беше секретар на КПГ на Лерински окург. Ни правеше многу пречки во НОФ на Лерин и во месните организации по селата. На повеќе состаноци се препиравме пред да се признае НОФ од КПГ. Седумдесеттите години на минатиот век ми испрати писмо од Ташкент да му пуштам гарантно писмо да може да ја посети Македонија, односно Скопје. Бидејќи јас и сопругот имавме направено повеќе гарантни писма на наши пријатели соборци, дури и на такви коишто имаа давано клеветнички изјави за време на процесот против нас во Москва, ја злоупотребивме мајка ми божем како познати пријатели со неа. Лефтер Кацако мене ме познаваше “многу добро” од расправиите за НОФ, но тој си мислеше дека не ми беше дадена неговата изјава да ја прочитам во Москва, во која најнеодговорно ме напаѓаше како “комунист” на високи функции. Сепак со Минчо решивме да му испратиме и нему гарантно писмо. Дојде со неговата жена Роксана, лекар, хирург. Беа гости во мојот дом. Жена му Роксана е од гратчето Негуш. Се приклучи во партизани кога беше нападнат нејзиниот роден град. Во Ташкент го стекна високото образование и специјализацијата. Ги примивме најгостопримливо, но при еден разговор на Лефтер му реков: “Зошто даде таква изјава против мене?” Се оправдуваше, како сите, дека бил принудуван, но, всушност, не верувал дека НКВД ќе ми го каже неговото име, а уште помалку дека ќе ми ја даде в раце неговата изјава да ја прочитам. Поседа уште некое време, се извиде со доста познати, за нас се иразуваше многу пофално, ја напаѓаше КПГ што го разедини народот и за настаните што станаа во Ташкент. По некоја година, Лефтер со жена му, ќерка му и син му се врати во Грција. Живее во Атина, но ниеднаш не ни е јавен.

Ми беше прочитана и една изјава без да ми се каже фотографија од некојси Коравешов од селото Смрдеш, Костурско, постар човек. Во неговата изјава имаше најпофални зборови за мене. Пишува дека тој не ме знае за таква каква што ме прикажуваат: за агент; дека одев во нивното село, зборував на митинзи и ги повикував луѓето да се организираат и да стапат во партизани, да се бориме како Македонци против фашистите, дека не е точно оти сум вршела разорна дејност во организациите: КПГ, НОФ, АФЖ и ДАГ.

Иследникот ми вели дека има и такви изјави, но други вакви изјави не ми прочитаа. На секоја прочитана изјава, на иследникот му велев, ако тие луѓе се во СССР, во Ташкент, “зошто Вие не ме однесете таму и, ако сум виновна, пред сите нив да ме судите. “Е тоа не може”, ми вели Никитин. “Тогаш како ќе ја утврдите Вие вистината што сум јас и која сум?”

Секое испитување, дневно или ноќно, траеше 5-6 и повеќе часови, што зависеше од прашањата и моите одговори. Кога ќе ми беше прочитан протоколот, ако бев соглсна го потпишував.

Како што изминуваше времето, чувствував како, и иследникот, и преведувачот се

“пољубезни” кон мене. Никитин не ми викаше како во 1950 година, не ме навредуваше со “зволоч-агент”, а посебно откако се врати од Ташкент и откако бев преместена во Бутирка. Еднаш ме праша дали во ќелијата сакам да сум со други. Си мислам, можеби, сакаат да ми донесат провокаторки, па му велам: “Свикнав сама, читам книги што ми ги давате од руски и странски писатели преведени на руски јазик и го усовршувам јазикот. Единствено можете да ме ставите само со мажот ми. Се смее. Се смеам и јас. Ми вели: “Е тоа не може”.

На соочување во затворот ми ги имаа викнато: Павле Раковски, Уранија Пировска Јурукова и Паскал Митревски. На нивните обраќања, односно кажувања, јас категорично бев против, не признавав ништо и дека измислуваат лаги за да ме оцрнат. В очи им велев дека тоа што го кажуваат е нивна измилица. Кога бев соочена со Уранија и кога и реков дека тоа што го вели е нејзина измислица, злонамерност само да ми наштети за таа да биде ослободена, плачеше и веднаш ја зедоа. Ми велат: “Зошто така ги навредуваш?” Им велам: “Така и уште повеќе заслужија”. Којзнае зошто и од кого се натерани да кажуваат за мене со што немам врска.

По месец-два, од ќелијата 46 ме префрлија во ќелијата 446, лево крило, барем така ми се чинеше зашто одев по скали. Таа беше помала, а “опремата” иста. Сепак овде беше подобро. За мене беше како “хотелска соба”.

Не можам да ги добројам колку се изјави имаше против мене со невистинитости, и тоа од мои најблиски другари и другарки со кои во најкритичните моменти ги делевме ужасите на војната. Како можат луѓето толку брзо да се менуваат!? Јас бев воспитувана да бидам чесна, да им верувам на луѓето, па им помагав, но почнав сега и јас да се менувам. Заклучив: секому не треба да се верува, зашто во луѓето има злоба, страв, некои по занимање се полтрони и кодоши.








© 2013 Microsoft
Terms
Privacy
Developers
English (United States)







































































































































































































© 2013 Microsoft
Terms
Privacy
Developers
English (United States)

[George S.]

To Hell and Back – Part 17



By Evdokia Foteva - Vera

Translated and edited by Risto Stefov

[email protected]

May 19, 2013



Defamatory statements made against me by my comrades



The interrogations in Butirka were conducted mostly during the day and not during the night like in Lefortovska tjurma. It seems that every prison had its own rules. Besides that I sensed a change in the interrogator’s attitude towards me. It may have been due to my transfer to this prison or due to other factors unknown to me. But my thinking was that they had moved me to this prison to extend my stay. This soon became clear to me. A few days later I was again summoned to interrogation to some underground rooms, or perhaps it seemed to me that way because most of the stairs we took to get there went down and all the hallways we passed through were illuminated by lights. When I arrived in the room the three of us, the interrogator, translator and I, took our familiar places. Nikitin pulled out a small photograph from his briefcase and came over to me to ask me if I knew the person in the picture. The photograph was a small picture like the ones made for passports. It was E.K.K. I felt shivers all over my body when I saw her and became very worried as to what might have happened to her. Regarding the question of how I knew her, I told interrogator Nikitin everything.

“This is E.K.K.,” I said. “She is from my native village D’mbeni. We were neighbours and members of the same Youth and Party cell. She was a Partisan (I mentioned the functions she had performed). She and I were close friends.” “Good,” he said. “Now we will start writing the protocol.” After that he gave me a written statement to read written by E.K.K. in Tashkent. I read it but I could not believe that E.K.K., my best friend from childhood, could give such statements full of lies and slander about me. She wrote about how I had worked to break up DAG, that I was an agitator among the fighters to lead them to desert and leave for Yugoslavia and so may other lies.

Of course, I categorically rejected her testimony. All her statements were false I told the interrogator. “On Zahariadis’s personal approval I transferred her mother to Yugoslavia, to Bitola, because our village was burned down to the ground by the Monarcho-Fascists and all the elderly and disabled people, about 90 of them, men and women, left for the Yugoslav border through Prespa. Now her mother lives with my mother in the same room on 6 ‘Mirche Atsev’ Street, in the house belonging to our countryman Zhivko Delev,” I explained. Nikitin then said: “For her false statements, by our laws, she will get two years jail time.” Then he showed me her signed statement which at the bottom right, beside her signature, gave a warning that false statements were punishable by two years imprisonment. I told the interrogator: “Bring her here to meet with me and say all those things to my face.” He said: “That I can’t do!” Her address was: “12 Zhil-gorodok, Tashkent.”

When I looked at the address, I forgot about my closest friend’s damning remarks and all I could think about was that the DAG units might be here in the USSR, close to us. Knowing this gave me a morale boost. So, we might not be alone in the Soviet Union. That for me was a great discovery which my interrogator made possible by letting me take a peek at E.K.K.s damning testimony. I signed the protocol armed with high spirits and encouragement. No matter how much the lies and slanders weighed on me, knowing that the fighters were alive gave me some relief in my hopeless situation. But at the same time I could find no words to describe how it felt to be betrayed by my closest friends. I want to mention here that E.K.K.’s brother at that time worked at DAG General Headquarters. He had asked me to go with him to visit Zahariadis regarding moving his mother to Bitola. After Zahariadis had approved, I did that for him. At that time DAG General Headquarters and the Central Committee were located in the village Vineni, near Lake Prespa. And after all I had done for them; E.K.K. gave me many days of grief with the interrogator. E.K.K.’s slanders, as I said, did have some benefit. I found out that the DAG units might be here and that we the arrested were not alone.

The week after the interrogation, the interrogator showed me another picture and said: "Verochka, you should know this person, and well.” I looked at the photo; it was Dimitar Shalaputov-Micho from the village Zhupanishta, Kostur Region. I knew him from ELAS. He was much older than me but we had worked together behind the scenes in Kostur Region. I said to the interrogator: “I know him very well.” He then asked me to give him some details about him. He said: “Read the statement that he made about you first,” and then he gave me a piece of paper. I read through it and what can I tell you! Without a grain of conscience this man, Dimitar Shalaputov Micho, had dragged me through the mud. He had accused me of killing communists during ELAS and DAG, of organizing defections and of committing all kinds of treachery. The statement was full of lies. He made slanderous accusations against me beyond an honest man’s capacity. He accused me of killing the Communists, Stamko and his daughter in the village Gabresh in Kostur Region. The accusations were so revolting I jumped out of my chair, leaped forward towards the interrogator and in a loud voice said: “Bring that man here so that I can tell him to his face that these are treacherous lies and fabrications of his own imagination. First, I did not know Stamko and his daughter. As far as I knew they were not communists or I would have known about them. Dimitar Shalaputov himself, for no reason at all, took those people from their home and threw them into a hole located on the mountain above the village Gabresh. After that he robbed their house. Bring him here and I will tell him all of this to his face!”

God, a person can be capable of inventing anything; it is so inhuman and criminal! I was so upset, both the interrogator and interpreter came over to calm me down. The interrogator then said: “Don’t worry about the accusations that they made against you, you just tell your side of the story.” And I said: “Unfortunately you do not believe me, you believe them! That is why I want a ‘confrontation’ with him.” He then said: “Well, that’s not possible!” “Then how will you get to the truth,” I asked, “if the Soviet Party believes these lies?” I then said to myself: ‘What kind of Party is this anyway?’ At the time I did not know that thousands of Soviet people had been killed and imprisoned in the Gulag based on such lies. Dimitar Shalapunov-Micho’s filthy statement caused me a lot of grief for the next few days until I signed the protocol after which the interrogator gave me a pack of “Kazbek” cigarettes to ease my torment.

For the next two or three months, I don’t remember exactly how long, at every interrogation the interrogator showed me a new photograph of my former comrades in arms and party affiliates, who invented the worst slanders against all of us to prove their loyalty to the CPG and to the SKP(b). They gave damning testimony against all the imprisoned NOF and DAG leaders thinking that we would never survive to see or read their filthy signed statements. The procedure followed by the interrogator was always the same. He showed me a picture and asked me whether and how I knew the person in the picture and then gave me their statement to read. Then it was up to me to prove my innocence.

Included in the group of people who gave invented libelous statements against me were Risto Evangelu, Zizo Delevski, Giorgi Paikov and many others who I will reveal later. Risto Evangelu was from the village Aposkep, Kostur Region. In his statement he had written that I gave the communist flag, made of red silk, to the AFZH ladies to make underwear for themselves. What I gave the women was not a flag but a few meters of red silk material which was donated to us by the delegation of the Macedonian Association of Sofia during the NOF Second Congress held on March 25th, 1949 in the village Nivitsi, Prespa Region. The delegation was headed by President Risto Kalaidziev. We could not use the silk then but after DAG’s capitulation, in Elbasan Camp, Albania, I decided to give each AFZH woman a small piece to use as a scarf around her neck. We made six scarves in total. And that is all that I told the interrogator. “One of those scarves was mine, which your people confiscated from me when I first arrived in Ljubljanka prison. Your people took it from me along with all my other possessions during a search in the prison box,” I said. Then I signed the protocol with the interrogator’s questions and my answers.

During the coming weeks in the fall of 1951, I was interrogated in a similar manner as before responding to testimonies made by my “comrades” who, without conscience, had made false and defamatory accusations against me.

A similar statement with similar content was also made by Zizo Delevski from the village Dobrolishta, Kostur Region. Zizo had also worked behind the scenes for the CPG and NOF and was a loyal pawn of the CPG since his Akronavplion prison days. Otherwise he was a simple man. He did not have the capacity to be promoted up the hierarchical ladder past district official. And whatever he achieved was mainly due to his sycophant ways. By making defamatory statements against those of us who were imprisoned, he was given another opportunity to prove his loyalty to the CPG and to the SKP(b). Because of such “merits” he received a pension from the USSR and when he went back to Skopje he continued his old practice, supported by those like him who deserted our Movement in Aegean Macedonia.

Giorgi Peikov, a resident of the village Nestram, Kostur Region, was a pre-war Communist and supporter of the CPG. To prove himself loyal to the CPG and to the Party he gave false, defamatory statements without a grain of conscience and human dignity.

All of those that I mentioned who gave abominable statements against me, asked me to testify for them when I arrived in Skopje in 1956, to establish their status as fighters. They did this without knowing that I already knew about their false statements and defamatory remarks. When they came to me asking for my help I told them to their faces: “You gave the NKDV false and defamatory statements against me in hopes that they would execute me. But now here I am alive. Now you’re asking me for help to solve your problems? You are incapable of working yet you want to receive a pension?” When I said this to their faces and quoted parts of what they had said in their damning statements, they tilted their heads down and claimed that they were forced to testify against me. By nature my late husband Mincho and I were not the kind of people to hold grudges. Even after the miserable way that they had treated us, wishing us death, I gave them a second chance to live and testified on their behalf regarding their involvement in the Second World War and in the Greek Civil War.

As an old friend, Dimitar Shalaputov-Micho, who lived in Plodvid, Bulgaria, came to see us and be our guest. He had given damning testimony against my husband Mincho with many details involving me. When we confronted him as to why he had done this against us, he said that if he hadn’t he would have suffered a lot. At the time he figured that we were already dead anyway. “If we were already dead, what need would they have for your testimony? Another thing, if you hadn’t given such damning testimony you would have suffered, but did you ever think how we would have faired and how we did fair with the testimony you gave? Didn’t you care?” I asked him before leaving. He left perturbed.

A joint statement was given by Nikola Boikov, a doctor from the village Zhupanishta, Kostur Region, Atso Ivanovski from the town Rupishta, Kostur Region and Atanas Angelovski-Garefi from the village Lobanitsa. They told the truth that I had helped one of them join the Organization in 1943. The interrogator only showed me their photographs, he did not show me the statement, so I don’t know what they had said.

A defamatory statement against me was also given by Kosta Hrisafov, from the village Banitsa, Lerin Region, who at the time was living in Bulgaria. When he came to Skopje he asked me to verify his participation in DAG. It was interesting to note that all of the people who came to me or to my husband for help, who had testified against us, did not know that we already knew what they had done. They acted as if there was nothing wrong. When I asked Hrisafov why he had testified against me, he was ashamed and claimed that he had been under pressure from the Party.

Pando Vaina from the village Srebreno, Sorovich Region, about whom I gave some details earlier, was DAG commander of the 18th Brigade when I was assistant to Kaki, the political commissar. Here I want to mention that Pando Vaina had written a recommendation for me to be decorated for demonstrating courage and to be promoted to the rank of Captain in DAG for my successes demonstrated in the battle for Lerin. Then he went and gave a damning statement against me. When the interrogator showed me his picture and when I read his statement I said: “I never believed that a Communist could be such a liar.”

When the Organization “Ilinden” was disbanded, Pando Vaina did not have the courage to come to Skopje, Macedonia so he went to Bulgaria where he finished military school and was promoted to General in the Bulgarian Army. While visiting Bulgaria with my husband Mincho I made many attempts to meet with him, but because he knew that we knew what he had done, he avoided us. But we did meet with Stavro Kochev who had moved from Poland to Sofia, where he later died. Stavro was a member of the NOF Secretariat and the transformed “Ilinden” Organization. We greeted him like a friend and talked about the mistakes made and about the manipulations of our “comrades” and “friends”. While Pando Vaina refused to come to Skopje, his father-in-law came and paid us a visit. He wanted to know what our opinion of Pando Vaina was and if we were okay with the filthy testimonies he had made against us. So it would appear that even those closest to him were judging him. We sent our greetings to Pando via his father-in-law. We also sent him a message that we had personally read his damning testimony and lies while we were in Butirka prison in Moscow. He should be ashamed of his rank as General because he had received that rank at our expense and at the expense of the fighters and people that he had sent to jail with his false testimony. We on the other hand, remained honest and loyal to our cause, throughout the war, in prison and now that we were free.

I did not see a statement against me from Kaki, the Commissar of the 18th Brigade, under whom I served as an assistant. For years he used to visit Romania. One time he came to Skopje to visit his cousins and asked to see me, but for some reason they did not bring him to us. He wanted to move to Skopje permanently but internal affairs did not approve his request. He later went to Solun but was not on good terms with the CPG.

Another person who gave damning testimony against me was Lefteris Katsakos, a Greek from the town Karditsa. Before the war he had been a policeman and later joined the CPG as an active participant. When I met him in 1945-1946 he was CPG Secretary of Lerin Region. He used to put a lot of obstacles in front of NOF in the Lerin Region local village organizations. We spent a lot of time and meetings with him before the CPG recognized NOF. During the 1970’s he sent me a letter from Tashkent asking me to arrange a guaranteed visit for him to Skopje, Macedonia. He must have found out that Mincho and I had made such arrangements for all kinds of people, including those who had made defamatory statements against us during the interrogations in Moscow. He used his mother to get to me because I was friends with her. But Lefteris Katsakos knew me “very well” from the arguing we had done over NOF, but did not think that I knew about the damning statement that he had given against me or perhaps he was hoping that I had never read his statements. As a communist in a high position he sure stuck a knife deep into my back. But Mincho and I decided to send him a letter of guarantee anyway. He came with his wife Roxana, a physician, a surgeon and both were guests in my home. His wife Roxana was from the town Negush. She joined the Partisans when her home town was invaded. She advanced her education in Tashkent and upgraded her specialization. We showed them a lot of respect, but during one of our conversations I asked Lefteris: “Why did you make such damning statements against me?” Like the others, he said he was “forced to do it”. But at the same time he did not believe that the NKVD would actually use his real name in the interrogations or that the NKVD would allow me to read his statement. He stayed in Skopje for a while and visited with many people that he knew. He only said positive things about us after our visit and criticized the CPG for its role in what had happened in Tashkent. After a year or so Lefteris, with his wife, daughter and son, returned to Greece. He now lives in Athens but since then has not made contact with us.

A statement, without a photograph, from an older man named Koraveshov from the village Smrdesh, Kostur Region was read to me. In his statement he had the most praise for me. He testified that he did not know me as an agent or the way others referred to me, he simply knew me as a person who often visited his village, spoke at meetings, urged people to organize and got Partisans to enlist and fight like Macedonians against the fascists. He said it was not true that I conducted “disruptive” activities in the CPG, NOF, AFZH and DAG Organizations.

The interrogator told me that there were other such testimonies but he did not read any more to me. After reading each statement I asked the interrogator, if those people were in the USSR, in Tashkent, “Why don’t you take me there and if I am guilty then sue me in their presence.” And as usual he would say: “That’s not possible!” “How then will you get the truth about who I am and what I am?” I would ask. Each interrogation, conducted during the day or at night, lasted about 5 to 6 hours, depending on the questions asked and my answers given. After the protocol was read back to me if I agreed with everything I would sign it.

As time passed, it felt like both the interrogator and the translator were more “polite” to me. Nikitin no longer yelled at me like he had in 1950 and he did not insult me by calling me “zvoloch”, “agent”, etc., especially after he returned from Tashkent and after I was moved to Butirka Prison. One time he asked me if I wanted to be in a cell with others. I thought he might want to pair me up with a provocateur so I said: “I am used to being alone and reading the books you give me in Russian and by foreign authors translated into Russian. They help me refine my language. But… I wouldn’t mind being placed in the same cell as my husband,” I added. He laughed. I laughed too. He then said: “That’s not possible!”

In one of the confrontations in the prison, they had brought Pavle Rakovski, Urania Pirovska Iurukova and Paskal Mitrevski. I categorically denied everything they said and labeled their stories as lies and inventions aimed at ruining my character. I said to their faces that what they were saying was coming from their own imagination. When I came face to face with Urania and when I said to her that what she was saying was a fabrication and her aim was to save her own skin, she began to cry. They immediately took her away and said to me: “Why are you upsetting them like this?” I said: “Because they deserve it!” I don’t know by whom or why they were forced to testify against me.

After a month or two they moved me from cell 46 to cell 446, left wing. At least that’s how it seemed to me because I went on stairs. The new cell was smaller but “equipped” the same. Yet here it seemed a bit better. It was like a “hotel room”.

I cannot count how many false statements were made against me by my closest comrades at the most critical time of the war. How could people change so quickly!? I was raised to be honest, to trust people, to help people, but now I too began to change. I concluded that no one could be trusted because there was anger and fear in people and some people were simply sycophants and informers.



КЛЕВЕТНИЧКИ ИЗЈАВИ ПРОТИВ МЕНЕ ОД МОИ БЛИСКИ СОБОРЦИ



Во Бутирка сослушувањата се водеа повеќе денски отколку ноќе како во Лефортовска тјурма. Изгледа секој затвор си има свој режим. Осетив некаква промена кај иследникот од неговиот однос кон мене. Тоа можеше да се забележи и од префрлувањето од еден во друг затвор и од други поединости.

Размислував во ќелијата за тие промени на што се должат. Набргу ми се разјаснија.

По некој ден бев повикана на сослушување во некои подземни простории или, можеби, така мене ми се чинеше, бидејќи повеќето скали одеа надолу и се беше осветлено со светилки. Тројцата: иследникот, преведувачот, и јас си ги зазедовме своите познати места.

Никитин од неговата акт-ташна извади мала фотографија и дојде кај мене, прашувајќи ме дали го познавам тоа лице. Фотографијата беше мала како за пасош. На неа е Е.К.К. Ми поминаа морници низ телото загрижена што станало со неа. На прашањето како ја познавам, на иследникот Никитин му кажав се.

-Ова е Е.К.К. Таа е од моето родно село Д’мбени. Бевме соседи и членувавме во иста младинска и партиска ќелија. Беше партизанка (ги наведувам нејзините функции што ги заземаше). Со неа сме блиски другарки.

-Добро, ми вели иследникот, сега ќе пишуваме протокол. Потоа ми ја даде да ја прочитам нејзината изјава напишана во Ташкент. Ја прочитав. Не ми се веруваше дека К., најдобрата моја другарка од детството, може да даде таква изјава само со лаги и клевети. Напишала како сум вршела разбивачка работа во ДАГ, дека сум агитирала меѓу борците за заминување во Југославија и уште што не друго што повеќе да ме оцрни.

Се разбира, бев категорична, ги отфрлив сите лажни искажувања во изјавата на Е.К. со коишто ме товари во истрагата, велејќи: “По одобрение лично на Захаријадис, јас нејзината мајка ја префрлив во Југославија, во Битола, бидејќи нашето село беше дотемел изгорено од монархофашистите и сите старци и изнемоштени лица, околу 90 души мажи и жени ги префрлив до југословенската граница преку Преспа. Сега нејзината мајка живее заедно со мојата мајка во иста соба на улица Мирче Ацев број 6 во Битола, во куќата на еден наш земјак, Живко Делев”. Тогаш Никитин ми вели: “Па таа за лажни искази, по нашите закони, две години треба да биде осудена затвор” и ми ја подаде нејзината изјава, на која најдолу, десно, беше потпишана самата по предупредувањето дека за лажни искази се казнува со две години затвор. На иследникот му велам да ја донесат тука да се соочиме. “Е тоа, Николовскаја, не може”, ми вели. Адресата на Е.К. и беше: “12 жил-городок Ташкент”.

Кога ја прочитав адресата, ги заборавив клеветите на мојата најблиска другарка и, за чудо, добив голема морална поддршка со тоа што осознав дека единиците на ДАГ се наоѓаат тука покрај нас. Значи, не сме сами во Советскиот Сојуз. Тоа за мене беше големо откритие што ми го овозможи мојот иследник, давајќи ми ја в раце клеветничката изјава.

Го потпишав протоколот со морално-охрабрувачко наоружување. Без разлика на тоа колку беа тешки лагите, клеветите за мене, тие беа едно олеснување во мојата безизлезна положба. Тие тешки моменти не можат да се опишат со зборови кога ќе прочиташ такви нискости од најблизок. Ќе напоменам дека братот на Е.К. во тоа време работеше при Главниот штаб на ДАГ. Ме замоли да одиме заедно кај Захаријадис за префрлување на мајка му во Битола. По одобрение на Захаријадис, јас тоа го извршив. Во тоа време ГШ на ДАГ и ЦК беа сместени во селото Винени, кај Преспанско Езеро. И после сето тоа добро, со изјавата на Е.К. со иследникот имав работа неколку дена.

Од клеветничката изјава на Е.К., како што напоменав, сепак имав некаква корист: разбрав дека единиците на ДАГ се тука, не сме сами уапсените.

Другата недела иследникот при сослушувањето ми подава друга фотографија и ми вели: “Верочка, овој треба да го познаваш, и тоа добро”. Гледам: Димитар Шалапутов-Мичо, од село Жупаништа, Костурско. Него го познавав од времето на ЕЛАС. Тој е многу постар од мене, но бевме заедно во позадинска работа во Костурско . Му велам на иследникот: “Многу добро го познавам”, на што тој ме прашува како каков го знам. Подробно му раскажувам на иследникот за Мичо.

-Е сега, ми вели иследникот, прочитај ја неговата изјава што пишува тој за тебе и ми ја дава в раце.

Читам. Што ќе прочитам! Димитар Шалапутов-Мичо без трошка совест како можеше толку да ме оцрни. Пишува дека јас сум убивала комунисти за време на ЕЛАС и ДАГ, дека сум организирала дезертерства и уште какви не подлости. Лаги со опашки. Изнесува против мене клевети што чесен човек никогаш не би ги помислил. Пишува дека јас сум ги убила комунистите од селото Габреш, Костурско: Стамко со ќерка му. Тоа толку ме револтира што станав од столчето, направив чекор напред кон иследникот и на висок глас му велам: “Донесете го тука тој човек за јас да му кажам в очи дека овие се лаги, негови измислици. Прво, тој Стамко и ќерка му воопшто не ги знам кои се. Колку што знам, тие не беа комунисти, тие беа затворени во себе, а токму тој Димитар Шалапут, без никаква причина, ги фрли во дулото што се наоѓа на планината преку селото Габреш. Потоа, им ја пљачкоса куќата. Сето ова, донесете го, да му го речам пред Вас в очи!”

Боже, што се не може да измисли нечовек, злосторник! Станаа иследникот и преведувачот да ме смируваат, велејќи ми: “Ти не гледај што пишуваат тие против тебе, ти ќе кажуваш за себе!” “Но Вие не ми верувате мене, туку му верувате нему! Затоа барам соочување со него”. “Е, тоа не може”. “Тогаш како ќе ја утврдиме вистината. Ако советската партија им верува на такви лаги, тогаш не знам што да речам (а во себе си велам: тогаш каква партија е таа)” – му велам на иследникот. Тогаш не знаев дека врз основа на вакви лаги илјадници советски луѓе се убиени и затворени во Гулаг. И со оваа гнасна изјава на Димитар Шалапунов-Мичо имав работа неколку дена со иследникот, па го потпишав протоколот, а иследникот ми даде една кутија цигари “ Казбек”, бидејќи бев многу возбудена.

Следните два-три месеца, точно не се сеќавам колку време, на секое сослушување иследникот ми покажуваше се нови и нови такви фотографии од мои дотогашни другари по оружје и по партиска припадност, кои со најгнасни измислени клевети, за да се покажат лојални на КПГ и на СКП(б), ги даваа не само против мене, туку и против сите нас затворените раководители на НОФ и ДАГ, мислејќи дека со нас повеќе нема да се видат и дека нивните изјави нема да ни бидат дадени да ги прочитаме и да ги видиме нивните гнасни потписи.

Постапката на иследникот секогаш беше иста: ќе ми ја покаже фотографијата,ќе ме праша дали и како каков го знам, а потоа ми ја даваше неговата изјава да ја прочитам, а јас морам да ја докажувам вистината.

Такви измислени клеветнички изјави против мене имаа дадено: Ристо Евангелу, Зизо Делевски, Ѓорѓи Пајков и многу други за кои ќе стане збор подоцна.

Ристо Евангелу е од селото Апоскип, Костурско. Тој во изјавата имаше напишано дека јас комунистичкото знаме од црвена свила сум им го дала на афежетките да си направат гаќи. Тоа не беше знаме туку неколку метра црвена свила што на Вториот конгрес на НОФ (25 март 1949), кој се одржа во селото Нивици, Преспа, ми беше подарена од делегацијата на Македонското друштво од Софија која присуствуваше на конгресот на чело со претседателот Ристо Калајџиев. Таа свила ние не можевме да ја употребиме и по капитулирањето на ДАГ, во логорот Елбасан, во Албанија, решив на афежетките да им дадам по една марама за околу врат. Од таа свила излегоа шест памии. “Тоа беше се, му велам на иследникот. Една од тие шамии е мојата што ми ја зедовте уште првата вечер при претресот во боксот на затворот заедно со другите мои предмети, тоа беше во Љубљанка”. Пак протокол со прашањата на иследникот и моите одговори.

Идните недели есента на 1951 година следеа се такви и слични испитувања по искажувањата во изјави на “другари”, кои без трунка совест даваа лажни клеветнички изјави против мене.

Таква изјава, со слична содржина, имаше дадено и Зизо Делевски од селото Добролишта, Костурско. Тој беше позадински работник на КПГ и на НОФ, верен пион на КПГ уште од затворот во Акронавплион, но органичен човек. Од околиски функционер не можеше да се искачи погоре на хиерархиската скала. И тоа што беше беше со полтронство. Со давањето такви изјави за сите нас затворени му се даде можност уште еднаш да ја докаже неговата лојалност кон КПГ и кон СКП(б). Поради такви “заслуги” и доби национална пензија од СССР, а со доаѓањето во Скопје ја продолжи старата практика поддржуван од некои такви како него кои дезертираа од нашето Движење во Егејска Македонија.

Ѓорѓи Пејков е од селото Нестрам, Костурско, предвоен комунист на КПГ. Пред КПГ, пред партијата се докажуваше со давање лажни, клеветнички изјави без тронка совест и човечко достоинство.

Сите давачи на гнасните изјави што ги наведов, кога дојдов во Скопје по 1956 година бараа да им сведочам за утврдување на нивниот боречки стаж, не знаејќи дека јас знам за нивните лажни изјави, за нивните клеветења. Им реков в очи: “Вие дадовте лажни клеветнички изјави против мене во органите на НКВД за да ме стрелаат. Но, еве, јас сум жива. Сега вие барате моја услуга да ви помогнам да си го решите вашиот проблем за егзистенција. Веќе вие не сте способни за работа, па сакате да добиете пензија”. Кога тоа им го реков в очи, цитирајќи и делови од нивните изјави, ги веднеа главите, оправдајќи се дека биле принудувани. Јас по природа, како и мојот покоен сопург Минчо, не сме злопамтила. Гледајќи како мизерно се однесуваат, не молат, им дадов изјави за тоа што беа во времето на НОБ и Граѓанската војна на Грција за да живеат, а не како нив што ни посакуваа смрт.

Димитар Шалапутов-Мичо, кој живееше во Бугарија, во Пловдив, дојде кај нас на гости, да не види како стари другари. Го нагостивме. Тој за мојот сопруг, Минчо, имаше дадено уште погнасна изјава, и тоа многу поопширна отколку против мене. Кога в очи му рековме зошто дал изјави против нас, се оправдуваше дека, ако не давал такви изјави, многу ќе страдал, мислел дека божем нас не имаат стрелано. “Ако не имаа стрелано, немаше потреба да бараат од вас изјави. Друго, ако не си давал такви изјави, многу ќе си страдал, а како ќе поминеме, и како што поминавме, од тие твои изјави тогаш не ти беше гајле!” – му рековме на разделбата и замина како избербатен одзади.

Заедничка изјава имаа дадено уште: Никола Бојков, доктор од селото Жупаништа, Костурско; Ацо Ивановски од гратчето Хрупишта, Костурско и Атанас Ангеловски-Гарефи од селото Лобаница. Сепак тој ја кажа вистината дека јас го вклучив во организацијата во 1943 година. Од овие тројца ми ги покажаа само фотографиите, а изјавата не ми ја дадоа да ја прочитам, па не знам што имаа избљувано.

Клеветничка изјава против мене имаше дадено и Коста Хрисафов од селото Баница, Леринско, живеел во Бугарија. Кога дојде во Скопје и тој ми побара изјава за регулирање на неговото учество во ДАГ. Интересно, сите што доаѓаа за изјава кај мене или кај мојот сопург, мислеа дека не знаеме за нивните изјави, па толку многу љубезно се однесуваа како никогаш ништо да немало недобро меѓу нас. Кога му реков на Хрисафов зошто дал изјава против мене, се посрами, оправдувајќи се дека тоа го сторил под притисок на партијата.

Пандо Вајна од селото Сребрено, Соровичко, во ДАГ беше командант на 18. бригада, а јас во неа бев помошник на политичкиот комесар Маки, за кое порано поопширно кажав. Овде да споменам само тоа дека Пандо Вајна имаше напишано наредба да бидам одликувана за покажаната храброст и бев унапредена во чин капетан на ДАГ за мојот успех покажан во борбата во градот Лерин. Кога, и тој дал изјава против мене. Кога ми ја покажа неговата фотографија и кога ја прочитав неговата изјава, на иследникот му велам: “Нема комунисти кога вака можат да лажат”.

Пандо Вајна, кога се расформира организацијата “Илинден”, немаше смелост да дојде во Скопје, Македонија. Отиде во Бугарија. Таму заврши високи воени училишта и беше унапреден во генерал на бугарската армија. При посети на Бугарија, со сопругот Минчо повеќепати баравме да се сретнеме со него, но си знаеше за неговите недела, па не дојде да се состанеме. На визита дојде Ставро Кочев. Тој од Полска се пресели во Софија, каде и почина. Ставро беше член на Секретаријатот на НОФ и член на преобразената “Илинден”. Го дочекавме другарски. Зборуваше за грешките и за манипулациите на “другарите” и “пријателите”. Од Софија во Скопје не дојде Пандо Вајна, но ни направи посета таткото на неговата сопруга. Тој сакаше да го чуе нашето мислење за Пандо Вајна, односно за зета му, дали сме задоволни од неговите гнасни изјави. Значи, и најблиските го осудувале. По него му испративме поздрави на Пандо, т.е. да го поздрави дека неговите лаги лично ги прочитавме во затворот Бутирка во Москва. Тој треба да се срами од својот чин генерал зашто е добиен за сметка на борците и затворениџите, а ние си останавме искрени, чесни како во војната, така во затворите и сега на слобода.

Што се однесува за комесарот на 18. бригада , кому му бев помошник, од него не видов изјава против мене. Тој со години шеташе низ Романија. Дојде во Скопје кај свои братучеди. Побарал да се видиме, но не знам од кои причини не го донесоа кај нас. Сакаше тој за постојано да се насели во Скопје, но органите за внатрешни работи не му одобрија. Подоцна замина за Солун, Грција, иако со КПГ не беше во добри односи.

Против мене клеветничка изјава имаше дадено и Лефтери Кацако, Грк од гратчето Кардица. Пред војната беше полицаец. Се приклучи во КПГ и имаше функции. Кога го запознав во 1945-1946 година беше секретар на КПГ на Лерински окург. Ни правеше многу пречки во НОФ на Лерин и во месните организации по селата. На повеќе состаноци се препиравме пред да се признае НОФ од КПГ. Седумдесеттите години на минатиот век ми испрати писмо од Ташкент да му пуштам гарантно писмо да може да ја посети Македонија, односно Скопје. Бидејќи јас и сопругот имавме направено повеќе гарантни писма на наши пријатели соборци, дури и на такви коишто имаа давано клеветнички изјави за време на процесот против нас во Москва, ја злоупотребивме мајка ми божем како познати пријатели со неа. Лефтер Кацако мене ме познаваше “многу добро” од расправиите за НОФ, но тој си мислеше дека не ми беше дадена неговата изјава да ја прочитам во Москва, во која најнеодговорно ме напаѓаше како “комунист” на високи функции. Сепак со Минчо решивме да му испратиме и нему гарантно писмо. Дојде со неговата жена Роксана, лекар, хирург. Беа гости во мојот дом. Жена му Роксана е од гратчето Негуш. Се приклучи во партизани кога беше нападнат нејзиниот роден град. Во Ташкент го стекна високото образование и специјализацијата. Ги примивме најгостопримливо, но при еден разговор на Лефтер му реков: “Зошто даде таква изјава против мене?” Се оправдуваше, како сите, дека бил принудуван, но, всушност, не верувал дека НКВД ќе ми го каже неговото име, а уште помалку дека ќе ми ја даде в раце неговата изјава да ја прочитам. Поседа уште некое време, се извиде со доста познати, за нас се иразуваше многу пофално, ја напаѓаше КПГ што го разедини народот и за настаните што станаа во Ташкент. По некоја година, Лефтер со жена му, ќерка му и син му се врати во Грција. Живее во Атина, но ниеднаш не ни е јавен.

Ми беше прочитана и една изјава без да ми се каже фотографија од некојси Коравешов од селото Смрдеш, Костурско, постар човек. Во неговата изјава имаше најпофални зборови за мене. Пишува дека тој не ме знае за таква каква што ме прикажуваат: за агент; дека одев во нивното село, зборував на митинзи и ги повикував луѓето да се организираат и да стапат во партизани, да се бориме како Македонци против фашистите, дека не е точно оти сум вршела разорна дејност во организациите: КПГ, НОФ, АФЖ и ДАГ.

Иследникот ми вели дека има и такви изјави, но други вакви изјави не ми прочитаа. На секоја прочитана изјава, на иследникот му велев, ако тие луѓе се во СССР, во Ташкент, “зошто Вие не ме однесете таму и, ако сум виновна, пред сите нив да ме судите. “Е тоа не може”, ми вели Никитин. “Тогаш како ќе ја утврдите Вие вистината што сум јас и која сум?”

Секое испитување, дневно или ноќно, траеше 5-6 и повеќе часови, што зависеше од прашањата и моите одговори. Кога ќе ми беше прочитан протоколот, ако бев соглсна го потпишував.

Како што изминуваше времето, чувствував како, и иследникот, и преведувачот се

“пољубезни” кон мене. Никитин не ми викаше како во 1950 година, не ме навредуваше со “зволоч-агент”, а посебно откако се врати од Ташкент и откако бев преместена во Бутирка. Еднаш ме праша дали во ќелијата сакам да сум со други. Си мислам, можеби, сакаат да ми донесат провокаторки, па му велам: “Свикнав сама, читам книги што ми ги давате од руски и странски писатели преведени на руски јазик и го усовршувам јазикот. Единствено можете да ме ставите само со мажот ми. Се смее. Се смеам и јас. Ми вели: “Е тоа не може”.

На соочување во затворот ми ги имаа викнато: Павле Раковски, Уранија Пировска Јурукова и Паскал Митревски. На нивните обраќања, односно кажувања, јас категорично бев против, не признавав ништо и дека измислуваат лаги за да ме оцрнат. В очи им велев дека тоа што го кажуваат е нивна измилица. Кога бев соочена со Уранија и кога и реков дека тоа што го вели е нејзина измислица, злонамерност само да ми наштети за таа да биде ослободена, плачеше и веднаш ја зедоа. Ми велат: “Зошто така ги навредуваш?” Им велам: “Така и уште повеќе заслужија”. Којзнае зошто и од кого се натерани да кажуваат за мене со што немам врска.

По месец-два, од ќелијата 46 ме префрлија во ќелијата 446, лево крило, барем така ми се чинеше зашто одев по скали. Таа беше помала, а “опремата” иста. Сепак овде беше подобро. За мене беше како “хотелска соба”.

Не можам да ги добројам колку се изјави имаше против мене со невистинитости, и тоа од мои најблиски другари и другарки со кои во најкритичните моменти ги делевме ужасите на војната. Како можат луѓето толку брзо да се менуваат!? Јас бев воспитувана да бидам чесна, да им верувам на луѓето, па им помагав, но почнав сега и јас да се менувам. Заклучив: секому не треба да се верува, зашто во луѓето има злоба, страв, некои по занимање се полтрони и кодоши.








© 2013 Microsoft
Terms
Privacy
Developers
English (United States)







































































































































































































© 2013 Microsoft
Terms
Privacy
Developers
English (United States)

[George S.]

Пишува Тодор ПЕТРОВ





ЗДРУЖЕНИЕ ЗА ЗАШТИТА НА ЧОВЕКОВИТЕ ПРАВА НА ПРОГОНЕТИТЕ ОД ЕГЕЈСКИОТ ДЕЛ НА МАКЕДОНИЈА ЅВЕЗДА ВЕЛЕС



СПОМЕН ЗА ЛЕКУВАНИТЕ БОРЦИ НА ДАГ ВО ЈАСЕНОВО 1948 ГОДИНА



2 март 2013 година, Чашка, Македонија - Во организација на Здружението за заштита на човековите права на прогонетите од Егејскиот дел на Македонија ЅВЕЗДА Велес и на Сојузот на Македонците од Егејот МАКЕДОН на 3 март, недела, во 12 часот пред болницата во Јасеново, Чашка, велешко, ќе се открие спомен плоча за ранетите борци на Демократската Армија на Грција (ДАГ), Македонци и Грци, во Граѓанската војна во Грција 1946-1949 година, лекувани во болницата во Јасеново.



Болницата во Јасеново е дел од Антифашистичката војна 1941-1945 година која ја водеа Македонците и Грците и соработката на Народно-ослободителната војска на Македонија (НОВМ) и Народно-ослободителната војска на Грција (ЕЛАС) и Граѓанската војна во Грција 1946-1949 година како продолжение на Втората Светска Војна во која партизаните на Демократската Армија на Грција (ДАГ) се бореа против грчките монархофашисти. И покрај обвинувањата на Владата во Атина за мешање во внатрешните работи на Грција, Македонија ја помагаше антифашистичката војна во Грција со доставување на воена опрема и лекување на ранетите борци на ДАГ, Македонци и Грци, во македонските болници на осоговската планина Пониква, 15 километри југозападно од Кочани во 1947 година, Катлановска бања до Петровец во 1947-1948 година и Јасеново до Чашка велешко во 1948-1949 година. Низ овие болници во Македонија лекувани се 6316 ранети. На околу 2.500 им биле извршени хируршки интервенции, од кои 200 оперирани починале за време на операцијата. 146 борци починале за време не транспортот, а 46 биле донесени мртви. Починатите се закопани во кругот на Катлановска бања и болницата Јасеново, но гробовите до денес не им се откриени.



Пред спомен-обележјето во Јасеново свежо цвеќе ќе положат делегации на Здружението ЅВЕЗДА од Велес, Сојузот на Македонците од Егејот МАКЕДОН и на Светскиот Македонски Конгрес.





ТАЈНАТА НА БОЛНИЦАТА ВО ЈАСЕНОВО - СВЕДОШТВО ЗА МАКЕДОНСКИОТ ХУМАНИЗАМ!



Пишува Тодор ПЕТРОВ



Специјалната Болница за белодробни заболувања и туберколоза Јасеново во општина Чашка, велешко, на 400 метри надморска височина, на падините од Јасеновската планина, со таа во Лешок, се единствени во земјава за овие болести. Поради својата местоположба и локацијата во густа шума, пациентите ја нарекуваат македонски Шварцвалд бидејќи таа е вистинска воздушна бања. Од пред десетина години тука се лекуваат и срцеви болни. После 60 години, минатата 2012 година, со инвестиција на Министерство за здравство на Република Македонија, болницата Јасеново беше реновирана, граѓаните на Македонија добија европска болница со високи стандарди: со сончеви колектори, нова амбуланта, болнички стационарен дел со четириесет легла, нова специјалистичка опрема со сите процедури за дијагностика, лекување и рехабилитација на срцевите и белодробните болести.



Меѓутоа, болницата во Јасеново заслужува посебно внимание, има историска заслуга и значење, затоа што е изградена само за три месеци, од март до јуни 1948 година, за лекување на ранетите Македонци и Грци борци на Демократската Армија на Грција (ДАГ) во Граѓанската војна во Грција 1946-1949 година.



Болницата во Јасеново е дел од Антифашистичката војна 1941-1945 година која ја водеа Македонците и Грците, произлезе од соработката на Народно-ослободителната војска на Македонија (НОВМ) и Народно-ослободителната војска на Грција (ЕЛАС) во Граѓанската војна во Грција 1946-1949 година како продолжение на Втората Светска Војна во која партизаните на Демократската Армија на Грција (ДАГ) се бореа против грчките монархофашисти. И покрај обвинувањата на Владата во Атина за мешање во внатрешните работи на Грција, Македонија ја помагаше антифашистичката војна во Грција со доставување на воена опрема и лекување на ранетите борци на ДАГ, Македонци и Грци, во македонските болници на осоговската планина Пониква, 15 километри југозападно од Кочани во 1947 година, Катлановска бања до Петровец во 1947-1948 година и Јасеново до Чашка велешко во 1948-1949 година. Низ овие болници во Македонија лекувани се 6316 ранети. На околу 2.500 им биле извршени хируршки интервенции, од кои 200 оперирани починале за време на операцијата, 146 борци починале за време не транспортот, а 46 биле донесени мртви. Починатите се закопани во кругот на Катлановска бања и болницата Јасеново, но гробовите до денес не им се откриени.



Договорот меѓу Сталин и Черчил во 1944 година, Грција да и’ припадне како интересна сфера на Велика Британија, а Романија и Бугарија на Русија, ја промени историјата на Грција, на Македонците и на Македонија. Велика Британија заради страв од комунизација на Грција со победата на Комунистичката партија на Грција (КПГ) и ЕЛАС, ги врати монархофашистите на власт кои жестоко почнаа да се пресметуваат со поранешните борци на ЕЛАС, посебно со Македонците кои во Втората Светска Војна најмногу учествуваа и ја помагаа борбата против германските фашисти односно окупатори и нивните соработници грчките монархофашисти. Судирите меѓу единиците на ЕЛАС, од една страна и владината грчка војска со полицијата помогнати од британските единици од друга страна, започнуваат на 4 декември 1944 година во Атина и завршуваат на 12 февруари 1945 година кога во Варкиза, урбанизирана зона која формира дел од општината Вари во јужна Атика, е потпишан договор помеѓу претставниците на грчката влада и претставниците на Народно-ослободителниот фронт на Грција (ЕАМ) за прекинување на граѓанската војна, за формирање на коалициона Влада на Грција, демобилизација на борците на ЕЛАС и предавање на оружјето. Владата формирана на преговорите во Варкиза, наместо да се заложи во Грција да завладеат мирот, слободата и демократијата, им даде неограничени права на новосоздадената војска и жандармерија, да дејствуваат одмазднички, прогонувајќи ги сите кои четири години се бореле против фашистичките окупатори и тие кои ја помагале борбата на ЕЛАС.



Не можејќи да го спречи овој терор, КПГ и другите демократски сили ја напуштаат коалиционата влада на Грција и започнуваат борба против неа. Ним им беше јасно дека таа борба ќе биде многу тешка, затоа што противниците ја имаа поддршката на САД и од Велика Британија, и затоа КПГ и другите демократски сили на Грција побараа помош од Советскиот Сојуз и соседните држави во кои комунистичките партии беа на власт. Бидејќи ЕЛАС и ЕАМ повеќе ги немаше, тие решија да создадат нова армија со име Демократска Армија на Грција (ДАГ).



На 2 април 1946 година во Белград во разговорите меѓу КПЈ и КПГ постигнат е договор за помош во воена опрема и оружје, храна, лекови и медицински услуги на болните и ранетите борци во болниците во Македонија. Прифатен е и предлогот, во Политбирото на КПГ да влезе еден Македонец, Паскал Митрески кој во Солун добро соработувал со генерал Маркос, а во Главниот штаб да влезе Џоџо Урдов, истакнат борец за правата на Македонците во Егејска Македонија, како и четири инструктори за обука на борците на ДАГ.



За болница за ранетите борци на ДАГ бил одбран воен објект кој војската на стара Југославија го изградила во 1930 година на местото наречено Пониква, оддалечено 15 километри од Кочани. Првите ранети во него доаѓаат во средината на јуни, донесени од границата на Кожуф. Поради лошиот пристап и нерасполагање на потребните протетички помагала поради потребата од ампутации на раце или нозе на ранетите, веќе во септември и октомври 1947 година донесено е решение да се бара друг објект за оваа намена.



Во ноември 1947 година болницата од Пониква е преселена во Катлановска бања. Закопот на починатите борци се решавал со носење земја од нивите, иако тоа многу не помогнало, затоа што поројните дождови често ја носеле и гробовите останувале голи на карпестиот терен.



Поради барање на околиските одбори на Скопје и Куманово за бањско лекување на граѓаните, пронајдена е нова локација за преселување на болницата. Со германски заробеници, за само три месеци од март до јуни 1948 година изградена е нова болница во Јасеново. Така летото 1948 година започнува со работа болницата во Јасеново, за кусо време болните и ранетите од Катлановска бања биле преселени во болницата во Јасеново. Ранети и болни во Јасеново имало до есента 1949 година, односно до крајот на Граѓанската војна во Грција.



Поголем број од ранетите Македонци останале во Македонија, а мал број Грци заминале во Бугарија, Унгарија, Романија, Чехословачка и во Советскиот Сојуз. Голем број се вратиле назад на фронтот во Грција.



Последната битка меѓу владините сили и единиците на ДАГ се одиграле во регионот Грамос, Вичо и Кајмакчалан. Решавачката борба започнува на 10 август 1949 година. На 17 август 1949 година владините сили ја освојуваат планината Вичо, а на 28 август 1949 година и врвот Грамос, висок 2522 метри. Борбите завршиле на 29 и 30 август 1949 година. Во нив учествувале британски авиони спитфаери и американски авиони од типот Хелидверс.



Тоа сеќавање како строго чувана тајна, денес заслужува внимание и јавно одбележување. Затоа и иницијативата на Здружението за заштита на човековите права на прогонетите од Егејскиот дел на Македонија ЅВЕЗДА од Велес, Сојузот на Македонците од Егејот МАКЕДОН и Светскиот Македонски Конгрес, за одбележување на местото каде се лекувани ранетите Македонци и Грци борци на ДАГ во Граѓанската војна во Грција 1946-1949 година, како сведоштво за помошта која Македонија им ја даваше на антифашистите и борците за слобода, правда и демократија во јужниот сосед Грција, со уверување дека на тој начин ќе се реши и македонското прашање, ќе се унапреди положбата и правата на Македонците во Грција. Благодарност на сите кои учествувале во изградбата и работата на овие болници, благодарност до медицинскиот персонал, благодарност до сите кои учествувале во организацијата на пречекот и испраќањето на болните и ранетите Македонци и Грци, борци на ДАГ во Граѓанската војна во Грција 1946-1949 година. Вечна им слава на упокоените за слобода на татковината! Амин!



(2)



ЗДРУЖЕНИЕ ЗА ЗАШТИТА НА ЧОВЕКОВИТЕ ПРАВА НА ПРОГОНЕТИТЕ ОД ЕГЕЈСКИОТ ДЕЛ НА МАКЕДОНИЈА ЅВЕЗДА ВЕЛЕС



ЕГЕЈСКА ВЕЧЕРА ВО ВЕЛЕС



5 март 2013 година, Велес, Македонија - Во организација на Здружението за заштита на човековите права на прогонетите од Егејскиот дел на Македонија ЅВЕЗДА од Велес неделава во ресторан Лозар на Велешкото езеро се одржа традиционалната Егејска вечер на Македонците од Егејскиот дел на Македонија што живеат во Велес. На вечерта имаше бројни гости Македонци од Егејскиот дел на Македонија и од Штип, Скопје, Кочани, Гевгелија.



На вечерата присуствуваа пратениците Трајче Димков од Штип и Ѓорѓи Коџабашиев од Велес, како и советници во Советот на општина Велес.



Присутните ги поздрави претседателот на Здружението за заштита на човековите права на прогонетите од Егејскиот дел на Македонија ЅВЕЗДА од Велес Бошко Божинов, претседателот на Сојузот на Македонците од Егејот МАКЕДОН Ташко Јованов и претседателот на Светскиот Македонски Конгрес Тодор Петров.



На вечерата имаше богата културно-уметничка програма, со неколку песни настапи Марија Димкова, а со ора од Егејскиот дел на Македонија играорната група “Вила Зора“ од Велес.





ОБРАЌАЊЕ НА ТОДОР ПЕТРОВ: МАКЕДОНЦИТЕ ЗАЕДНО СО ГРЦИТЕ ЈА ОСЛОБОДИЈА ГРЦИЈА ОД ФАШИСТИТЕ ВО ВТОРАТА СВЕТСКА ВОЈНА!



Почитуван господине Трајче Димков. Почитуван господине Ѓорѓи Коџабашиев, пратеници во Собранието на Република Македонија, почитувани браќа и сестри Македонци и Македонки. Имам чест да го поздравам и најстариот меѓу нас, роден 1922 година, 91-годишниот Раде Гогов Црноречки, кој бил главен организатор и одговорен за прифатот и лекувањето на ранетите Македонци и Грци борци на Демократската армија на Грција во Граѓанската војна во Грција 1946-1949 година, во болниците во Македонија на Пониква, Катлановска Бања и во Јасеново, во периодот од 1947 до 1949 година.



Денес имавме прекрасен ден, после 64 години, на местото чувано како строга воена тајна, пред Специјалната болница за белодробни заболувања и туберколоза Јасеново во општина Чашка, велешко, поставивме спомен-обележје како сеќавање на ранетите Македонци и Грци борци на Демократската Армија на Грција во Граѓанската војна во Грција 1946-1949 година, лекувани во неа во 1948-1949 година.



Болницата во Јасеново заслужува посебно внимание, затоа што е изградена само за три месеци, од март до јуни 1948 година, за лекување на ранетите борци на Демократската Армија на Грција (ДАГ), Македонци и Грци, во Граѓанската војна во Грција 1946-1949 година, откако претходно прифатот на болните и ранетите започнува во Пониква од јуни до ноември 1947 година, па во Катлановска Бања од ноември 1947 до јули 1948 година. Низ овие болници во Македонија лекувани се 6316 ранети, врз околу 2.500 биле извршени хируршки интервенции, 200 оперирани починале за време на операцијата, 146 борци починале за време не транспортот, а 46 биле донесени мртви. Починатите се закопани во близина на болниците, но гробовите до денес не им се откриени, коските од времето однесени.



Слава им на упокоените, благодарност до лекарите кои ги лекувале болните и ранетите.



Денес, со директорот на болницата во Јасеново договоривме спомен-соба за ранетите борци на ДАГ, ќе поведеме иницијатива за ексхумација на стотина закопани од починатите борци на ДАГ, запознавме жив сведок кој точно ја знае локацијата каде упокоените биле закопани, за да им оддадеме христијански и македонски, почит, да ги погребаме достојно во заедничка спомен-костурница за траен помен.



Веруваме дека оваа средба, во организација на Здружението Ѕвезда од Велес, Сојузот на Македонците од Егејот МАКЕДОН и Светскиот Македонски Конгрес ќе стане традиционална.



Исто одбележување ќе имаме и на Пониква кочанско и на Катлановска бања скопско и на Маркова Нога ресенско.



И бидејќи повторувањето е мајка на знаењето, почитувани браќа и сестри, и покрај се, никогаш да не заборавиме. Со Балканските војни 1912-1913 година, врз Македонија е извршена окупација, врз Македонците е извршен геноцид кој трае до денес. Оваа година се навршуваат 100 години од поделбата на Македонија и Македонците со Букурешкиот договор од 10 август 1913 година. Достојно ќе ја одбележиме со порака за семакедонско помирување и обединување на Македонците од сите делови на Македонија во целиот свет.



Светскиот Македонски Конгрес иницира собир на сите здруженија на Македонците од Егејскиот дел на Македонија, единствени и обединети, да испратиме силна порака до светот за нашите права и слободи.



И она што е најважно, зошто е важна Граѓанската војна во Грција за нас Македонците и за Македонија, да знаеме секому да објасниме на генерациите кои растат и на светот. Македонците, заедно со Грците во Втората Светска Војна 1941-1945 година и во Граѓанската војна во Грција 1946-1949 година како продолжение на антифашистичката војна, се бореа против фашистите и ја ослободија Грција од фашизмот. На тој начин се вградија во државноста на Елада и поради тоа им следат сите човекови и граѓански права и слободи, како еднакви меѓу еднаквите и рамноправни со рамноправните.



За жал, договорот меѓу Сталин и Черчил во 1944 година, Грција да и’ припадне како интересна сфера на Велика Британија, а Романија и Бугарија на Русија, ја промени историјата на Грција, на Македонците и на Македонија. Грчките монархофашисти како соработници на германските, бугарските и италијанските фашисти и окупатори, жестоко се пресметаа со борците на ЕЛАС и ДАГ, посебно со Македонците кои најмногу во нив учествуваа, затоа што Атина се плашеше од автономија на Македонија во рамките на Грција или нејзиното целосно обединување.



Продолжуваме пред македонските и грчките власти и меѓународната заедница со барањата за враќање на државјанствата и имотите на насилно прогонетите Македонци од Егејскиот дел на Македонија од Балканските војни и Граѓанската војна во Грција. Од Атина бараме извинување за сите историски и општествени неправди, бараме репарации. Некои експерти проценуваат дека станува збор за најмалку 30.000 милијарди евра за експлоатација на природните и културните богатства од окупираните територии на Македонија и штетите врз животите и имотите на насилно прогонетите Македонци од Егејскиот дел на Македонија.



И покрај се’, Македонија повторно е суверена држава, Македонците повторно се суверена нација и тоа повеќе никој и никогаш не може да го смени. Отфрламе референдум, промена на Уставот и ратификација на меѓународен договор заради промена на државното име Македонија.



Македонците во целиот свет бараат итен и безусловен прекин на разговорите за промена на државното име Македонија и продолжување на членството во Обединетите Нации и во сите меѓународни организации под државното име Македонија, со можност за употреба на уставната додавка “Република“ како јасна разлика од истоимената северна грчка и југо-западна бугарска провинција Македонија, без латинична транскрипција на македонскиот јазик (RepublikaMakedonija), туку на англиски јазик “Republic of Macedonia“, со меѓународниот код МК односно МКД и нотификација на македонскиот народ и на македонскиот јазик, независно од историските хипотеки. Доколку антимакедонизмот на Елада, грчкиот геноцид врз македонскиот народ и наци-фашистичкото барање на Хеленската Република за промена на државното име Македонија се вредност за солидарност на Брисел и Стразбур со Атина, Македонците го отфрлаат пристапувањето на државата Македонија во сојуз со Европската Унија и НАТО-Алијансата!



Во Егејскиот дел на Македонија, најчесто на прашањето “Шо ста виа“, Македонците ќе ви одговарат “Ми даљ знајме бе синко, ниа сме тукашни, уд тук сма“. А, на прашањето “А шо ј’зик лафте“, ќе ви одговарат “Ми даљ знајме шо ј’зик лафме, тукашин ј’зик“. Паметам баба ми, Бог да ја прости, протерани од Егејскиот дел на Македонија, од Балканските војни, од Мачуково денес Евзони, кога ќе ја прашав “Добро ма бабо, зар не знаахте шо сма“. Следеше одговорот “Как не знаахме бе синко шо сма, Макидонци сма ниа. Ама не знаахме кој на питуве, грчки, српски или бугарски агенти. Шо деца ги п’ргулта мисичинта. Ќи ти у земат детто уд пред порта, ќи гу утепат на границта и ќи ти гу дунесаа уф с’ндуќ, бигал, ќи кажаа“. Затоа биле тукашни, зборувале тукашен јазик, да се спасат од интернација или ликвидација.



Ако така било, денес е поинаку. Денес живееме во слободна Македонија, макар на еден дел од етно-историските граници и гордо и гласно велиме: Ние сме Македонци! Нашата држава се вика Македонија, ние сме Македонци, нашиот јазик е македонски!



Нека Господ Бог не’ благослови сите нас, Бог да ја благослови Македонија! Да Ви даде Господ здравје и живот и за арно да се гледаме. Да живее Македонија! Амин!



(3)



ВО ЈАСЕНОВО ОТКРИЕНА СПОМЕН-ПЛОЧА ЗА РАНЕТИТЕ МАКЕДОНЦИ И ГРЦИ БОРЦИ НА ДАГ ВО ГРАЃАНСКАТА ВОЈНА ВО ГРЦИЈА



4 март 2013 година, Јасеново, Македонија - Во дворот на Специјалната болница за белодробни заболувања во Јасеново неделава беше откриена спомен - плоча за сеќавање на ранетите борци Македонци и Грци, припадници на Демократската армија на Грција (ДАГ), учесници во Граѓанската војна во Грција 1946-1949 година, лекувани во оваа болница 1948-1949 година.



Настанот се одржа во организација на Здружението за заштита на човековите права на прогонетите од Егејскиот дел на Македонија ЅВЕЗДА Велес и Сојузот на Македонците од Егејот-МАКЕДОН.



Министерот за труд и социјална политика Спиро Ристовски, кој ја откри спомен плочата, по тој повод изјави дека оваа Влада прва го покренала прашањето на враќање на имотите на Македонците од Егејска Македонија. Со гордост потенцира дека и тој е потомок на деца бегалци од Егејска Македонија и најави дека Владата ќе продолжи да ги подржува сите активности на овие здруженија за поставување и на други спомен обележја во чест на борците од Егејскиот дел на Македонија кои се бореле во Граѓанската војна во Грција 1946-1949 година.



За настаните во Граѓанската војна во Грција зборуваа проф.д-р Виолета Ачкоска и претседателот на Светскиот Македонски Конгрес Тодор Петров. Присутните ги поздравија претседателот на Здружението за заштита на човековите права на прогонетите од Егејскиот дел на Македонија ЅВЕЗДА од Велес Бошко Божинов и претседателот на Сојузот на Македонците од Егејот МАКЕДОН Ташко Јованов.



Претседателот на Светскиот Македонски конгрес, Тодор Петров, обраќајќи се пред присутните потсети на настаните кои се случувале во периодот до 1949 година.



- Македонија ја помагаше антифашистичката војна во Грција со доставување воена опрема и лекување на ранетите борци на ДАГ, Македонци и Грци, во македонските болници на осоговската планина Пониква, 15 километри југозападно од Кочани во 1947 година, Катлановска бања до Петровец во 1947-1948 година и Јасеново до Чашка, велешко во 1948-1949 година. Низ овие болници во Македонија лекувани се 6.316 ранети. На околу 2.500 им биле извршени хируршки интервенции, од кои 200 оперирани починале за време на операцијата, 146 борци починале за време на транспортот, а 46 биле донесени мртви. Починатите се закопани во кругот на Катлановска бања и болницата Јасеново, но гробовите до денес не им се откриени, рече Петров.



Обврска, според Петров, на овие здруженија е да ги најдат гробовите на загинатите борци Македонци и Грци, да ги ексхумираат и достојно да ги закопаат во заедничка гробница спомен-костурница.



Раде Гогов Црноречки, автор на книгата “Лекување на борци на ДАГ во Македонија“, како организатор и одговорен во 1947 година, евоцираше спомени за болницата во Јасеново и организацијата на прифатот на болните и ранетите Македонци и грци од Грција во македонските болници борци на Демократската армија на Грција во Граѓанската војна во Грција 1946-1949 година.



За присутните беше изведена и богата културно-уметничка програма. Извадоци од романите “Црно семе“ и “Црноборје“ читаа учениците Станче Кузмановски и Александра Петровска, а лични творби читаа Кристијан Гуновски, Тања Славева, Ана Марија Џунџева, Иренка Христова, Андреа Арсов и Викторија Петровска, сите ученици во гимназијата “Кочо Рацин“ во Велес, како и поетесите Славјанка Љуткова и Билјана Настоска. Сплет од македонски песни и ора изведоа ансамблот “Распеани Велешани“ и играорната група “Вила Зора“.



Ѓорѓи Доцев Банев ја рецитираше стихотворбата “Пискотници и денес се слушаат од Грамос, Вич“ од неговата стихозбирка “Пранги“.



Организаторите на манифестацијата благодарност упатија до општините Чашка и Велес, Специјалната болница за белодробни заболувања во Јасеново, министерството за здравство, КРИН ДОО Прилеп, Здружението за духовно обединување на Сетинци, Попадинци и Круѓодарци од Лерин во Македонија и Свеетскиот Македонски Конгрес, како и на Александар Ѓорѓиев, скулптурката Валентина Стефановска, архитектот Тања Бижинова, Вардар градба Скопје, Хемија комерц Велес, Делта-пром Велес, Ива инжинеринг Велес, АД Димко Митрев Велес, Аграр трејд Велес, Пан-промет Велес, Печатницаи книжарница ИВА 2003 Велес, Павор отпад Велес, Таверна Деспина Велес, Ирена такси Велес и Зага маркети Велес.



Претседателот на Сојузот на Македонците од Егејот МАКЕДОН Ташко Јованов му врачи посебна плакета на директорот на Специјалната болница за белодробни заболувања во Јасеново Гоце Бузалков.





ОБРАЌАЊЕ НА ТОДОР ПЕТРОВ: МАКЕДОНЦИТЕ СЕ ВГРАДИЈА ВО ДРЖАВНОСТА НА ЕЛАДА!



Почитуван отец, почитуван господине Спиро Ристовски министер за труд и социјална политика, почитувани пратеници, почитувани советници, почитувани браќа и сестри Македонци и Македонки, Специјалната Болница за белодробни заболувања и туберколоза Јасеново во општина Чашка, велешко, поради својата местоположба и локација, ја нарекуваат македонски Шварцвалд, бидејќи е вистинска воздушна бања. Денес тука се лекуваат и срцеви болни. Радува што после 60 години, минатата 2012 година, со инвестиција на Министерство за здравство, граѓаните добија реновирана европска болница со високи стандарди. Им посакуваме здравје на сите што овде се лекуваат и плодни резултати на лекарите и вработените.



Болницата во Јасеново заслужува посебно внимание, затоа што е изградена само за три месеци, од март до јуни 1948 година, за лекување на ранетите борци на Демократската Армија на Грција (ДАГ), Македонци и Грци, во Граѓанската војна во Грција 1946-1949 година, откако претходно прифатот на болните и ранетите започнува во Пониква од јуни до ноември 1947 година, па во Катлановска Бања од ноември 1947 до јули 1948 година. Низ овие болници во Македонија лекувани се 6316 ранети, врз околу 2.500 биле извршени хируршки интервенции, 200 оперирани починале за време на операцијата, 146 борци починале за време не транспортот, а 46 биле донесени мртви. За жал, на починатите, закопани во близина на болниците, гробовите до денес не им се откриени, коските од времето однесени. Разговарав денес со жив сведок, кој за среќа точно ја знае локацијата каде се закопани стотина од упокоените. Ќе поведеме постапка пред надлежните за ексхумација, достојно и христијански да ги закопаме во заедничка спомен-костурница.



Болницата во Јасеново е дел од Антифашистичката војна 1941-1945 година која ја водеа Македонците и Грците, дело на соработката на Народно-ослободителната војска на Македонија (НОВМ) и Народно-ослободителната војска на Грција (ЕЛАС) и Граѓанската војна во Грција 1946-1949 година како продолжение на Втората Светска Војна во која партизаните на Демократската Армија на Грција (ДАГ) се бореа против грчките монархофашисти. И покрај обвинувањата на Владата во Атина за мешање во внатрешните работи на Грција, Македонија, ја помагаше антифашистичката војна во Грција со доставување на воена опрема и лекување на ранетите борци на ДАГ, Македонци и Грци, во македонските болници на осоговската планина Пониква, Катлановска бања и Јасеново. И во тоа не погрешивме.



Тоа сеќавање како најстрого чувана тајна, денес заслужува внимание и одбележување. Затоа и сме овде збрани, да го одбележиме местото каде се лекувани ранетите Македонци и Грци борци на ДАГ во Граѓанската војна во Грција 1946-1949 година, како сведоштво за помошта која Македонија им ја даваше на антифашистите и борците за слобода, правда и демократија во јужниот сосед Грција, со уверување дека на тој начин ќе се придонесе кон решавање на македонското прашање, ќе се унапреди положбата и правата на Македонците во Грција. Благодарност на сите кои учествувале во изградбата и работата на овие болници, благодарност до медицинскиот персонал, благодарност до сите кои учествувале во организацијата на пречекот и испраќањето на болните и ранетите Македонци и Грци, борци на ДАГ во Граѓанската војна во Грција 1946-1949 година. Вечна им слава на упокоените за слобода на татковината!



Почитувани браќа и сестри Македонци и Македонки. Со Балканските војни 1912-1913 година, врз Македонија е извршена окупација, врз Македонците е извршен геноцид кој трае до денес. Оваа година се навршуваат 100 години од поделбата на Македонија и Македонците со Букурешкиот договор од 10 август 1913 година. Достојно ќе ја одбележаме со порака за семакедонско помирување и обединување на Македонците од сите делови на Македонија во целиот свет.



Македонците, заедно со Грците во Втората Светска Војна 1941-1945 година и во Граѓанската војна во Грција 1946-1949 година како продолжение на антифашистичката војна, се бореа против фашистите и ја ослободија Грција од фашизмот. На тој начин се вградија во државноста на Елада и поради тоа им следат сите човекови и граѓански права и слободи, како еднакви меѓу еднаквите и рамноправни со рамноправните.





СОЈУЗ НА МАКЕДОНЦИТЕ ОД ЕГЕЈОТ МАКЕДОН



ИЗЛОЖБА “ПРОГОНСТВО ШТО ТРАЕ...“



22 март 2013 година, Скопје, Македонија - Во организација на Сојузот на Македонците од Егејот МАКЕДОН, денес, петок, со почеток во 11 часот во Народната и универзитетска библиотека “Свети Климент Охридски“ во Скопје ќе биде отворена Изложба “Прогонство што трае...“ посветена на 100 годишнината од Балаканските војни 1912-1913 и 65 годишнината од насилно протераните деца Македонци од Егејскиот дел на Македонија за време на Граѓанската војна во Грција 1946-1949.



Изложбата ќе ја отвори директорот на НУБ “Свети Климент Охридски“ Миле Бошевски, а присутните ќе ги поздрават проф. д-р Виолета Ачкоска, проф. Славчо Ковиловски, генералниот секретар на Сојузот на Македонците од Егејот МАКЕДОН Александар Ѓорѓиев, претседателот на Светскиот Македонски Конгрес Тодор Петров, претседателот на Сојузот на Македонците од Егејот МАКЕДОН Ташко Јованов и претставник на Владата на Република Македонија.



Програмата пред присутните ќе ја збогатат машката пеачка група Македонија при Ансамблот за народни песни и игри ТАНЕЦ со колаж на македонски народни песни и Ристана Николовска Рина со песни од Егејскиот дел на Македонија, а фрагменти од својот опус за македонската голгота ќе беседат писателите Иван Чаповски, Мирче Нешовски, Петре Наковски и Ристо Јачев.



Преку богатото културно наследство, преку усното творештво и, особено, преку високите книжевни остварувања на современите македонски писатели, македонскиот народ ја задржува својата автономност и вековна препознатливост. И покрај сите индивидуални и колективни трагедии, тортури, прогонства, застрашувања, бегства, носење на закони за промена на личните и на фамилијарните имиња и на топонимите, ние, благодарение на литературниот влог на писателите родени во Егејска Македонија, во нашата свест ја имаме целосноста на просторот отсликана уверливо, со чувство на литературна инвенција и богата лексичка изразност.



Преку делата на Ташко Георгиевски, Петар Ширилов, Иван Чаповски, Паскал Гилевски, Ката Мисиркова, Ташко Ширилов, Петре Наковски, Ристо Јачев, Петре Бицевски, Стојан Кочов, Методија Тошевски, Кица Барџиева-Колбе, Јован Парлапанов, Коле Мангов, Ристо Кирјазовски и други, во нашата меморија ги имаме прадедовските имиња на градовите, селата, реките, планините и на сите места и белези што се нарекувале со нашите вековни имиња. Ги имаме автентичните имиња на Кронцелево, Сетина, Крушодари, Крчишта, Свети Герман, Горничево, Сетома, Чеган, Пожарско, Костур, Воден, Родево, Пела, Кукуш, Баница, Лерин, Д’мбени, В’мбел, Бапчор, Калјари, Ранци, Трсје, Жупаништа, Шестеово, Загоричани, Габреш, Черешница, Овчарани, Тиолишта и многу други населби населени со етнички Македонци.



Творештвото на оваа група писатели е препознатлив амблем за македонското опстојување и визит-карта за препознавање на географските имиња, на топонимите и на личните имиња и презимиња во Егејска Македонија. Тоа директно или индиректно допира до читателите, ги буди чувствата на носталгија, но и на тревога, ја бара смислата за нашето постоење на балканските ветрометини. Во нивните книги се поставува прашањето за човечкото достоинство и за македонското талкање, измачување, одродување, уништување, а над сč, постојано нагласеното чувството за македонскиот непокор низ вековите.



Во подготовката на изложбата учествуваа, изборот на книги и фотографии го извршија, Ники Кирјазовска Јовановиќ, Славчо Ковилоски, Ташко Јованов и Александар Ѓорѓиев.



Изложбата за посетителите ќе биде отворена од 22 до 30 март годинава.





======oOo======



If you have something to say or if you want to know something, this is the forum for you. Please write to us and we will publish your thoughts in this Digest. Try and keep it simple and brief, no longer than a page. Please send your comments to Risto Stefov at [email protected].

[George S.]

Пишува Тодор ПЕТРОВ





ЗДРУЖЕНИЕ ЗА ЗАШТИТА НА ЧОВЕКОВИТЕ ПРАВА НА ПРОГОНЕТИТЕ ОД ЕГЕЈСКИОТ ДЕЛ НА МАКЕДОНИЈА ЅВЕЗДА ВЕЛЕС



СПОМЕН ЗА ЛЕКУВАНИТЕ БОРЦИ НА ДАГ ВО ЈАСЕНОВО 1948 ГОДИНА



2 март 2013 година, Чашка, Македонија - Во организација на Здружението за заштита на човековите права на прогонетите од Егејскиот дел на Македонија ЅВЕЗДА Велес и на Сојузот на Македонците од Егејот МАКЕДОН на 3 март, недела, во 12 часот пред болницата во Јасеново, Чашка, велешко, ќе се открие спомен плоча за ранетите борци на Демократската Армија на Грција (ДАГ), Македонци и Грци, во Граѓанската војна во Грција 1946-1949 година, лекувани во болницата во Јасеново.



Болницата во Јасеново е дел од Антифашистичката војна 1941-1945 година која ја водеа Македонците и Грците и соработката на Народно-ослободителната војска на Македонија (НОВМ) и Народно-ослободителната војска на Грција (ЕЛАС) и Граѓанската војна во Грција 1946-1949 година како продолжение на Втората Светска Војна во која партизаните на Демократската Армија на Грција (ДАГ) се бореа против грчките монархофашисти. И покрај обвинувањата на Владата во Атина за мешање во внатрешните работи на Грција, Македонија ја помагаше антифашистичката војна во Грција со доставување на воена опрема и лекување на ранетите борци на ДАГ, Македонци и Грци, во македонските болници на осоговската планина Пониква, 15 километри југозападно од Кочани во 1947 година, Катлановска бања до Петровец во 1947-1948 година и Јасеново до Чашка велешко во 1948-1949 година. Низ овие болници во Македонија лекувани се 6316 ранети. На околу 2.500 им биле извршени хируршки интервенции, од кои 200 оперирани починале за време на операцијата. 146 борци починале за време не транспортот, а 46 биле донесени мртви. Починатите се закопани во кругот на Катлановска бања и болницата Јасеново, но гробовите до денес не им се откриени.



Пред спомен-обележјето во Јасеново свежо цвеќе ќе положат делегации на Здружението ЅВЕЗДА од Велес, Сојузот на Македонците од Егејот МАКЕДОН и на Светскиот Македонски Конгрес.





ТАЈНАТА НА БОЛНИЦАТА ВО ЈАСЕНОВО - СВЕДОШТВО ЗА МАКЕДОНСКИОТ ХУМАНИЗАМ!



Пишува Тодор ПЕТРОВ



Специјалната Болница за белодробни заболувања и туберколоза Јасеново во општина Чашка, велешко, на 400 метри надморска височина, на падините од Јасеновската планина, со таа во Лешок, се единствени во земјава за овие болести. Поради својата местоположба и локацијата во густа шума, пациентите ја нарекуваат македонски Шварцвалд бидејќи таа е вистинска воздушна бања. Од пред десетина години тука се лекуваат и срцеви болни. После 60 години, минатата 2012 година, со инвестиција на Министерство за здравство на Република Македонија, болницата Јасеново беше реновирана, граѓаните на Македонија добија европска болница со високи стандарди: со сончеви колектори, нова амбуланта, болнички стационарен дел со четириесет легла, нова специјалистичка опрема со сите процедури за дијагностика, лекување и рехабилитација на срцевите и белодробните болести.



Меѓутоа, болницата во Јасеново заслужува посебно внимание, има историска заслуга и значење, затоа што е изградена само за три месеци, од март до јуни 1948 година, за лекување на ранетите Македонци и Грци борци на Демократската Армија на Грција (ДАГ) во Граѓанската војна во Грција 1946-1949 година.



Болницата во Јасеново е дел од Антифашистичката војна 1941-1945 година која ја водеа Македонците и Грците, произлезе од соработката на Народно-ослободителната војска на Македонија (НОВМ) и Народно-ослободителната војска на Грција (ЕЛАС) во Граѓанската војна во Грција 1946-1949 година како продолжение на Втората Светска Војна во која партизаните на Демократската Армија на Грција (ДАГ) се бореа против грчките монархофашисти. И покрај обвинувањата на Владата во Атина за мешање во внатрешните работи на Грција, Македонија ја помагаше антифашистичката војна во Грција со доставување на воена опрема и лекување на ранетите борци на ДАГ, Македонци и Грци, во македонските болници на осоговската планина Пониква, 15 километри југозападно од Кочани во 1947 година, Катлановска бања до Петровец во 1947-1948 година и Јасеново до Чашка велешко во 1948-1949 година. Низ овие болници во Македонија лекувани се 6316 ранети. На околу 2.500 им биле извршени хируршки интервенции, од кои 200 оперирани починале за време на операцијата, 146 борци починале за време не транспортот, а 46 биле донесени мртви. Починатите се закопани во кругот на Катлановска бања и болницата Јасеново, но гробовите до денес не им се откриени.



Договорот меѓу Сталин и Черчил во 1944 година, Грција да и’ припадне како интересна сфера на Велика Британија, а Романија и Бугарија на Русија, ја промени историјата на Грција, на Македонците и на Македонија. Велика Британија заради страв од комунизација на Грција со победата на Комунистичката партија на Грција (КПГ) и ЕЛАС, ги врати монархофашистите на власт кои жестоко почнаа да се пресметуваат со поранешните борци на ЕЛАС, посебно со Македонците кои во Втората Светска Војна најмногу учествуваа и ја помагаа борбата против германските фашисти односно окупатори и нивните соработници грчките монархофашисти. Судирите меѓу единиците на ЕЛАС, од една страна и владината грчка војска со полицијата помогнати од британските единици од друга страна, започнуваат на 4 декември 1944 година во Атина и завршуваат на 12 февруари 1945 година кога во Варкиза, урбанизирана зона која формира дел од општината Вари во јужна Атика, е потпишан договор помеѓу претставниците на грчката влада и претставниците на Народно-ослободителниот фронт на Грција (ЕАМ) за прекинување на граѓанската војна, за формирање на коалициона Влада на Грција, демобилизација на борците на ЕЛАС и предавање на оружјето. Владата формирана на преговорите во Варкиза, наместо да се заложи во Грција да завладеат мирот, слободата и демократијата, им даде неограничени права на новосоздадената војска и жандармерија, да дејствуваат одмазднички, прогонувајќи ги сите кои четири години се бореле против фашистичките окупатори и тие кои ја помагале борбата на ЕЛАС.



Не можејќи да го спречи овој терор, КПГ и другите демократски сили ја напуштаат коалиционата влада на Грција и започнуваат борба против неа. Ним им беше јасно дека таа борба ќе биде многу тешка, затоа што противниците ја имаа поддршката на САД и од Велика Британија, и затоа КПГ и другите демократски сили на Грција побараа помош од Советскиот Сојуз и соседните држави во кои комунистичките партии беа на власт. Бидејќи ЕЛАС и ЕАМ повеќе ги немаше, тие решија да создадат нова армија со име Демократска Армија на Грција (ДАГ).



На 2 април 1946 година во Белград во разговорите меѓу КПЈ и КПГ постигнат е договор за помош во воена опрема и оружје, храна, лекови и медицински услуги на болните и ранетите борци во болниците во Македонија. Прифатен е и предлогот, во Политбирото на КПГ да влезе еден Македонец, Паскал Митрески кој во Солун добро соработувал со генерал Маркос, а во Главниот штаб да влезе Џоџо Урдов, истакнат борец за правата на Македонците во Егејска Македонија, како и четири инструктори за обука на борците на ДАГ.



За болница за ранетите борци на ДАГ бил одбран воен објект кој војската на стара Југославија го изградила во 1930 година на местото наречено Пониква, оддалечено 15 километри од Кочани. Првите ранети во него доаѓаат во средината на јуни, донесени од границата на Кожуф. Поради лошиот пристап и нерасполагање на потребните протетички помагала поради потребата од ампутации на раце или нозе на ранетите, веќе во септември и октомври 1947 година донесено е решение да се бара друг објект за оваа намена.



Во ноември 1947 година болницата од Пониква е преселена во Катлановска бања. Закопот на починатите борци се решавал со носење земја од нивите, иако тоа многу не помогнало, затоа што поројните дождови често ја носеле и гробовите останувале голи на карпестиот терен.



Поради барање на околиските одбори на Скопје и Куманово за бањско лекување на граѓаните, пронајдена е нова локација за преселување на болницата. Со германски заробеници, за само три месеци од март до јуни 1948 година изградена е нова болница во Јасеново. Така летото 1948 година започнува со работа болницата во Јасеново, за кусо време болните и ранетите од Катлановска бања биле преселени во болницата во Јасеново. Ранети и болни во Јасеново имало до есента 1949 година, односно до крајот на Граѓанската војна во Грција.



Поголем број од ранетите Македонци останале во Македонија, а мал број Грци заминале во Бугарија, Унгарија, Романија, Чехословачка и во Советскиот Сојуз. Голем број се вратиле назад на фронтот во Грција.



Последната битка меѓу владините сили и единиците на ДАГ се одиграле во регионот Грамос, Вичо и Кајмакчалан. Решавачката борба започнува на 10 август 1949 година. На 17 август 1949 година владините сили ја освојуваат планината Вичо, а на 28 август 1949 година и врвот Грамос, висок 2522 метри. Борбите завршиле на 29 и 30 август 1949 година. Во нив учествувале британски авиони спитфаери и американски авиони од типот Хелидверс.



Тоа сеќавање како строго чувана тајна, денес заслужува внимание и јавно одбележување. Затоа и иницијативата на Здружението за заштита на човековите права на прогонетите од Егејскиот дел на Македонија ЅВЕЗДА од Велес, Сојузот на Македонците од Егејот МАКЕДОН и Светскиот Македонски Конгрес, за одбележување на местото каде се лекувани ранетите Македонци и Грци борци на ДАГ во Граѓанската војна во Грција 1946-1949 година, како сведоштво за помошта која Македонија им ја даваше на антифашистите и борците за слобода, правда и демократија во јужниот сосед Грција, со уверување дека на тој начин ќе се реши и македонското прашање, ќе се унапреди положбата и правата на Македонците во Грција. Благодарност на сите кои учествувале во изградбата и работата на овие болници, благодарност до медицинскиот персонал, благодарност до сите кои учествувале во организацијата на пречекот и испраќањето на болните и ранетите Македонци и Грци, борци на ДАГ во Граѓанската војна во Грција 1946-1949 година. Вечна им слава на упокоените за слобода на татковината! Амин!



(2)



ЗДРУЖЕНИЕ ЗА ЗАШТИТА НА ЧОВЕКОВИТЕ ПРАВА НА ПРОГОНЕТИТЕ ОД ЕГЕЈСКИОТ ДЕЛ НА МАКЕДОНИЈА ЅВЕЗДА ВЕЛЕС



ЕГЕЈСКА ВЕЧЕРА ВО ВЕЛЕС



5 март 2013 година, Велес, Македонија - Во организација на Здружението за заштита на човековите права на прогонетите од Егејскиот дел на Македонија ЅВЕЗДА од Велес неделава во ресторан Лозар на Велешкото езеро се одржа традиционалната Егејска вечер на Македонците од Егејскиот дел на Македонија што живеат во Велес. На вечерта имаше бројни гости Македонци од Егејскиот дел на Македонија и од Штип, Скопје, Кочани, Гевгелија.



На вечерата присуствуваа пратениците Трајче Димков од Штип и Ѓорѓи Коџабашиев од Велес, како и советници во Советот на општина Велес.



Присутните ги поздрави претседателот на Здружението за заштита на човековите права на прогонетите од Егејскиот дел на Македонија ЅВЕЗДА од Велес Бошко Божинов, претседателот на Сојузот на Македонците од Егејот МАКЕДОН Ташко Јованов и претседателот на Светскиот Македонски Конгрес Тодор Петров.



На вечерата имаше богата културно-уметничка програма, со неколку песни настапи Марија Димкова, а со ора од Егејскиот дел на Македонија играорната група “Вила Зора“ од Велес.





ОБРАЌАЊЕ НА ТОДОР ПЕТРОВ: МАКЕДОНЦИТЕ ЗАЕДНО СО ГРЦИТЕ ЈА ОСЛОБОДИЈА ГРЦИЈА ОД ФАШИСТИТЕ ВО ВТОРАТА СВЕТСКА ВОЈНА!



Почитуван господине Трајче Димков. Почитуван господине Ѓорѓи Коџабашиев, пратеници во Собранието на Република Македонија, почитувани браќа и сестри Македонци и Македонки. Имам чест да го поздравам и најстариот меѓу нас, роден 1922 година, 91-годишниот Раде Гогов Црноречки, кој бил главен организатор и одговорен за прифатот и лекувањето на ранетите Македонци и Грци борци на Демократската армија на Грција во Граѓанската војна во Грција 1946-1949 година, во болниците во Македонија на Пониква, Катлановска Бања и во Јасеново, во периодот од 1947 до 1949 година.



Денес имавме прекрасен ден, после 64 години, на местото чувано како строга воена тајна, пред Специјалната болница за белодробни заболувања и туберколоза Јасеново во општина Чашка, велешко, поставивме спомен-обележје како сеќавање на ранетите Македонци и Грци борци на Демократската Армија на Грција во Граѓанската војна во Грција 1946-1949 година, лекувани во неа во 1948-1949 година.



Болницата во Јасеново заслужува посебно внимание, затоа што е изградена само за три месеци, од март до јуни 1948 година, за лекување на ранетите борци на Демократската Армија на Грција (ДАГ), Македонци и Грци, во Граѓанската војна во Грција 1946-1949 година, откако претходно прифатот на болните и ранетите започнува во Пониква од јуни до ноември 1947 година, па во Катлановска Бања од ноември 1947 до јули 1948 година. Низ овие болници во Македонија лекувани се 6316 ранети, врз околу 2.500 биле извршени хируршки интервенции, 200 оперирани починале за време на операцијата, 146 борци починале за време не транспортот, а 46 биле донесени мртви. Починатите се закопани во близина на болниците, но гробовите до денес не им се откриени, коските од времето однесени.



Слава им на упокоените, благодарност до лекарите кои ги лекувале болните и ранетите.



Денес, со директорот на болницата во Јасеново договоривме спомен-соба за ранетите борци на ДАГ, ќе поведеме иницијатива за ексхумација на стотина закопани од починатите борци на ДАГ, запознавме жив сведок кој точно ја знае локацијата каде упокоените биле закопани, за да им оддадеме христијански и македонски, почит, да ги погребаме достојно во заедничка спомен-костурница за траен помен.



Веруваме дека оваа средба, во организација на Здружението Ѕвезда од Велес, Сојузот на Македонците од Егејот МАКЕДОН и Светскиот Македонски Конгрес ќе стане традиционална.



Исто одбележување ќе имаме и на Пониква кочанско и на Катлановска бања скопско и на Маркова Нога ресенско.



И бидејќи повторувањето е мајка на знаењето, почитувани браќа и сестри, и покрај се, никогаш да не заборавиме. Со Балканските војни 1912-1913 година, врз Македонија е извршена окупација, врз Македонците е извршен геноцид кој трае до денес. Оваа година се навршуваат 100 години од поделбата на Македонија и Македонците со Букурешкиот договор од 10 август 1913 година. Достојно ќе ја одбележиме со порака за семакедонско помирување и обединување на Македонците од сите делови на Македонија во целиот свет.



Светскиот Македонски Конгрес иницира собир на сите здруженија на Македонците од Егејскиот дел на Македонија, единствени и обединети, да испратиме силна порака до светот за нашите права и слободи.



И она што е најважно, зошто е важна Граѓанската војна во Грција за нас Македонците и за Македонија, да знаеме секому да објасниме на генерациите кои растат и на светот. Македонците, заедно со Грците во Втората Светска Војна 1941-1945 година и во Граѓанската војна во Грција 1946-1949 година како продолжение на антифашистичката војна, се бореа против фашистите и ја ослободија Грција од фашизмот. На тој начин се вградија во државноста на Елада и поради тоа им следат сите човекови и граѓански права и слободи, како еднакви меѓу еднаквите и рамноправни со рамноправните.



За жал, договорот меѓу Сталин и Черчил во 1944 година, Грција да и’ припадне како интересна сфера на Велика Британија, а Романија и Бугарија на Русија, ја промени историјата на Грција, на Македонците и на Македонија. Грчките монархофашисти како соработници на германските, бугарските и италијанските фашисти и окупатори, жестоко се пресметаа со борците на ЕЛАС и ДАГ, посебно со Македонците кои најмногу во нив учествуваа, затоа што Атина се плашеше од автономија на Македонија во рамките на Грција или нејзиното целосно обединување.



Продолжуваме пред македонските и грчките власти и меѓународната заедница со барањата за враќање на државјанствата и имотите на насилно прогонетите Македонци од Егејскиот дел на Македонија од Балканските војни и Граѓанската војна во Грција. Од Атина бараме извинување за сите историски и општествени неправди, бараме репарации. Некои експерти проценуваат дека станува збор за најмалку 30.000 милијарди евра за експлоатација на природните и културните богатства од окупираните територии на Македонија и штетите врз животите и имотите на насилно прогонетите Македонци од Егејскиот дел на Македонија.



И покрај се’, Македонија повторно е суверена држава, Македонците повторно се суверена нација и тоа повеќе никој и никогаш не може да го смени. Отфрламе референдум, промена на Уставот и ратификација на меѓународен договор заради промена на државното име Македонија.



Македонците во целиот свет бараат итен и безусловен прекин на разговорите за промена на државното име Македонија и продолжување на членството во Обединетите Нации и во сите меѓународни организации под државното име Македонија, со можност за употреба на уставната додавка “Република“ како јасна разлика од истоимената северна грчка и југо-западна бугарска провинција Македонија, без латинична транскрипција на македонскиот јазик (RepublikaMakedonija), туку на англиски јазик “Republic of Macedonia“, со меѓународниот код МК односно МКД и нотификација на македонскиот народ и на македонскиот јазик, независно од историските хипотеки. Доколку антимакедонизмот на Елада, грчкиот геноцид врз македонскиот народ и наци-фашистичкото барање на Хеленската Република за промена на државното име Македонија се вредност за солидарност на Брисел и Стразбур со Атина, Македонците го отфрлаат пристапувањето на државата Македонија во сојуз со Европската Унија и НАТО-Алијансата!



Во Егејскиот дел на Македонија, најчесто на прашањето “Шо ста виа“, Македонците ќе ви одговарат “Ми даљ знајме бе синко, ниа сме тукашни, уд тук сма“. А, на прашањето “А шо ј’зик лафте“, ќе ви одговарат “Ми даљ знајме шо ј’зик лафме, тукашин ј’зик“. Паметам баба ми, Бог да ја прости, протерани од Егејскиот дел на Македонија, од Балканските војни, од Мачуково денес Евзони, кога ќе ја прашав “Добро ма бабо, зар не знаахте шо сма“. Следеше одговорот “Как не знаахме бе синко шо сма, Макидонци сма ниа. Ама не знаахме кој на питуве, грчки, српски или бугарски агенти. Шо деца ги п’ргулта мисичинта. Ќи ти у земат детто уд пред порта, ќи гу утепат на границта и ќи ти гу дунесаа уф с’ндуќ, бигал, ќи кажаа“. Затоа биле тукашни, зборувале тукашен јазик, да се спасат од интернација или ликвидација.



Ако така било, денес е поинаку. Денес живееме во слободна Македонија, макар на еден дел од етно-историските граници и гордо и гласно велиме: Ние сме Македонци! Нашата држава се вика Македонија, ние сме Македонци, нашиот јазик е македонски!



Нека Господ Бог не’ благослови сите нас, Бог да ја благослови Македонија! Да Ви даде Господ здравје и живот и за арно да се гледаме. Да живее Македонија! Амин!



(3)



ВО ЈАСЕНОВО ОТКРИЕНА СПОМЕН-ПЛОЧА ЗА РАНЕТИТЕ МАКЕДОНЦИ И ГРЦИ БОРЦИ НА ДАГ ВО ГРАЃАНСКАТА ВОЈНА ВО ГРЦИЈА



4 март 2013 година, Јасеново, Македонија - Во дворот на Специјалната болница за белодробни заболувања во Јасеново неделава беше откриена спомен - плоча за сеќавање на ранетите борци Македонци и Грци, припадници на Демократската армија на Грција (ДАГ), учесници во Граѓанската војна во Грција 1946-1949 година, лекувани во оваа болница 1948-1949 година.



Настанот се одржа во организација на Здружението за заштита на човековите права на прогонетите од Егејскиот дел на Македонија ЅВЕЗДА Велес и Сојузот на Македонците од Егејот-МАКЕДОН.



Министерот за труд и социјална политика Спиро Ристовски, кој ја откри спомен плочата, по тој повод изјави дека оваа Влада прва го покренала прашањето на враќање на имотите на Македонците од Егејска Македонија. Со гордост потенцира дека и тој е потомок на деца бегалци од Егејска Македонија и најави дека Владата ќе продолжи да ги подржува сите активности на овие здруженија за поставување и на други спомен обележја во чест на борците од Егејскиот дел на Македонија кои се бореле во Граѓанската војна во Грција 1946-1949 година.



За настаните во Граѓанската војна во Грција зборуваа проф.д-р Виолета Ачкоска и претседателот на Светскиот Македонски Конгрес Тодор Петров. Присутните ги поздравија претседателот на Здружението за заштита на човековите права на прогонетите од Егејскиот дел на Македонија ЅВЕЗДА од Велес Бошко Божинов и претседателот на Сојузот на Македонците од Егејот МАКЕДОН Ташко Јованов.



Претседателот на Светскиот Македонски конгрес, Тодор Петров, обраќајќи се пред присутните потсети на настаните кои се случувале во периодот до 1949 година.



- Македонија ја помагаше антифашистичката војна во Грција со доставување воена опрема и лекување на ранетите борци на ДАГ, Македонци и Грци, во македонските болници на осоговската планина Пониква, 15 километри југозападно од Кочани во 1947 година, Катлановска бања до Петровец во 1947-1948 година и Јасеново до Чашка, велешко во 1948-1949 година. Низ овие болници во Македонија лекувани се 6.316 ранети. На околу 2.500 им биле извршени хируршки интервенции, од кои 200 оперирани починале за време на операцијата, 146 борци починале за време на транспортот, а 46 биле донесени мртви. Починатите се закопани во кругот на Катлановска бања и болницата Јасеново, но гробовите до денес не им се откриени, рече Петров.



Обврска, според Петров, на овие здруженија е да ги најдат гробовите на загинатите борци Македонци и Грци, да ги ексхумираат и достојно да ги закопаат во заедничка гробница спомен-костурница.



Раде Гогов Црноречки, автор на книгата “Лекување на борци на ДАГ во Македонија“, како организатор и одговорен во 1947 година, евоцираше спомени за болницата во Јасеново и организацијата на прифатот на болните и ранетите Македонци и грци од Грција во македонските болници борци на Демократската армија на Грција во Граѓанската војна во Грција 1946-1949 година.



За присутните беше изведена и богата културно-уметничка програма. Извадоци од романите “Црно семе“ и “Црноборје“ читаа учениците Станче Кузмановски и Александра Петровска, а лични творби читаа Кристијан Гуновски, Тања Славева, Ана Марија Џунџева, Иренка Христова, Андреа Арсов и Викторија Петровска, сите ученици во гимназијата “Кочо Рацин“ во Велес, како и поетесите Славјанка Љуткова и Билјана Настоска. Сплет од македонски песни и ора изведоа ансамблот “Распеани Велешани“ и играорната група “Вила Зора“.



Ѓорѓи Доцев Банев ја рецитираше стихотворбата “Пискотници и денес се слушаат од Грамос, Вич“ од неговата стихозбирка “Пранги“.



Организаторите на манифестацијата благодарност упатија до општините Чашка и Велес, Специјалната болница за белодробни заболувања во Јасеново, министерството за здравство, КРИН ДОО Прилеп, Здружението за духовно обединување на Сетинци, Попадинци и Круѓодарци од Лерин во Македонија и Свеетскиот Македонски Конгрес, како и на Александар Ѓорѓиев, скулптурката Валентина Стефановска, архитектот Тања Бижинова, Вардар градба Скопје, Хемија комерц Велес, Делта-пром Велес, Ива инжинеринг Велес, АД Димко Митрев Велес, Аграр трејд Велес, Пан-промет Велес, Печатницаи книжарница ИВА 2003 Велес, Павор отпад Велес, Таверна Деспина Велес, Ирена такси Велес и Зага маркети Велес.



Претседателот на Сојузот на Македонците од Егејот МАКЕДОН Ташко Јованов му врачи посебна плакета на директорот на Специјалната болница за белодробни заболувања во Јасеново Гоце Бузалков.





ОБРАЌАЊЕ НА ТОДОР ПЕТРОВ: МАКЕДОНЦИТЕ СЕ ВГРАДИЈА ВО ДРЖАВНОСТА НА ЕЛАДА!



Почитуван отец, почитуван господине Спиро Ристовски министер за труд и социјална политика, почитувани пратеници, почитувани советници, почитувани браќа и сестри Македонци и Македонки, Специјалната Болница за белодробни заболувања и туберколоза Јасеново во општина Чашка, велешко, поради својата местоположба и локација, ја нарекуваат македонски Шварцвалд, бидејќи е вистинска воздушна бања. Денес тука се лекуваат и срцеви болни. Радува што после 60 години, минатата 2012 година, со инвестиција на Министерство за здравство, граѓаните добија реновирана европска болница со високи стандарди. Им посакуваме здравје на сите што овде се лекуваат и плодни резултати на лекарите и вработените.



Болницата во Јасеново заслужува посебно внимание, затоа што е изградена само за три месеци, од март до јуни 1948 година, за лекување на ранетите борци на Демократската Армија на Грција (ДАГ), Македонци и Грци, во Граѓанската војна во Грција 1946-1949 година, откако претходно прифатот на болните и ранетите започнува во Пониква од јуни до ноември 1947 година, па во Катлановска Бања од ноември 1947 до јули 1948 година. Низ овие болници во Македонија лекувани се 6316 ранети, врз околу 2.500 биле извршени хируршки интервенции, 200 оперирани починале за време на операцијата, 146 борци починале за време не транспортот, а 46 биле донесени мртви. За жал, на починатите, закопани во близина на болниците, гробовите до денес не им се откриени, коските од времето однесени. Разговарав денес со жив сведок, кој за среќа точно ја знае локацијата каде се закопани стотина од упокоените. Ќе поведеме постапка пред надлежните за ексхумација, достојно и христијански да ги закопаме во заедничка спомен-костурница.



Болницата во Јасеново е дел од Антифашистичката војна 1941-1945 година која ја водеа Македонците и Грците, дело на соработката на Народно-ослободителната војска на Македонија (НОВМ) и Народно-ослободителната војска на Грција (ЕЛАС) и Граѓанската војна во Грција 1946-1949 година како продолжение на Втората Светска Војна во која партизаните на Демократската Армија на Грција (ДАГ) се бореа против грчките монархофашисти. И покрај обвинувањата на Владата во Атина за мешање во внатрешните работи на Грција, Македонија, ја помагаше антифашистичката војна во Грција со доставување на воена опрема и лекување на ранетите борци на ДАГ, Македонци и Грци, во македонските болници на осоговската планина Пониква, Катлановска бања и Јасеново. И во тоа не погрешивме.



Тоа сеќавање како најстрого чувана тајна, денес заслужува внимание и одбележување. Затоа и сме овде збрани, да го одбележиме местото каде се лекувани ранетите Македонци и Грци борци на ДАГ во Граѓанската војна во Грција 1946-1949 година, како сведоштво за помошта која Македонија им ја даваше на антифашистите и борците за слобода, правда и демократија во јужниот сосед Грција, со уверување дека на тој начин ќе се придонесе кон решавање на македонското прашање, ќе се унапреди положбата и правата на Македонците во Грција. Благодарност на сите кои учествувале во изградбата и работата на овие болници, благодарност до медицинскиот персонал, благодарност до сите кои учествувале во организацијата на пречекот и испраќањето на болните и ранетите Македонци и Грци, борци на ДАГ во Граѓанската војна во Грција 1946-1949 година. Вечна им слава на упокоените за слобода на татковината!



Почитувани браќа и сестри Македонци и Македонки. Со Балканските војни 1912-1913 година, врз Македонија е извршена окупација, врз Македонците е извршен геноцид кој трае до денес. Оваа година се навршуваат 100 години од поделбата на Македонија и Македонците со Букурешкиот договор од 10 август 1913 година. Достојно ќе ја одбележаме со порака за семакедонско помирување и обединување на Македонците од сите делови на Македонија во целиот свет.



Македонците, заедно со Грците во Втората Светска Војна 1941-1945 година и во Граѓанската војна во Грција 1946-1949 година како продолжение на антифашистичката војна, се бореа против фашистите и ја ослободија Грција од фашизмот. На тој начин се вградија во државноста на Елада и поради тоа им следат сите човекови и граѓански права и слободи, како еднакви меѓу еднаквите и рамноправни со рамноправните.





СОЈУЗ НА МАКЕДОНЦИТЕ ОД ЕГЕЈОТ МАКЕДОН



ИЗЛОЖБА “ПРОГОНСТВО ШТО ТРАЕ...“



22 март 2013 година, Скопје, Македонија - Во организација на Сојузот на Македонците од Егејот МАКЕДОН, денес, петок, со почеток во 11 часот во Народната и универзитетска библиотека “Свети Климент Охридски“ во Скопје ќе биде отворена Изложба “Прогонство што трае...“ посветена на 100 годишнината од Балаканските војни 1912-1913 и 65 годишнината од насилно протераните деца Македонци од Егејскиот дел на Македонија за време на Граѓанската војна во Грција 1946-1949.



Изложбата ќе ја отвори директорот на НУБ “Свети Климент Охридски“ Миле Бошевски, а присутните ќе ги поздрават проф. д-р Виолета Ачкоска, проф. Славчо Ковиловски, генералниот секретар на Сојузот на Македонците од Егејот МАКЕДОН Александар Ѓорѓиев, претседателот на Светскиот Македонски Конгрес Тодор Петров, претседателот на Сојузот на Македонците од Егејот МАКЕДОН Ташко Јованов и претставник на Владата на Република Македонија.



Програмата пред присутните ќе ја збогатат машката пеачка група Македонија при Ансамблот за народни песни и игри ТАНЕЦ со колаж на македонски народни песни и Ристана Николовска Рина со песни од Егејскиот дел на Македонија, а фрагменти од својот опус за македонската голгота ќе беседат писателите Иван Чаповски, Мирче Нешовски, Петре Наковски и Ристо Јачев.



Преку богатото културно наследство, преку усното творештво и, особено, преку високите книжевни остварувања на современите македонски писатели, македонскиот народ ја задржува својата автономност и вековна препознатливост. И покрај сите индивидуални и колективни трагедии, тортури, прогонства, застрашувања, бегства, носење на закони за промена на личните и на фамилијарните имиња и на топонимите, ние, благодарение на литературниот влог на писателите родени во Егејска Македонија, во нашата свест ја имаме целосноста на просторот отсликана уверливо, со чувство на литературна инвенција и богата лексичка изразност.



Преку делата на Ташко Георгиевски, Петар Ширилов, Иван Чаповски, Паскал Гилевски, Ката Мисиркова, Ташко Ширилов, Петре Наковски, Ристо Јачев, Петре Бицевски, Стојан Кочов, Методија Тошевски, Кица Барџиева-Колбе, Јован Парлапанов, Коле Мангов, Ристо Кирјазовски и други, во нашата меморија ги имаме прадедовските имиња на градовите, селата, реките, планините и на сите места и белези што се нарекувале со нашите вековни имиња. Ги имаме автентичните имиња на Кронцелево, Сетина, Крушодари, Крчишта, Свети Герман, Горничево, Сетома, Чеган, Пожарско, Костур, Воден, Родево, Пела, Кукуш, Баница, Лерин, Д’мбени, В’мбел, Бапчор, Калјари, Ранци, Трсје, Жупаништа, Шестеово, Загоричани, Габреш, Черешница, Овчарани, Тиолишта и многу други населби населени со етнички Македонци.



Творештвото на оваа група писатели е препознатлив амблем за македонското опстојување и визит-карта за препознавање на географските имиња, на топонимите и на личните имиња и презимиња во Егејска Македонија. Тоа директно или индиректно допира до читателите, ги буди чувствата на носталгија, но и на тревога, ја бара смислата за нашето постоење на балканските ветрометини. Во нивните книги се поставува прашањето за човечкото достоинство и за македонското талкање, измачување, одродување, уништување, а над сč, постојано нагласеното чувството за македонскиот непокор низ вековите.



Во подготовката на изложбата учествуваа, изборот на книги и фотографии го извршија, Ники Кирјазовска Јовановиќ, Славчо Ковилоски, Ташко Јованов и Александар Ѓорѓиев.



Изложбата за посетителите ќе биде отворена од 22 до 30 март годинава.





======oOo======



If you have something to say or if you want to know something, this is the forum for you. Please write to us and we will publish your thoughts in this Digest. Try and keep it simple and brief, no longer than a page. Please send your comments to Risto Stefov at [email protected].

[George S.]

Zdravo Risto,

I read what you write, and as before, I tell you again, keep writing, and keep posting. Macedonians need to be guided to a common goal, and you are doing exactly that.


The conspiracy theory, together with the fact the Macedonian nation is constantly divided in several fractions, leads us to the only conclusion: Macedonians need to be guided to a common goal.
We all want the same, to be who we are, but we wait for someone to make things right. There is no 'someone'.


We are the ones that must make things right.


The only way to do it is to tell our stories, to tell who we are everywhere we go, and to ignore the ones that are afraid of our existence.


We can achieve that with awareness (achieved by writing as you do among other things), by fostering on our culture and folklore, making friends, insisting on being respected for who we are whereever we go, to embrace our Macedonians no matter which background they have (as you previously wrote about), making the Macedonian unity stronger and larger all the time.


By being who we are, making the Macedonian spirit strong, even people like the defense minister will want to become one of us. And the ex-prime minister/ex-president as well (if he is a lost soul due to thinking he is better than others, then his followers).


Macedonians have been beaten and terrorized for centuries, making them still suspicious of others and rejecting them. But there is a huge difference today as we are independent, even though it's only at a small part of Macedonian land. We don't have to be afraid anymore. Only to guide ourselves to a common goal. Making the Macedonian-izm stronger.


Whenever you meet a frustrated Macedonian that starts criticizing etc. just say "I understand you, brother. But..." and continue to show him the real picture, that we are discriminated.

Golem pozdrav,
Z. D.,
Kopenhagen (od Bitola)





Risto,



I read this story and it torments me. I was old enough to see it all and participate in action.

No Macedonian ever believed in CPG, or NOF, NOMS, AFZH.



All were forced on us by jerk people.



In your story about Zahariadis in Prague, there was no decision by any plenum to start armed resistance to oust the royalists. When Zahariadis went to see Stalin, he was told to quash any left wing resistance in Greece. But Tito, Dimitrov, faithful to the 1935, and 1947 agreement to create Balkan Federation kept fighting until Stalin reneged this agreement. This agreement was denied by Stalin. Zahariadis knew that and he was a false, pretender revolutionary.



Our author here seems to be confused, he never mentions the Varkiza agreement and Zahariadis' action to deny it by abstaining from the March elections 1946.



Dimitrov believed till the last minute, when he was poisoned in Moscow. Tito was left alone to support a ghost revolution. After 1947 CPG under Stalin's orders fought to bring down Tito by using all Macedonians , offering alternative "Free Macedonia".

All rest is lies, confusion.



Till this day the CPG, and CPB continue: destroy any trace of Makedonism, Macedonia, Macedonians do not exist: Long live Democracy and Europe. This drama continues but at the end.



One thing should be remembered: Stalin, Churchill, Zahariadis were fighting to wipe out any trace of Macedonia. They sacrificed 300,000 people Greeks and Macedonians in the Greek islands. Nobody cries for them. People believing in communism have no idea that Judus, Zahariadis lead them to the slaughter, being paid tons of gold by the British to bribed most of the left leaders.



Have you ever heard of the gold paied by the British to corrupt leaders? 1943-1949.



Macedonia will triumph.

Dedo Manu

[George S.]

FROM Z’S CORNER





Did The Ancient Macedonians Speak An Archaic Form Of NorthWestern Greek?


By 1,150 BC (not long after the fall of proto-Slavic Troy) the Upper proto-Slav Pelasgian Makedonna believers who lived north of Mt.Olympus were being surrounded by Eur-Africans (Greeks) who now bordered their lands.

It would not be surprising if the Upper proto-Slav Pelasgian Makedonna believers at this stage began adopting an archaic form of northwestern eur-african (Greek) {*before their push south of Mt.Olympus} as it would have been a new phenomenon compared to their milleniums old native proto-Slavic language.

Those Upper proto-Slav Pelasgian Makedonna believers (some now bi-lingual) who pushed south of Mt.Olympus to conquer the eur-african Mycenaean civilization between 1,150 BC - 950 BC and colonize its lands were the "Dorians".

Those Upper proto-Slav Pelasgian Makedonna believers (some bi-lingual) who remained north of Mt.Olympus formed the early Argead MakedonnaState in approximately 825 BC.

So, it would not be surprising if the Ancient Macedonians also spoke an archaic northwestern Greek (eur-african) dialect alongside their native proto-Slavic.

By A Digest Reader





Makedonia & Pella Are Slavic Terms


The Makedonna believing Karan established the early Argead Makedonna state at Argos-Orestikon in approximately 825 BC.

Karan > Ka-ran - ko-s-dan > Lives-ra - lives-the living-don.

Argead > A-r - gea-d > Lives-ra - lives-don

Argos > A-r - "go(s)-po-din" > Lives-ra - lives-the living-don.

Orestikon > O-re s-ti > Lives-ra - lives-don.

It would not be surprising if the proto-Slavic statesman Karankostan was bi-lingual and also spoke an archaic northwestern eur-african (Greek) dialect.

Karan chose the proto-Slavic name Make-don-ia (Mother-Donna-State) for his country, not the eur-african Emathia!!!

Perdika came to the throne in 650 BC and established Ege, the second Macedonian capital.

Perdika > Pe-r-di > Lives-ra-don.
Ege > E-ge-(don) > Lives-the living-don.

Archelau came to the throne in 413 BC. He is credited for moving the Macedonian principal city from Aegae to Pella.

Archelau > A-r - che-(don) > Lives-ra - lives-don.
Pella >Pe-lla > Lives-la.

*The name Pella itself is proof that the Macedonians were proto-Slav Pelasgian whites!!! (regardless of which alphabet/language the term is written in!)

By A Digest Reader





RE: THE PELLA CURSE TABLET -By An Imposter Wannabe (Last Issue)



Hey imposter wannabe you are nothing more than a Christian turk who was forcibly settled in Greek occupied Macedonia in the 1920's! Lol



You can't see any proto-Cyrillic writing because your artificial Greek country deliberately refuses to show them as it goes against their interests. Its not rocket science. Infact I wouldn't be surprised if they have destroyed all traces of Slavic writing in that artificial country of yours.



Funny how this Pella curse tablet convieniently pops up in 1986, not long before Macedonia declared its independence from Yugoslavia.



Artificial Greece is so shifty I wouldn't be surprised if this tablet is a forgery. There should be many other such tablets and inscriptions if the Ancient Macedonians did indeed speak this language. Where are they? I don't buy it! On the other hand many proto-Slavic inscriptions seem to pop up regularly in the Republic of Macedonia. How is that so!



By Vlado V.

[George S.]

Hanson – ancient Macedonians were considered a distinct people



Friday, March 15, 2013,



Washington, 15 March 2013



Some 30 years ago, the understanding of the ancient Macedonians has changed and and they were now declared as pure Hellenes, even though, until then, they were considered as, at best, a people in need of Hellenization, says Victor Davis Hanson, American scholar on the Classical period and its warfare, and a well known Conservative opinion maker. Hanson says that it can’t be said with certainty whether this change was due to new scientific, or tourist and political reasons. In his interview with MIA, he Hoover Institution professor also discussed the decline of the West, President Obamas views on Europe and the change in the way the Western countries approach warfare.



Professor Hanson, you have devoted a fair amount of your life studying and writing about Greece, its history, culture and civilization, but also on warning about the decay of Western civilization in general. What are your personal views on the Greek collapse in the last three years, which in a way combined these two issues?



Anyone who visited Greece often between 1980 and 2010 should have been disturbed. Even to the naked eye, it was a huge German-fed Ponzi scheme, in which a naturally poor country cooked the books and used German loans to live the good life—and it was very good for very long for very many. The Greece of 2000 sounded a lot like Athenian literature of the 4th-century B.C., the topics ranging from envy and jealousy to bickering over state entitlements to ways of doing very little for state pay.



As someone who was warning for a long time on the unsustainability of the European social model, what is the lesson you believe that the World will learn from the current crisis? Would it be the view favored by the Conservatives, that it will be danger of the economy of debt, or will the Left prevail, warning that the crisis is the result of the policies of austerity?



Ultimately someone has to live in the real world. That fact is unmistakable. The fight over austerity is usually a battle over bailouts, in the sense that a country like Italy or Greece says it is willing to cut back in order to get more northern European loans and forgiveness of debt. The assumption is that someone north of the Rhine did something different than someone south of the Rhine to have the real material wealth to loan out. So for all the sloganeering of the left, even it does not believe that its own system creates real wealth. Italy does not bail out Portugal, or Portugal Greece. Europe is engaged in what we call over here a stand-off: how creative can the more socialist debtor nations become in either threatening or guilt-tripping the more free-market creditors to bail them out. And they are creative, from raising the specter of a Samson in the temple EU meltdown to rehashing World War II.



You are certainly aware that two small Balkan countries, Macedonia and Greece, have been locked in a difficult, two decades long struggle over the name Macedonia. Many consider this a laughable issue, but it carries some serious consequences, from the Greek economic embargo of the 1990ies, to the elevated tensions in the region.



Mostly ironic, if I can be excused for such a detached view, in the sense that classical scholarship as it pertains to Greece and emanates from Greeks and philhellenes up until about 1975 saw Alexander and the Macedonians as sort of uncouth half-Greeks in need of hellenizing by the city-states. After 1980, they were often reinterpreted as pure Hellenes. I am not sure whether archaeological breakthroughs, tourism, or politics account for the change. I think the Greek view is that the culture of Macedon in the widest sense of Macedon being Pella or the key cities was Hellenic-like, with a language similar to Greek (although sometimes not easily understandable to Greeks) and a culture considered in antiquity somewhat similar to Greeks' earlier monarchies. How that translates into cultural continuity, much less claims of heritage, across 2,500 years, I am not competent to ascertain. The problem is linguistic, ethnic, and historic—as the large ancient kingdom of Macedonia is variously now interpreted as Slavic, Hellenic, autonomously Macedonian, ancient, Medieval, and modern. There were an ancient Macedonian people, like a present-day Kurdish people, and they lived in areas that now belong to different states, as is true also of the Kurds, but after that politics make easy conclusions impossible.



In the Balkans, historic research is often used to support exclusionary policies toward the neighbors. There are frequent accusations of ‘theft’ of someone elses history of tradition, often baffling the Western historians. What is your experience with the Balkan historians?



I don't have much experience other than a sense that most historians of Greek background tend to assume that all of ancient Macedon and contemporary Greek Macedonia are synonymous, and most Slavic historians seem to assume that modern Macedonia is a legitimate cultural successor to a complex ancient kingdom of mixed languages and ethnicities—and that most Americans and English historians are, as you suggest, baffled. My own view is that in the latter 5th century B.C., the royal elite of a vast, loosely defined Macedonia made a conscious effort to Hellenize its elite and its urban culture, especially for purposes of military efficacy, and it was somewhat successful, as long as one defines success as not turning the southern Balkans into Greece per se. But how that translates into 21st century politics is bizarre but not unprecedented—compare historical claims for Palestine or even East Prussia.



Greece in all seriousness takes into account its historic heritage and guides its policy toward Macedonia with this goal, of preserving it. Do you think that modern Greece has been a good steward or representative of its cultural heritage?



I lived in Greece for two years and have visited there over 20 times, and have some knowledge of its idiosyncrasies. In a word, it lives in a rough neighborhood, separated from Europe by the Balkans and wide open to the Middle East and Turkey, a society occupied for nearly 400 years by the Turks, and often a pawn in big power politics of the 19th and 20th centuries. The Greeks believe that their spectacular classical heritage has survived intact through 2,500 years of Macedonian, Roman, Ottoman, Frankish, Venetian, and European occupation, and should accord them status and influence not commensurate with its otherwise small population and unimpressive economy. Individual brilliant Greeks are thought far better to represent Greece as a whole rather than dismal economic statistics.



Greece is nominally a free market state, while Macedonia was a Communist state, which is now introducing free market reforms and maintains a low level of debt. How is it that the two countries are going in so different directions?



Well our version is called red versus blue state. Illinois, California, and New York are high tax, big government, big exodus states. Utah, Texas, or Indiana are low tax, smaller government, and influx states. The former brag about their culture—Chicago, San Francisco, New York—the latter about their lower crime, and more freedom. The truth is, however, the blue states are in financial peril, are living off their fabulous inheritances where the American industrial miracle sprung up, and cannot continue their present course. The irony here is that once poor states seem to be far better run than wealthy states, and people are willing to leave a beautiful California to migrate to a hot and sometimes ugly Texas or Nevada to enjoy the better, smaller governance.

During the Bush administration there was much talk about New Europe, the string of new NATO allies that supported the Iraq war. The current administration seems much less interested in influencing the European countries in transition. Do you see room for a greater US role in transforming Europe?



The Obama administration sees the EU as a model, both economically and culturally. For Obama, this presents a paradox: he resents Europe for its supposedly imperialist, racist, and colonial past, but also admires it for its socialist and anti-traditional present. Add in the fact that the EU is almost imploding and a Greece is the future of California, and Obama finds it difficult to hold up Europe as a model. To sum up, present-day Europe's socialism is for Obama atonement for its culpable past, and should be best left alone. Obama admires a socialist Latin America or multicultural Asia or Islamic Middle East more than he does the prosperous and humane countries like Denmark or Germany or the Netherlands. He snubbed Germany on the anniversary of the fall of the Wall, ditches NATO meetings, flies to Scandinavia only to lobby for the Olympics or accept his prize, and gratuitously insults the British in petty ways; in contrast, a thuggish Erdogan is supposedly our model of a sober leader. He is much more likely to bow to the Saudi kleptocrats or the Chinese autocrats than the Queen of England.

In Brussels there is a bold feeling that they must unite the entire Continent under a strong, imperial technocratic Government, seen in the calls of ‘more Europe’. What do you think would be the outcome?



It is as old as Plato; the radical egalitarian always seeks more power and less democracy to ensure his vision of utopia, replete with an exempt technocracy under his tutelage. Radical egalitarianism always ends with totalitarianism, given human nature's innate desire to be free and pursue liberty and not go willingly to the equality of result gallows. We are seeing that here in the United States, as the Left is left mute when Obama trumps Bush in his lack of transparency and use of government edicts to pursue his version of egalitarian paradise. Statism leads only to poverty and misery, as Mao, Stalin, Castro, Chavez, and the North Koreans should have taught us.



You are a historian of ancient warfare, its tactics, geopolitics and heroics. Yet, the modern style of warfere, with its attacks on the civilians, terror strikes on religious shrines, etc, leaves very little room for the old heroic narrative we associated with war.



Western modernism, after WWI and WWII, rejected the idea of victory and defeat, as well as good and bad. Now we must be 100% perfect to be good at all, and can only fight if we are assured that everyone has universal health care. Such impossible expectations lead to stasis, like we have seen in the last 20 years. We fight kinda, sorta wars, out of sight, out of mind, mostly with borrowed money and the classes that we consider illiberal. But if the US or Europe does not believe in the exceptionalism of the West, why should others? And how surreal that we defer to the lead of thugs and fakers who trash the West, even as their own populations risk all to live in the West. In America we are the butt of constant verbiage from Mexico City even as 12 million Mexican nationals flee to join the gringos; your version is the hostile Arab World and radical Islam that cannot keep its own from fleeing to the land of the decadent infidel Crusaders. Is the West evil or the home of big-screen TVs or both? And yet to state just that is seen as politically-incorrect and worse. We are lost souls in the West, where only pockets of the old belief and confidence struggle on. In an existential struggle, we might abandon the pretensions brought on by our affluence and leisure, but so far our wars are mostly optional and not existential. That may change…and change in frightening ways.

[George S.]

Bulgaria: where western democracy meets Russian-style corruption


by Ognyan Minchev

05 March 2013

http://www.publicserviceeurope.com/article/3169/bulgaria-where-western-democracy-meets-russian-style-corruption

The post-communist transition model in many countries such as Bulgaria combines a western-style democratic political system with a Russian-type of oligarchic economy, a recipe for corrupt public institutions, argues think-tank

Another government on Europe's periphery has collapsed under pressure from its angry citizens. On February 21, the Bulgarian government of Prime Minister Boyko Borisov resigned following large-scale public demonstrations against electricity prices. Borisov and his centre-right Citizens for European Development of Bulgaria party had been relatively successful in their attempts at implementing strict austerity policies and balanced budgets in the aftermath of Europe's economic crisis.

But while budgetary discipline was sustained, almost half the companies on the market went bankrupt and unemployment and poverty rose dramatically. Yet this is only the most obvious manifestation of the economic and political crisis that has stricken the European Union's poorest member - a popular target of criticism for institutional inefficiency, high levels of corruption, and an inadequate judiciary.

The electricity prices that angered millions of Bulgarians are an effect of an energy system that is under the full control of corporate oligarchies in Moscow and in Sofia. Bulgaria has a special position in Moscow's energy strategy. Strong pressure has been exercised upon successive Bulgarian governments since the early 2000s to accept several large Russian energy projects on Bulgarian soil. The Burgas-Alexandroupolis oil pipeline was developed in the early 1990s and a framework agreement between Russia, Greece and Bulgaria was signed in Athens in 2007.

The project envisaged almost no benefits for Bulgaria but posed high-level environmental risks and other liabilities for the Bulgarian Black Sea coast, a popular tourist area. The GERB government consequently revoked Bulgarian participation in the project in 2010. The South Stream gas pipeline is the second major Russian project in Bulgaria, inked by a contract between Sofia and Moscow in late 2012. It was an attempt by Russian President Vladimir Putin to offset the implementation of the EU's third energy package - made effective on January 1, 2013.

But the most controversial Russian project in Bulgaria is the Belene power plant, designed to be the first Russian-technology nuclear site on EU soil. For a decade after 2002, Belene developed as a corrupt and completely illegitimate business project, aimed at producing abundant and expensive electricity in a country with excess capacity in a region of declining electricity demand. Bulgaria will not need additional electricity capacity before the late 2030s, nor can the country export its electricity surplus at the cost levels foreseen for Belene-produced electricity.

As the Bulgarian government terminated the Belene project in early 2012, pro-Russian energy lobbies opened a noisy campaign in favour of the project, which ended up in a referendum on nuclear energy that failed to produce clear results. The doubling and tripling of electricity bills in January is widely believed to have been an orchestrated manipulation aimed at provoking open public discontent and protests in the streets of the country.

The Bulgarian crisis might prove a case study for destabilisation in Eastern Europe. The post-communist transition model in many countries such as Bulgaria combines a western-style democratic political system with a Russian type of oligarchic economy, a recipe for corrupt public institutions. The governing oligarchy model is still sustainable in Russia because of two major factors: the immense natural wealth of Siberia and the authoritarian power maintained by the Putin regime.

The other countries of Eastern Europe do not command a pool of natural resources comparable to Siberia, nor can their fragile democratic regimes sustain brutal oligarchic control over national economies and public institutions. Large-scale corruption and the criminal appropriation of funds by local oligarchies in countries such as Bulgaria are a curse for national economic development and for the improvement of their low living standards.

The clash between the Russian oligarchic model of economic and political control and a western-style democratic system produces structural instability in the Eastern part of Europe, which may prove a strategic challenge for the EU and the transatlantic security system. The Russian strategy of energy monopolisation is aimed, first, at charging extraordinarily high prices and, second, at undermining the western strategic periphery in Eastern Europe.

Both Brussels and Washington seem to be heedless to the effects of this strategy. The instability and fragility of Eastern Europe could be compensated for by efficient policies of investment, institutional development assistance, and diversified energy supplies through projects like the Nabucco pipeline from Turkey. Yet the improvement of relations with Moscow at any price seems to be a bigger priority for the EU and the United States, rather than the guaranteed security and stability of Europe's eastern periphery.

Ognyan Minchev is a fellow at the German Marshall Fund of the United States' Balkan Trust for Democracy. The GMFUS first published this article as part of its Transatlantic Take series:



Russia's energy monopoly topples the Bulgarian government

[George S.]

Mercenaries guarding Greek government



Read an interesting thing in the news today, apparently blackwater which is an American mercenary for hire company is over seeing the police in Greece and also protecting the government. Rumors have been spreading that a coup might be coming or something similar. So they are going back to the military dictatorship days, good on them.

http://21stcenturywire.com/2013/02/2...rseeing-police

Blackwater mercenaries are currently overseeing the police in Greece as rumours of a coup abound. We understand the situation is extremely tense and that the mercenaries are there mainly to protect the Government and parliament should trouble break out either in the form of a revolution or counter-revolution. Already, a destabilisation plot involving the far-right and police has been uncovered. More below…

Over the last 12 months or more Greece has seen wave after wave of mass demonstrations, riots, battles between police and protesters, armed attacks on Government premises, attacks by fascists (i.e. Golden Dawn ) on migrants, as well as, of course, the complete collapse of the economy. The Government has been beset by scandals (e.g. secret bank accounts in Switzerland) and journalists have been arrested. Most people now exist day by day via co-operatives; workers are taking over the factories.

As we have said, there is a revolution taking place – a messy revolution. And it’s going to get messier, for the situation in Greece has now entered a critical phase – here is a summary (with further details below):

* Strategy of tension has already commenced
* Government is under siege and is protected by mercenaries
* Military coup is now talked of openly
* Insider warns that revolution (or counter-revolution) is imminent

Strategy of tension

A few days ago we reported on a plot by the police in collusion with the far-right to instigate a massacre of police, which would then be blamed on anarchists – presumably this would then be used as an excuse to introduce martial law or a state of emergency. The plot may have been foiled (23 persons were arrested) by Blackwater working in conjunction with police officers who are loyal to the Government. Blackwater are expected to continue monitoring police operations generally, to identify those officers who may be involved in other, similar plots.

Note… The term strategy of tension came about in Italy in the 1970s and 1980s when bombings of civilian were committed by neofascist organisations such as Ordine Nuovo, Avanguardia Nazionale or Fronte Nazionale).

Mercenaries protecting Government under siege

The Greek Government signed a contract with Academi (the new name for Blackwater) in November last year, though this was a secret agreement and you will not find details about it on the Academi website). News of the contract leaked out end of January when the Greek ambassador to Canada, Leonidas Chrysanthopoulos, let slip about it in an interview, which was then published in a blog (see highlighted sentence in red). The contract with Academi was confirmed a few days later via the Greek military news site Defencenet.

Blackwater/Academi are infamous as the company that ran mercenary operations during the last Iraq War and were engaged in unnecessary fire fights in urban areas, taking civilian lives. They currently have a forward ops base in Afghanistan.

We understand their principal role in Greece is two-fold. One is to oversee police operations. They have been contracted to do this because the Government are aware that the police have been comprehensively infiltrated by members of the fascist Golden Dawn and so cannot trust the police to stay loyal. Their other role is to act as a neutral force to provide full protection to the Government against assault from any quarter. In effect, the Greek Government is under siege.

Coup possibility

Recently the Government secured an agreement from the army that under no circumstances would they resort to a coup (as happened in 1967, leading to the junta of1967-1974). Whether this agreement will be honoured remains to be seen. As Greece is now part of the European Community a coup will be unlikely, but in the event of heightened tension martial law could be declared with curfews etc.

Warning of revolution/counter-revolution

According to Ambassador Chrysanthopoulos in his interview, “At a certain moment, quite soon, there will be an explosion of social unrest. It will be very unpleasant.” He then referred to fifteen armed incidents in the previous ten days, including the firebombing of the offices of the governing parties and the homes of pro-government journalists, the machine-gunning of the headquarters of the prime minister’s conservative New Democracy party, and a bomb explosion at a shopping mall belonging to the country’s second wealthiest citizen. Chrysanthopoulos predicts the trouble will begin when new tax bills arrive (soon)…

Source: Darker Net

[George S.]

Бабата на Александар Македонски била од битолско Црнобуки

Вторник, 05 Март 2013 11:51



Археологот Виктор Лилчиќ, во првиот том од едицијата за старите македонски градови, вели дека сегашното битолско село Црнобуки се наоѓа на градот каде што била родена бабата на Александар Македонски, Евридика, пишува весникот Дневник.



Виктор Лилчиќ, професор од Институтот за историја на уметност и археологија во книгата „Kорпус на стари градови и тврдини во Македонија-Линкестида и Девриоп“ ја застапува тезата дека археолошкиот локалитет Градиште кај битолското село Црнобуки најверојатно го крие градот Линк, престолнина на кралството на Линкестидите, од каде што потекнувала и бабата на Александар Македонски, Евридика.



Лилчиќ деновиве во Битола ги презентира податоците од своите долгогодишни теренски истражувања за документирање на старите населби. Грандиозниот корпус што ќе се печати ќе има 17 тома, од кои засега е испечатен само првиот, посветен на старите антички населби во Битолско.



- Централна идеја во првиот том е потрагата по главниот град на кралството на Линкестидите, Линк, за кој се смета дека е во Битолско. Линкестидите имале најдиректно античко македонско потекло. Од тој град потекнува крвта на Александар Македонски. Историските податоци велат дека со градот владеел кралот Арабеј Први, чија ќерка ја зел некој соседен крал Сирас и ја добиле Евридика. Таа станала сопруга на македонскиот крал Аминта Трети. Тие имале три сина, а меѓу нив најмладиот бил Филип Втори, татко на Александар - вели Лилчиќ.



Овој археолог објаснува дека не случајно тргнал од Линкестида за да покаже преку движни и недвижни артефакти дека на овој простор живееле антички Македонци во населби кои ние денес можеме да ги истражиме. Лилчиќ смета дека ако се докаже дека Линк е на нашата територија, тоа ќе биде светска сензација.



И претходно имало претпоставки за местоположбата на Линк. Според археологот Иван Микулчиќ, можно е градот да се наоѓал на Висок Рид во Егри, а смета дека Црнобуки е Персеида. Археологот Фанула Папазоглу сметала дека Линк е во Хераклеја, а античките археолози дека тоа е Лерин.



Лилчиќ се сомнева во ова зашто смета дека Висок Рид не е доволно висока позиција за да може кралството да се брани од напаѓачи, Хераклеја се развивала подоцна, а во Грција не му дозволиле да истражува. За точно да се утврди местоположбата, потребно е да се спроведат археолошки истражувања зашто со книгата е направено картирање на местата.





Alexander's grandmother was from Bitola Crnobuki



Tuesday, 05 March 2013 11:51

http://www.kurir.mk/makedonija/vesti...olsko-Crnobuki

Google Translator:-

Archaeologist Viktor Lilcic in the first volume of the edition of old Macedonian cities, the newspaper Dnevnik says the current Bitola village, Crnobuki, is the city where Eurydice, the grandmother of Alexander was born.

Viktor Lilcic, professor at the Institute of Art History and Archaeology in the book "Korpus old towns and castles in Macedonia Lynkestidia Devriop" argued that the Gradishte archaeological site in Bitola village Crnobuki probably hides City Link, the capital of the kingdom Linkestidite , where it and the grandmother of Alexander, Eurydice, originated.

Bitola Lilčić recently presented data from its long-term field studies documenting the old neighborhoods. Grandiose Corps that will be printed will have 17 volumes, of which so far only one is printed. The first is dedicated to old ancient settlements in the surroundings.

- The Central idea in the first volume is the search for the capital of the kingdom Linkestidite Link, which is considered to be in its vicinity. Linkestidite had a direct ancient Macedonian origin. Bloodlines from that city came from Alexander. Historical records say that the city was ruled by King Arabej I, whose daughter married a neighboring king, Siras, and bore Eurydice. She became the wife of the Macedonian king Amyntas III. They had three sons, the youngest among them was Philip II, Alexander's father - says Lilcic.

The archaeologist explained that accidentally went to Lynkestidia to show through both mobile and immobile artifacts that Macedonians lived in neighborhoods in this ancient space, that we can today explore. Lilcic believes that if it is proved that the link is on our territory, it will be a world sensation.

And before there were assumptions about the location of the link. According to archaeologist Ivan Mikulcic, it is possible that the city was situated on a high hill in Egri, and he believes that Crnobuki is Perseida. Archaeologist Fanula Papazoglou thought that Link was in Heraclea, ancient archaeologists think it is Lerin.


Lilcic doubts this, arguing that the High Hill is not in a high enough position for the kingdom to be able to defend itself from invaders, Heraclea developed later, and we are not allowed to explore in Greece. To accurately determine the location, it is necessary to conduct archaeological research for the book and map the places.

[George S.]

One dead, hundreds of homes flooded in Macedonia

http://uk.news.yahoo.com/one-dead-hu...184650735.html

SKOPJE (Reuters) - One man was drowned and several hundred homes in Macedonia were flooded on Tuesday as two days of heavy rain drenched farmland and caused power outages in the Balkan country, authorities said.


Macedonia's Crisis Management Centre said more than 10 rivers had burst their banks, destroying at least two bridges and flooding homes and thousands of hectares (acres) of farmland in the northeast.


A 51-year-old man from the north-eastern village of Cvetisnica drowned after he tried to cross a rising river.


"The villages of Opae and Lopate are badly hit - the height of the water is almost one metre (yard)," the crisis centre said in a statement. The government said it was acting to alleviate the crisis.


"From the data on the ground we have already given direction to use state-owned machinery to aid the situation, and we have distributed materials to prevent further flooding," said government spokesman Aleksandar Georgiev.


Rising water levels put pressure on dams, and at least two were described as critical. Nearby residents were evacuated.


The crisis centre reported power outages in some areas. North of Macedonia, in the southern Serbian region of Bujanovac, 40 homes were evacuated due to flooding.





Gruevski: Kicevo was and will remain Macedonia



Friday, March 15, 2013,



Kicevo, 15 March 2013 (MIA) - Kicevo was and will remain Macedonia. The same goes for Struga, Tetovo, Gostivar, said VMRO-DPMNE leader Nikola Gruevski at the rally of coalition For Better Macedonia in Kicevo late on Thursday.



"The DUI candidate has urged Albanians from the diaspora to come and vote in Kicevo. They should come and see their relatives, but this will be a message for us that turnout should be 100 percent", said Gruevski.



He added that Kicevo should be left to the people who live there, not someone who has been living abroad for 20 years.



"Ethnic Albania will not happen in Macedonia, not now, not ever", stressed Gruevski.

Mayor candidate Blagoja Despotovski stressed he would represent the interests of all communities living in Kicevo.



"Over the past four years we implemented over 200 projects, supported by the Government. We will continue to work with the same tempo so that Kicevo becomes a better place to live in", said Despotovski.

[George S.]

By Sam Vaknin Author of “Malignant Self-love: Narcissism Revisited”

http://www.newyorkdailysun.com:80/albanian-dreams-macedonian-nightmares

Western thinkers believe that throwing money at discontent – in the form of better and freer commerce – is the perfect and irretrievable antidote to war. They accentuated interest at the expense of fear and honour. The all-pervasiveness of this fallacy amounts to an almost reflexive defence mechanism of denial of the reality and inevitability of war and of its role as arbiter and pacifier.



In the Balkans, both the United States and the European Union continue this tradition. The association and stabilization agreements they often dangle and rarely sign, are sometimes followed by civil wars. The stability pact brought no stability. And the profusion of aid money and credits served only to augment flagrant corruption and arm the combatants.



The same tried and disproven methods are now applied by cynical and weary diplomats in Macedonia. Aid is withheld and promised as a bargaining chip. Elusive EU membership is supposed to concentrate the minds of the antagonists. But Macedonia’s problem is one of honour, and of fear, and only then – of self interest.



The Albanians in Macedonia are economically better off than their kith and kin anywhere else in the Balkan. This, they claim, is no thanks to the state. Official unemployment amongst the young is intolerably high. Access to secondary and higher education limited (especially since the use of the Albanian language in these institutions is restricted). They are under-represented in public administration. The physical infrastructure of their villages and cities is crumbling or altogether non-existent.



To this the Macedonians retort that Albanians make up a hefty chunk of the informal economy, thus distorting official unemployment figures. Albanians in western Macedonia largely do not pay taxes – an act of civil disobedience long preceding the current insurgency. Their admitted undr-representation in state administration is due to the lack of properly qualified and educated cadre. That they prevent their women from attending school does not help. And infrastructure all over the country is decrepit, Macedonia being the third poorest country in Europe.



What preceded what – discrimination poverty or the reverse – is immaterial except to traditional Balkan hair splitters. Economic problems should and can be solved by economic and regulatory means, goes the West. A tweaked constitution, the right laws passed, credits to small and medium enterprises and, presto, problem solved.



But the Macedonian problem – now in its second century – is a lot deeper than any Western pocket.



The Macedonians regards the current state of Macedonia as the final realization of a dream. It occupies less than a third of the historical territory known as Macedonia – but it is theirs, a sovereign state, where they are fully Macedonian in language and in custom. Macedonia to the Macedonians is, in other words, a fatherland, not merely a convenience. They cling to their tiny plot even more tenaciously in the face of Serb, Greek and Bulgarian disparagement. The Greek doubt the authenticity of the current inhabitants of Macedonia as do the Serbs (to whom Macedonia is “south Serbia”). The Bulgarians regard Macedonian as a villager’s dialect of Bulgarian. This inane opposition by their neighbours hardens Macedonian resolve to prevail and perpetuate both their national identity and their language. This is a throwback to the 19th century concept of nation-state – a space populated by a more or less homogeneous people with their own history, national myths, language, and political agenda.



Where the Macedonian’s attitude is historical – the Albanians’ is territorial (“Albania is where Albanians are”). To them Macedonia is a mere territory inhabited by two major nations (the Macedonians and the Albanians). It is a political and economic partnership. As such, it can theoretically be dismantled, or substantially altered at will. Since no single nation in such a citizen’s compact can have a privileged position – they each can veto each other’s decisions and vision.



This Albanian rendering of Macedonia is much closer to the American instrumental ethos of the state. To Americans, the USA is the outcome of a social contract constantly re-negotiated and rephrased. It is founded upon piles of documents – the Constitution, the Bill of Rights. It is an abstract entity in flux, re-defined by its constituents and managed by sempiternal arbitration.

The Albanian position is also close to the European Union’s new found totem of the “multi-cultural society”. States belong to their citizens, regardless of colour, race, or origin. Germany, the United Kingdom, and France are slowly being transformed into immigrant societies – dysfunctional melting pots of hitherto foreign cultures and societies. This tendency is further enhanced by the gradual emergence of the European supranational federation. Sovereignty is in the descendant – national cohabitation in the ascendant.



Here lies the danger to Macedonia’s future. Both the USA and the EU are likely to coerce Macedonia to adopt a contract-based, multi-cultural solution to the crisis. The Americans are likely to impose on it an American style constitution – and the European are likely to implement a bevy of “minority rights” measures. In a region still steeped in nationalistic lore and enthralled by the spectre of the nation-state, these would spell the end of Macedonia as a political entity. At the very least it would spell the end of Macedonia as the homeland of the Macedonians.



NATO and the EU – and to a lesser extent the USA – are committed to preserving Macedonia’s stability. The main transport corridors connecting the reformed Yugoslavia to Greece cross Macedonia. KFOR’s supply routes and logistical bases are in Macedonia. NATO’s southern flank – comprising the ever adversarial Turkey and Greece – may itself be destabilized by an inter-religious conflict in the cradle of Orthodox Christianity. Add to this the destabilizing and radicalizing impact upon the delicate fabric of Kosovo of the throngs of Albanian refugees from Macedonia and NATO’s involvement becomes more understandable as is the relentless pressure it exerts on local politicians to deliver a peace and nation building agreement.



Macedonia never really succeeded to integrate its Albanian citizens. They boycotted the 1991 referendum on independence and the attendant census. In January 1992 they held a plebiscite of their own in which they opted for autonomy. They publicly and recurrently rejected the results of the 1994 internationally monitored census (according to which Albanians made up 23% of the population).



Many Albanians in western Macedonia feel closer to their kin and kith in Kosovo than to the Macedonian state. In both 1968 and 1981 they demonstrated in solidarity with the bloody outbursts in Kosovo against the former Yugoslavia. The demands to be annexed to the autonomous Kosovo were often heard between 1969 and 1989. Albanians from Macedonia attended Pristina University where they interacted with radical Maoist students from both Kosovo and Albania. In 1992 the Albanians briefly declared an “Autonomous Republic of Illirida” in a series of demonstrations in Struga.



Back to the old blame game:



Macedonians intermittently accused the Albanians of illegal construction, purchases of real estate at inflated prices, mass immigration from Kosovo, re-population of Macedonian villages abandoned by their inhabitants, ethnic cleansing by intimidation of urban neighbourhoods, nationalist indoctrination under the guise of religious instruction, pressuring other Moslems to declare themselves as Albanians, and irredentism.



Albanians intermittently accused the Macedonians of discrimination in the labour market, in secondary, and higher education, in outlays on infrastructure (many Albanian villages still lack proper roads and are not connected to the national grids of water and electricity), and in the public administration. Albanians claim that police brutality, discriminatory legislation, and the exclusive use of the Macedonian language violate their human and civil rights. They lost faith in the Macedonian’s will to accommodate their demands, however legitimate.



Author Bio



Sam Vaknin ( http://samvak.tripod.com ) is the author of Malignant Self-love: Narcissism Revisited and After the Rain – How the West Lost the East, as well as many other books and ebooks about topics in psychology, relationships, philosophy, economics, and international affairs.



He is the Editor-in-Chief of Global Politician and served as a columnist for Central Europe Review, PopMatters, eBookWeb , and Bellaonline, and as a United Press International (UPI) Senior Business Correspondent. He was the editor of mental health and Central East Europe categories in The Open Directory and Suite101.



Visit Sam’s Web site at http://www.narcissistic-abuse.com

[George S.]

Karavilka Petrovich



Karavilka Petrovich, of Valparaiso, Ind., passed away Saturday, March 9, 2013, peacefully with her family by her side.



She was born on June 15, 1902 in Rotino, Macedonia (former Yugoslavia) to parents Jordan and Kalina Stojanovich.



Karavilka came to America with her children in 1936 to be with her husband, Spero Petrovich, settling in Gary, Indiana. She was proud to become an American citizen.



Karavilka was preceded in death by her husband Spero Petrovich, son Vladimir Petrovich, parents Jordan and Kalina Stojanovich, brother Eftin (Elinka) Stojanovich, and sister Vlorinka.

She is survived by her daughter Donna (Theordore) Erceg; granddaughters, Lauren (James) Thorstad, Susan (George) Eberhardt, and Joann (Thomas) Meyer; great-grandchildren, Nicholas Mandich, Natalie (Nathan) Griffin, Thomas Thorstad and Audrey Temple, Andrew Thorstad, Henry Meyer, Martin Meyer; great-great grandsons Troy, Samuel and Joseph; Godchild Demetra (Jesse) Reithal; loving nieces Verka Simonovski and family, Milka Saricos and family, and the family of the late Trajanka Nicolich.



Mrs. Petrovich was a founding member of SS Peter & Paul Macedonian Orthodox Church and Ladies Auxiliary. Her greatest joy was her family and spending time with her many friends, treating them all with her cooking and baking. She was an excellent gardener and enjoyed embroidering. She was known to everyone as Grandma Petrovich, a loving Mom, Grandma or just Baba. She will be remembered and dearly missed.



Funeral services will be Wednesday, March 13, 2013 at 10 a.m., directly at SS Peter & Paul Macedonian Orthodox Cathedral, 9700 Broadway, Crown Point, Ind., with the Very Rev. Tome Stamatov officiating. Interment will be at Calumet Park Cemetery.

Visitation will be held Tuesday at Burns Funeral Home, 10101 Broadway, Crown Point, Ind., from 2 to 8 p.m. with a Pomen Service at 7 p.m. In lieu of flowers please make memorial contributions to a favorite charity.



For further information please call Savich & Semplinski Directors at Burns Funeral Home (219) 769-0044.

[George S.]

The Greek Macedonian Question (Part 2)

(Thanks to Tasko T. for providing this article)



Reaching the point where we will focus on aspects of the issue within the framework of the Greek state, in this part will follow, broad and without being able to mention all the dimensions, the course of Greek policy towards populations from 1913 incorporated in Greece.



By Catherine Alamanou



* Continued from: The Greek Macedonian Question (Part 1)

When they finished the Balkan Wars and signed the Treaty of Bucharest in 1913, the southern half of Macedonia passed into the territory of Greece. Immediately the Greek government began to implement a policy of localization in order to digest their ethnically heterogeneous inhabitants of the region and to integrate them into the Greek state which became citizens.

Between 1913 and 1928 the Slavic names of hundreds of villages and towns Hellenized by the Commission of the names of the Greek and Committees renaming of settlements and place names, which are tasked by the Greek government to "eject all the names of settlements and communities which molynousi aschimizousi and the consideration of our beautiful homeland and conferring no pretext at unfavorable for the Greek Nation conclusions opponents treat people against us."

In the decades of 1920 and 1930 destroyed the Slavic inscriptions in churches and banned the celebration function in the Slavic language. Also Hellenized all Slavic names and surnames of persons. So Jovan Filippov was John Philippides and Lena Helen was Stoikof Stoikou.

The assimilative policies adopted by the government in Greek Macedonia were intended to impose a sense of Greek national identity among heterogeneous local residents, many of whom still identify themselves with local conditions and ethnographic.

The period of the dictatorship of Metaxas as the Second World War, the Slav-speaking population in Greek Macedonia faced very bad treatment.

In his study, The Macedonian Conflict, the Loring Danforth cites the story of John Markov: Markov John remembers that period between was decisive for his life. When he was a child and lived in a village near Florina, he listened to his father: "We're not Greek." When he went to school, did not know a word of Greek. A few years later with some friends secretly learned to read and write "Bulgarian or Macedonian like to tell you today." A classmate grabbed his notebook and showed it to the teacher. The result was that gendarmes came, grabbed him and began to beat him. Threw him down in the snow and swearing 'vromovoulgare. "At that time he took oath. He said to himself: "I will get out a word. They will hate you forever ....".

After the Second World War and went as the Greek Civil War became increasingly important contribution of "Macedonians" in case the communists. According to Greek sources, around the end of the Civil War, 30% of the Republican Army, which kathodigoutan by communists, consisted of "Macedonians" and most of them were looking at some sort of "Macedonian autonomy" after the war.

The same sources also estimate that at that time more than half "of the Greek-speaking Slavic Macedonia exhibit consciousness." Of course there were numerous Slav-speaking inhabitants of Greek Macedonia who had already developed Greek national consciousness or developed at that time. The majority of them fought with the Greek army against the communists in the Civil War. In this way closely linked to national identity on the one hand and the political orientation of the other.

As with the Metaxas dictatorship in the past decade, the Civil War was for many people a critical period for the development of "Macedonian national identity" them. Therefore, during 1940, the Slav-speaking inhabitants of northern Greece, who until then largely shared the same local or ethnic identity, were divided into two opposing and hostile camps with different national identities.

Since the end of the Civil War (1949) as the military dictatorship of 1967

When the Civil War ended, many of those who fought on the side of the communists, fled from Greece to settle in the Yugoslav Republic of Macedonia and other countries of Eastern Europe. At the same time the Slav-speaking Greeks who did not feel persecuted wild. Accused on the one hand as "communists" and another as "Slavs" and "Bulgarians".

Considered "enemies of the fatherland" both because of political beliefs that fed and because of their ethnic or national identity. And of the two views are not considered "real Greeks" and full members of the Greek nation.

The persecution in Greece got two very extreme forms: the imposition of loyalty oaths and the confiscation of their property. In the late 1950's, residents of several villages in the prefectures of Florina, Kastoria and Edessa had to swear that they would never speak again "local Slavic idiom", but will only spoke Greek.

Several laws since the late 1940's and early the next day to allow confiscated without compensation the property of those who lost their Greek citizenship because they fought alongside communists in the civil war or left the country illegally. This was even though members of their families who remained in Greece continued to hold these properties. According to some estimates, two-thirds of the 22,000 political refugees who applied for the above laws were Slav-speakers.

The same laws provided for the removal of border areas between what is dangerous for national security and their replacement by "nationalist settlers" who came from other parts of Greece. H government often lock into place with its own costs the "settlers" on the estates seized by political refugees. The colonization of frontier areas of Greek Macedonia was considered necessary for reasons of demography and national security.

The dual process seizures and settlements continued throughout the 1950s and for much of the next. The results of these laws were still considerably more recently, as political refugees trying to return to Greece and take back the properties when he escaped fled to the north after the Civil War, but in vain.

During the military dictatorship, many Slav-speaking exiled or imprisoned. When democracy was restored, abandoned the most oppressive forms of complaints and prosecutions, but continued the general policy which denied that there is a different national or ethnic consciousness.

* Read: Danforth, Loring, The Macedonian Conflict: Nationalism in a transnational world, Athens, Alexandria Publications, 1999.



Грчката македонското прашање (Дел 2)



Постигнување на точка каде што ќе се фокусираме на аспекти на проблемот во рамките на грчката држава, во овој дел ќе следат, широка и без да бидат во можност да се спомене сите димензии, курсот на грчката политика кон населението од 1913 инкорпорирани во Грција. Кетрин Alamanou

* Продолжува од: Грчката македонското прашање (Дел 1)

Кога тие завршија балканските војни и потпишан Договорот од Букурешт во 1913 година, јужната половина Македонија го донесе на територијата на Грција. Веднаш грчката влада почна да спроведува политика на локализација, со цел да се вари нивните етнички хетерогени жители на регионот и да ги интегрираат во грчката држава која станаа граѓани.

Помеѓу 1913 и 1928 година на словенските имиња на стотици села и градови хеленизирани од страна на Комисијата на имиња на грчки и комитети преименување на населените места и имиња на места, кои се задолжени од страна на грчката влада да "извади сите имиња на населби и заедници кој molynousi aschimizousi и разгледување на нашата убава татковина и пренесува нема изговор во неповолни за грчката нација заклучоци противници ги третираат луѓето против нас. "

Во децении на 1920 и 1930 уништија словенски натписи во црквите и забрани прослава функција во словенскиот јазик. Исто така хеленизирани сите словенски имиња и презимиња на лица. Значи Јован Filippov беше Џон Philippides и Лена Хелен беше Stoikof Stoikou.

На assimilative политики усвоени од страна на Владата во грчка Македонија беа наменети да се наметне чувство на грчкиот национален идентитет меѓу хетерогени локалните жители, од кои многумина се уште се идентификуваат со локалните услови и етнографски.

Периодот на диктатурата на Метаксас како Втората светска војна, словенски јазик населението во грчка Македонија се соочил со многу лош третман.

Во својата студија, Македонскиот конфликт, Лоринг Данфорт наведува приказната за Џон Марков: Марков Џон сеќава дека периодот беше решавачка за неговиот живот. Кога беше дете и живеел во село во близина на Лерин, тој слушаше татка си: "Ние не сме грчки." Кога тој отиде во училиште, не знам еден збор на грчки. Неколку години подоцна со некои пријатели тајно научил да чита и пишува "бугарски или македонски сакал да ви кажам денес." А соученик зграпчи неговиот лаптоп и покажа дека на наставникот. Резултатот беше дека жандармите дојде, зграпчи него и почна да го победи. Го фрли долу во снегот и vromovoulgare пцуењето ". Во тоа време тој го зеде заклетва. Тој рече дека за себе: "Јас ќе излезат збор. Тие ќе те мразат засекогаш .... ".

По Втората светска војна и отиде како на грчката граѓанска војна стана повеќе важен придонес на "Македонци" во случај на комунистите. Според грчки извори, околу крајот на Граѓанската војна, 30% од републиканска армија, која kathodigoutan од комунистите, составен од "Македонци" и повеќето од нив беа во потрага по некој вид на "македонската автономија" по војната.

Истите извори, исто така проценуваат дека во тоа време повеќе од половина "на грчки јазик словенски Македонија изложба свест." Се разбира имаше голем број словенски јазик жители на грчка Македонија кои веќе развиени грчка национална свест или развиена во тоа време. Мнозинството од нив се бореле со грчката војска против комунистите во Граѓанската војна. На овој начин тесно поврзани со националниот идентитет на една страна и политичка ориентација од другите.

Како и со Метаксас диктатура во изминатата деценија, на Граѓанската војна беше за многу луѓе критичен период за развој на "македонскиот национален идентитет" нив. Затоа, во текот на 1940 година, словенските јазични жителите на северна Грција, кој до тогаш во голема мера дели истата локална или етнички идентитет, беа поделени во две спротивставени и непријателски табора со различни национални идентитети.

Од крајот на Граѓанската војна (1949), како на воената диктатура од 1967

Кога Граѓанската војна заврши, многу од оние кои се бореа на страната на комунистите, избегаа од Грција да се населат во Република Македонија и други земји од Источна Европа. Во исто време зборуваат словенски кои не се чувствуваат прогонети дивината. Обвинет од една страна како "комунисти", а друг како "Словени" и "Бугарите".

Сметаат за "непријатели на татковината" и поради политички убедувања кои се хранеле и поради нивната етничка или национален идентитет. И на двата пати не се смета за "вистински Грци" и полноправни членови на грчката нација.

Прогонот во Грција доби две многу екстремни форми: наметнување на лојалност заклетва и конфискација на нивниот имот. Во доцните 1950-тите, жителите на неколку села во префектурите Лерин, Костур и Воден мораше да се заколнам дека тие никогаш нема да зборуваат повторно "локален словенски идиом", но ќе зборуваат грчки.

Неколку закони од крајот на 1940-тите и почетокот на следниот ден за да се овозможи конфискувани без надомест во сопственост на оние кои ги загубија своите грчко државјанство, бидејќи тие се бореа рамо до рамо со комунистите во граѓанската војна или ја напуштиле земјата нелегално. Ова беше, иако членовите на нивните семејства кои останаа во Грција продолжува да се одржат овие својства. Според некои проценки, две третини од 22.000 политички бегалци кои се применуваат за горенаведените закони беа словенски јазик.

Истите закони предвидени за отстранување на пограничните области помеѓу она што е опасно за националната безбедност и нивна замена со "националистичката доселеници", кои дојдоа од другите делови на Грција. H Владата често ја заклучите во место со своите трошоци на "доселеници" на имотите одземени од страна на политичките бегалци. Колонизацијата на пограничните области на грчка Македонија се сметаше за неопходна поради демографијата и националната безбедност.

На двојна процес напади и населби продолжи во текот на 1950-тите и во поголемиот дел од следниот. Резултатите од овие закони се 'уште значително повеќе во последно време, како политички бегалци се обидуваат да се вратат во Грција и да се врати на својствата кога тој избегал избегал на север по Граѓанската војна, но залудно.

Време на воената диктатура, многу словенски јазик протерани или затворени. Кога демократијата е обновен, напуштен од најпознатите угнетувачка форми на жалби и обвинувања, но продолжи генералната политика која негираше дека постои различна национална или етничка свест.

* Прочитајте: Данфорт, Лоринг, конфликтот во Македонија: Национализмот во транснационалниот свет, Атина, Александрија Публикации, 1999.



„Ова е историски ден за Македонците од Пустец, за Македонците во Албанија. Пустец и официјално ќе се вика Пустец, како што сите ние и досега го викавме. Пред оваа одлука имавме средби со претставници на сите парламентарни партии во Албанија. Ветивме дека ќе учествуваме на наредните парламентарни избори на 23 јуни. Покажавме дека обединети можеме да постигнеме многу. И ние на наредните избори треба да настапиме обединети околу нашата партија, Македонската алијанса за европска интеграција“, изјави Темелко.

http://www.mkd.mk/makedonija/dijaspo...-pustec-slavat

[George S.]

Greek media: Germany backs Skopje's EU perspective



2/23/2013 149 PM



Athens, 23 February 2013 (MIA) - Several Greek media report on Saturday about the visit paid by Germany's Foreign Minister Guido Westerwelle to Macedonia yesterday, where he held talks with country's top officials.



"Germany supports Skopje's European perspective" says Imerisia daily reporting about Westerwelle's visit to Skopje.



"Germany fully supports Macedonia's European and Euro-Atlantic perspective which requires conditions to be met that apply equally to every candidate," FM Westerwelle is quoted as saying.

"Westerwelle tells Skopje: find solution to the name issue, then we'll see..." reads a headlines in Ethnos newspaper.



"Firstly, certain issues need to be settled, such as the name dispute and we encourage you to take advantage of every occasion that will be given to you. The government of Germany will exert just and fair influence in Europe, however decisions will be reached as soon as the reports are released and the results are known. There is no point in predicting future moves," reads a quotation in Ethnos.



Express daily newspaper points out his appeal to the political stakeholders in Macedonia to demonstrate preparedness for compromises and flexibility as a way to resolve the internal political impasse.